Lio - Lio (1980)

Inderdaad, daar kan Alizee nog een puntje aan zuigen

Lio is een Belgische electropopgroep met zangeres Wanda de Vasconselos. Geboren in Portugal en toen verhuist naar Belgie. Le Bananasplit werd een enorme hit in Belgie (in Nederland totaal niet bekend) en al snel volgde Amoureux Solitaires. In Nederland werd dat een nummer 3 notering en zo ook het enige hitnummer. Ik had hier nog nooit van gehoord, tot vandaag dan. Haar babydoll-look in de video van Amoureux werd jarenlang aangehouden totdat ze het zelf zat was, maar de platenmaatschappij wou niet dat ze ermee stopte.

Het succes van begin jaren 80 zou nooit meer geevenaard worden en langzaamaan raakt de groep in de vergetelheid. Maar een nummer als Amoureux Solitaires blijft gewoon een instant classic. De rest van het album ken ik niet, het lijkt me persoonlijk iets teveel van het goede

Kauwgompop of new wave? Op reis door het genre in 1979 kom ik vanaf serieuze muziek als Wayne County, XTC en Squeeze bij een piepjonge Belgische. In dat jaar verschijnt haar eerste single: Le Banana Split wordt een grote hit in Frankrijk.

Hierboven in 2009-2010 enig gekibbel over haar achtergronden. Wat ik heb kunnen vinden, ook buiten Wikipedia: haar echte naam is voluit Vanda Maria Ribeiro Furtado Tavares de Vasconcelos, geboren in 1962 in Portugal, in 1968 met haar moeder in het Belgische Charleroi of Luik (de bronnen verschillen hieromtrent) komen wonen. Haar moeder vindt werk in een bibliotheek, waar Vanda de latere zanger en producer Jacques Duvall ontmoet.
In juni 1979 wordt ze 17 jaar. Studerend aan het Brusselse Athénée Royal Isabelle Gatti de Gamond, neemt ze de artiestennaam Lio aan, vernoemd naar een karakter uit de sci-fi-klassieker Barbarella. Onder de hoede van producer Marc Moulin en liedschrijvers Hagen Dierks (als zanger werkend onder de naam Jacques Duvall, echte naam Éric Verwilghen) en Fransman Jay Alanski (Patrick Arondel) krijgt ze de kans om single Le Banana Split op te nemen.

Die wordt in 1980 #1 in Frankrijk, al is hier online weinig over te vinden: ik kwam slechts deze karige lijst van nummers 1 tegen, zonder bronvermelding. De online hitlijst van Wallonië vermeldt niets over een hit aldaar, maar wellicht lopen de online archieven niet zo ver terug?
Hoe dan ook: de tekst is enigszins ondeugend en de videoclip is vrij suggestief. De achterzijde van de single vermeldt dat deze is opgedragen aan de Engelsman Kevin Ayers, bekend van Soft Machine en solowerk.

In 1980 volgt het titelloze albumdebuut, ook wel uitgebracht als Premier Album, waarvan Amoureux Solitaires een internationale hit wordt, zoals #4 in het Nederland van januari 1981. Het is een cover van Lonely Lovers (1977) van de Franse punkgroep Stinky Toys. Hier klinkt het origineel, dat in de handen van Lio en haar productieteam een metamorfose onderging.
In België werd het omgebouwd tot vrolijke synthesizerpop. Is dit new wave? Is dit kwaliteit? Te discussiëren valt er zeker. Maar in mijn afspeellijst met wave past het wonderwel tussen andere synthwavers van 1979 als Gary Numan, The Human League en vooral Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Niet Brits-melancholiek en -ernstig, wél Waals-Frans-vrolijk en -levenslustig. De muziek op dit debuut, dat op YouTube staat, zit goed in elkaar. Probeer maar eens de funk van Comix Discomix, het swingende La Panthère Rose en het melancholieke You Go to My Head, een jazzklassieker uit 1938 waar Lio haar stem anders gebruikt. Desalniettemin ook voor mij iets te veel klapkauwgompop voor een heel album, vooral door het kinderlijke stemmetje dat meestentijds klinkt.

Op mijn streamingplatform vond ik weliswaar een EP met diverse versies van Le Banana Split, maar niet Lio's debuutalbum. De twee hits staan daar wel op verzamelaar Je Garde Quelques Images... pour Mes Vies Postérieures (2008), die tevens een beeld geeft van haar verdere muziekcarrière. Daarnaast ging ze ook acteren, tot dusver in bijna dertig speelfilms en vele tv-producties; in de Franstalige wereld is Lio ook buiten de muziek een bekende naam. In 2022 blikte ze terug op haar beginfase in de muziek in dit interview.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave vervolgt bij het Amerikaanse The Beat, die ik leerde kennen als Paul Collins' Beat, zoals de groep zich in Europa noemde.