Muse - Absolution (2003)

Belachelijke redenering En zelfs al zou dat waar zijn, dan haal je nog je eigen theorie onderuit door nummers te skippen.

hahaha domste redenering die ik ooit gehoord heb, een album is dus beter als er 5 wereldnummers opstaan en 5 degelijke nummer dan als er 10 wereldnummers opstaan

Ik vind het ook een beetje raar! Als er op een album paar opvullertjes staan geef ik het geen 5 sterren!

In plaats van te reageren als een kip zonder kop, zou je beter mijn mening eens lezen. Ik haal helemaal mijn theorie niet onderuit (als ik er al één had ...)
JA, ik geef dit album een 5, en JA ik skip hier nummers van. So what?

Mijn domste redenering ? Wat is dit dan? Uw zieligste reactie??
Ken jij dan een album met enkel wereldnummers?

Jij hebt nochtans zelfs een 5 gegeven voor Radiohead - In Rainbows. Een fantastische plaat maar geen 10 wereldnummers naar mijn mening. (bv. 15 steps en Bodysnatcher horen daar al zeker niet bij)

U hebt net uzelf uitgelachen.

Tja .. ik doet dit wel.
Waarom is er hier zo'n hele heisa rond? Dit is toch gewoon een persoonlijke mening, niet?

By the way: ik heb het al laten zakken tot 4.5. Of is dit ook nog teveel voor enkele skippers?

Slecht argument om maar een stem van een ander af te gaan zeiken... Juist die 2 nummers zijn fantastisch overigens.

Laten we dat gezeur over elkaars stemmen alsjeblieft stoppen en praten over de muziek zelf, want dat is véél interessanter.

Ik vind u redenering van als er enkel wereldnummers op deze plaat stonden was deze plaat niet zo goed als hij nu is inderdaad ronduit dom. Let wel : ik zeg absoluut niet dat jij dom bent, maar die zin raakt kant noch wal. En ja ik kan je albums geven met 10 werelnummers op naar mijn mening( zoals In Rainbows , dus lach ik mezelf niet uit, jouw mening is immers niet altijd gelijk aan de ander zijn mening;), maar dan geraak ik offtopic wil je altijd PM'en. Voor de rest vind ik ook dat er niet enkel wereldnummers op deze plaat staan. (Thoughts of a dying Atheïst vind ik iets minder bv), maar het geheel is voor mij zeker een dikke 5 waard. Skippen doe ik dan ook nooit bij dit album.
Je moet je score trouwens niet wijzigen, dat is subjectief. Als je een 5 wilt geven , geef je een 5. Nogmaals, het ging enkel om je redenering die op niks sloeg.

Kijk, je hebt gelijk dat door relatieve (kwaliteits)verschillen tussen nummers het ene nummer er meer uitspringt dan het andere - oftewel: doordat je vergelijkingsmateriaal hebt, kun je beoordelen of het ene nummer beter is dan het andere. Wat dit betreft zal ik je dan ook niet tegenspreken. Je opmerking dat een album met 10 topnummers echter waardeloos wordt omdat er geen vullers opstaan, slaat echter helemaal nergens op en zou alleen van toepassing zijn als je in je hele leven maar één album luistert en alle nummers op dat album bovendien gelijkwaardig zouden zijn. Dan zou de muziek waardeloos worden, ja, maar er zijn duizenden andere soorten muziek, dus altijd vergelijkingsmateriaal. Als er 10 topnummers op een album staan, dan is het moeilijk om één nummer aan te wijzen als het beste nummer van de plaat, maar doordat er ook andere albums zijn om mee te vergelijken, kun je zeker wel zeggen dat dat album beter is dan andere muziek. Jouw these gaat alleen op als er geen vergelijkingsmateriaal is buiten het album zelf.

En ja, je haalt wel je eigen theorie onderuit. Je zegt: een album heeft vullers nodig, want daardoor wordt het een beter album (omdat bepaalde nummers er meer uitspringen). Vervolgens skip je de vullers. Nou, laat die nummers dan helemaal weg, als je ze toch niet luistert.

erg sterk album, en mijn mening wel een van de beste. {ik kan nooit zeggen dat ik het 100 % het beste album vind)
Sommige nummers springen er erg uit, zoals stockholm syndrome, Hysteria, maar dat zijn eigen meningen natuurlijk.
Ik ben blij dat ik dit album heb gekocht! :'D

Dat kan dus niet, want hij skipt de helft.

mijn favoritet nummer is Hysteria, maar ik miste steeds iets in het begin... dus ging ik verder zoeken, bleek dat ik Interlude miste, wat een mooi contrast met elkaar vormt net zoals Intro en Apocalypse please doen.

Nadat ik op TV een gedeelte van een liveoptreden van deze heren zag met o.a. het prima nummer Supermassive Black Hole was ik toch wel benieuwd naar een heel album van deze band, mede ook omdat ik Muse al zo vaak voorbij had zien komen in de toplijsten en ook op Last.fm, aldaar meestal vergezeld door Radiohead, een band waarvan de muziek mij zeer goed beviel. Een vriend adviseerde mij om dit album te downloaden, en zo gezegd, zo gedaan.
Groot was mijn teleurstelling; mijn eerste indruk is die van een omhooggevallen 3-akkoordenrockbandje (overigens wel met meer akkoorden, geloof ik) dat door wat synthesizergefriemel en een Thom Yorke-kloon de boel probeert op te leuken. Soms gaat dat goed (Blackout), soms ontaardt het in potsierlijke bombast (Apocalypse Please) of misplaatst swingende vrolijke deuntjes (Time Is Running Out).
Vooralsnog niet mijn muziek, misschien dat ik het ooit wat ga vinden, maar ik verwacht er (veel) minder van dan van groeiers als OK Computer. Jammer.

Wat vinden mensen zo saai aan Ruled by Secrecy?

Ik vind het een fantastisch mooi nummer, word er heerlijk rustig van.

Na een lange tijd er over nagedacht te hebben wat nu het beste album van Muse is ben ik tot de conclusie gekomen dat dat dit Absolution is.

Waar albums van Muse zoals Origin of Symmetry en Black Holes & Revelations niet echt als albums overkomen maar meer als een compilatie van nummers, voelt Absolution aan als een echte album met een eigen thema namelijk de Apocalyps.

De voornaamste reden dat ik deze plaat boven Origin of Symmetry verkies is omdat er op Absolution alle nummers gewoon goed zijn. Er is geen enkele nummer dat tegenvalt, van het harde Stockholm Syndrome tot het zachte Ruled By Secrecy. Er is een mooie balans tussen harde en zachte nummers. Alle nummers zijn ook goed geplaatst waardoor het nooit echt saai wordt zoals bij Origin of Symmetry waar het na de eerste 7 nummers toch wat minder wordt.

Origin of Symmetry heeft de beste nummers zoals het absolute hoogtepunt in de carriere van Muse Citizen Erased maar heeft dan ook weer wat zwakker nummers als Feeling Good en Screenager. Daarom vind ik Absolution toch het betere album

helemaal mee eens, ik vind dit ook het beste album. alle nummers zijn goed, origin of symmetry kan mij alleen de eerste helft van de cd bekoren daarna zakt het in.

Dit album bevat eigenlijk een perfecte afwisseling tussen harde en zachte nummers. Matthew Bellamy is zonder enige twijfel een klank-, gitaar- en pianovirtuoos , maar onderschat ook zeker niet de prestaties van Dominic Howard en Chris Wolstenholme. Zonder hen was Matt Bellamy zichzelf niet en was Muse niet de band die het momenteel is.
Dit album is een rollercoaster van emoties voor mij, want Muse blijft nog altijd "epische virtuositeit met een zeer scherp kantje aan". Dat scherp en hard kantje is dan weer hoorbaar in nummers zoals "Stockholm syndrome", waar Muse laat zien dat ze een stevig stukje kunnen hardrocken.
De nummers zijn muzikaal zeer sterk en zelfs catchy, zoals bijvoorbeeld "Time is running out" en "Hysteria" en ook met dank aan Chris Wolsterholme's legendarische basintro's.
Daarnaast staan er enkele prachtige rustige nummers op zoals "Blackout" en "Rule by secrecy".
De virtuositeit van Bellamy is nog het best hoorbaar tijdens "Butterflies and hurricanes", waar hij zijn pianokwaliteiten laat zien. Ik geloof dat een stukje klassieke muziek van Beethoven is dat hij als intermezzo speelt. De grote klasse zit 'm dan in de overgang naar het einde van het nummer. Eén van de beste albums van de Muse en dan heb 'k het nog niet over The Resistance gehad.

Ik vind dit album toch nog net wat beter dan OOS. Waar voor mij dat album aan het eind toch wat inzakt is Absolution van begin tot het eind goed. Uitschieters zijn Butterflies and Hurricanes, Apocalypse Please, Sing for Absolution en Hysteria. Maar zoals ik al zei, ik kan deze aanzetten zonder er ook maar 1 te skippen. 4,5* omdat ik het nut van het intro niet begrijp

Ik vind deze plaat steeds beter worden. Dacht er net nog over na om deze ipv OOS in me top 10 te gooien maar nog effe iets vaker luisteren en dan verder kijken. 4* wordt een 4,5*!

Sinds 2003 in mijn bezit, tevens mijn eerste Muse plaat. Was eerst wel wennen, maar na wat luisterbeurten begon ik het te appreciëren. Veel variatie op dit album. Zowel harde nummers (Stockholm Syndrome) als meezingers (Time Is Running Out) als rustigere (Sing for Absolution) nummers. Butterflies and Hurricanes blijft één van hun mooiste nummers.

Absolution, het 3de studioalbum van het Britse trio Muse wordt door vele op handen gedragen en kende een revolutie op muzikaal vlak. Het is een gedurfd maar ook geslaagde doorbraak tussen onze wereld en het universum/paradijs dat Bellamy voor ogen heeft. Bellamy verafschuwt het idee dat we ons gewoon neerleggen bij de drukke/vervreemde wereld en wil via dit album een duidelijk steek in die mensen hun richting geven.
Marstrommels, bevelen en dreunende soldaten leiden het eerste nummer Apocalypse Please in. Het gaat over - raar maar waar - over de Apocalyps die er volgens hem gaat aankomen. Singles Stockholm Syndrome en Hysteria zijn nummers waarvan het bombastische vanaf spat. Het album Absolution had maar liefst 5 singles waaronder Time Is Running Out. Het is een meeslepend nummer dat je echt doet brengen naar een muzikaal hoogtepunt, geleid door de hoge falsetstem van Bellamy. Het pareltje Blackout doet je echt bibberen van genot. Een knipoog naar Hail To The Thief van Radiohead zou hier niet mistaan. Een prachtig nummer wat even goed een nummer zou kunnen zijn van Radiohead. Butterflies and Hurricanes leid ons naar een hoogtepunt om dan uit te barsten in een explosie van gitaren en drums. Het is een nummer dat een heerlijke spanning weet op te wekken. Endlessly is wat experimenteler nummer van Muse met wat pop/dance-invloeden.
Sing For Absolution gaat over het schrijven en zingen van nummers.
De stijl van het album wordt volgens Bellamy omschreven als: "Van recht door zee hardrock tot epische, Queen-achtige fantasieën".
Bellamy heeft zich meer gericht op complottheorieën, theologie, politiek en bovennatuurlijke verschijnselen. Het is wel een veel donkerder album dan zijn voorgangers Origin Of Symmetry en Showbiz.
De cover van dit album is gewoon een waar 'kunstwerk' dat ontworpen is door Thorgerson die ook al covers heeft gemaakt voor Pink Floyd. Je kan deze cover interpreteren op 2 manieren: mensen die op de aarde afkomen of mensen die weggaan van de aarde.
Dit album kent ook invloeden van The Bends van Radiohead, hoewel dit album toch veel experimenteler is.
Absolution is een prachtig album dat mij echt weet te boeien. Het is weliswaar wat minder dan zijn voorgangers Origin Of Symmetry en Showbiz maar op muzikaal vlak was dit wel de revelatie van 2003. Muse heeft bewezen dat ze een nog experimentelere weg kunnen inslaan na het zo fantastische album Origin Of Symmetry.

Heerlijke plaat dit, begint super met Apocalypse Please, en kent verder vele topnummers zoals Sing For Absolution, Time Is Running Out en Hysteria.
Met voor mij als absoluut hoogtepunt Butterflies & Hurricanes, dat wat mij betreft tot de beste Muse nummers behoort.
4,5*

Bah. Muse, irritante band met toch wel een hele geniale piano solo op Butterflies And Hurricanes.

Vooruit, Knights Of Cydonia en Space Dementia zijn te luisteren, maar die staan hier niet op;

3* voor Butterflies en dan ben ik wel erg genereus.

Jij hebt duidelijk wat inspiratie nodig. Of misschien wat humor. (OnGEINspireerd, moet met trema!)

Zo irritant zijn ze blijkbaar toch ook weer niet als je er een voldoende aan kwijt kan

Ja, ik had het geprobeerd, maar dat staat zo lelijk.
Het oog wil ook wat
Buiten dat, ik barst van de humor; er staat toch duidelijk ONGEINspireerd

Ze zijn irritant, maar Butterflies AH is goed genoeg om er een voldoende uit te slepen. Zo ben ik dan nog wel.

Butterflies and Hurricanes is ook overduidelijk het beste nummer van het album. Kan me voorstellen dat je er daarom nog een voldoende voor geeft . Ik was in het begin ook niet zo gecharmeerd van Absolution. Nog steeds vind ik het de minste van Muse die ik ken. Zo langzaam aan begin ik toch liefde te voelen voor de dynamiek in Falling Away With You en de harde gitaarriffs in Stockholm Syndrome in combinatie met die jagende drumpartij. Dus misschien komt deze nog een keer op gelijke hoogte met Origin of Symmetry, Black Holes & Revelations & The Resistance.

Prima album met prima nummers. Goede zanger, goede gitarist. Stockholm is zelfs ongelooflijk.

Maar.. ik vind het nogal wat, bijna een uur luisteren naar deze zanger. Nogmaals, ik vind het echt een prima zanger, heb ze ook wel een paar keer live gezien en het is gewoon een prima band. Ik heb dit ook met OOS, ik vind het eerste gedeelte erg bijzonder maar bij het tweede gedeelte kan ik er niet meer zo van genieten, dan trek ik het op één of andere manier niet meer.
Een beetje Jeff Buckley-syndroom.

Maar ok, het gaat natuurlijk ook om de nummers en die zijn absoluut goed.
4*

Die laatste twee nummers vind ik ook echt best gaar hoor, Maar je wordt toch nog wel even weggeblazen door Butterflies & Hurricanes dacht ik zo?

Zeker niet slecht, maar 40 in de top 250? Really?