Muse - Absolution (2003)

Ja, zeker nu ik de tracklist zo bekijk (luister niet, want cd ligt in Tilburg en ik ben in Leiden bij mijn ouders) toch wel de beste van Muse. Het begin is geniaal, Apocalypse Please is mijlenver over the top, maar daarom een prachtige opening. Time Is Running out mag er wezen, Sing for Absolution helemaal. Stockholm Syndrome vind ik iets minder, Falling Away With You begint FAN-TAS-TISCH, maar had wat mij betreft niet hoeven climaxen. Hysteria is leuk, Butterflies & Hurricanes ben ik dan weer niet zo'n fan van. The Small Print vind ik een heerlijk meeschreeuwnummer ('and be my slaaaaaave, to the graaaaaaaave'). De laatste tracks spreken me minder aan.

Muse is voor mij een ingewikkelde zaak. Een aanzienlijke fanclub op MuMe, groot aantal Top 10-posities. Dus heb ik hem op verzoek maar weer eens opgezet om mijn lage stem te verantwoorden.

En al snel weet ik het weer. Sterke muziek (uitschieters wat mij betreft Time is Running Out en Stockholm Syndrome), eigenlijk maar één minpunt. Matthew Bellamy. Zonder gekheid, ik heb zelden of nooit zo'n irritante rockstem gehoord.

Ik kan het dus kort houden dit keer. Zet er een andere zanger neer en dit is een gouden album. Zet Matthew Bellamy er neer: 2*.

Pas op, de mannen van Muse marcheren er aan (Intro) om u vervolgens bijna een uur plat te walsen met een portie onvervalste rock..... hierbij schuwen zij het sentiment niet, zijn ze niet vies van wat kitsch hier en daar en laten ze naast hun spierballen ook hun gevoelige kanten zien.
Ready? go!

Op Apocalypse Please zingt Matthew Bellamy getergd dat de apocalyps er aan zit te komen. Hij doet het haast net zo overtuigend als sommige onheilsprofeten die van tijd tot tijd van zich laten horen, alleen ontberen die laatsten alle bombast waarmee de heren Muse van zich laten horen. Het vliegt werkelijk alle kanten op; je zou er welhaast bang van gaan worden. Zou het dan toch? Alsof de donkere wolken zich nu al boven je samen pakken. Majestueus zou ik dit nummer haast willen noemen.
Het pakkende Time Is Running Out was terecht een single. Het is catchy en van donkere, dreigende wolken is al geen sprake meer. Alsof de zon langzaam aan is doorgebroken. Dit is dan misschien wel rock voor de massa zoals ook Queen dat kon maken, maar voor mij hoeft dat geen belemmering te zijn, ook ik ben onderdeel van de massa, so what? Daar hoeft geen snobisme bij gehaald te worden. Zo erg is het niet als je dol bent op dingen die je met zeer velen moet delen.
Tijd voor de eerste meegalmer Sing For Absolution. De piano van Bellamy neemt je bij de hand op een mooi nummer dat velen mee zal doen zingen cq galmen.
Knap ook hoe Bellamy met zijn stem de hoogte in kan gaan. Waarschijnlijk niet door iedereen gewaardeerd, maar ik smul er van. Het geeft de nummers juist wat kitscherigs mee zonder dat het overdone is. Een beetje tegenstrijdig, klopt, maar ze weten precies op het randje te blijven.
Vol gas verder met Stockholm Syndrome, een gedreven rocker in hoog tempo. Laat je meezuigen in deze orkaan van geluid, laat alles los en geef je over. Hiermee beland je in een ongelooflijk sterk nummer met allerlei heerlijke glamour in de vorm van vette piano-partijen, ronkende gitaren, rollende drums en stevige bas.
Falling Away With You opent als de rust zelve. Je kent ze wel die momenten als de storm weer is gaan liggen. Die storm was dus het vorige nummer. Maar schijn bedriegt als het nummer halverwege toch weer wat ruiger gaat worden om daarna weer gas terug te nemen. Alsof de storm nog even van zich wil laten horen, maar het oog van de orkaan is al lang voorbij dus vrees niet.
Interlude markeert een overgang naar de komende nummers. Het voegt niet echt veel toe.
Maar het is mooi wel de opmaat voor één van de beste Muse-songs ooit: Hysteria. Yahooooooooooo, here we go. Massieve baslijnen, een tekeer gaande drummer en waanzinnige gitaren die hysterisch te keer gaan. Alsof Billy Corgan van de Smashing Pumpkins vanaf de zijlijn zijn duim opsteekt: goed gedaan jochies!
Dit soort nummers vragen er gewoon om om met de volumeknop open gedraaid te worden.
Na al dat geweld moeten we even bijkomen natuurlijk en dat kan ook op Blackout. Alsof we regelrecht vanuit de rocktent de balzaal in lopen. Hier is een deftiger feestje aan de gang dus stoor ons niet en doe een wals met ons mee. Langzaam aan komen we bij van alle geweld en laten we ons lieflijk verwennen in dit nummer. De heren van Muse denken wel degelijk aan nazorg.
Op naar het theatrale Butterflies & Hurricanes. Het is een ding waar de band sterk in is. Het zijn haast complete mini-rock-operas (en ja de naam Queen ligt al weer op het puntje van mijn tong). Het zijn dit soort heerlijke nummers die Muse het elan geven waar ik zo dol op ben.
The Small Print is dan weer recht-in-je-gezicht-rock. Glamrockers clashen met metalboys. Heel erg knap gedaan.
Endlessly is een wat vreemde eend in de bijt. Alsof ze wilden laten zien dat ook zij durfden te experimenteren zoals ook een Radiohead dat durfde. Ik weet het nooit zo goed met dit nummer. Misschien is het er hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor dat ik toch van mijn 5* een 4,5* heb gemaakt.
Thoughts Of A Dying Atheist pakt de draad gelukkig weer snel op met een hoog adrenaline, adhd gehalte. Jachtige rock die maar door en door gaat. Opzij opzij opzij maak plaats maak plaats maak plaats we hebben ongelooflijke haast.
Haast om bij het slotnummer Ruled By Secrecy te komen wellicht. Een rustig eind gezongen met de falsetto stem van Bellamy en spaarzame begeleiding. De piano geeft er aan het einde een pompeus tintje aan mee dat goed past bij de sfeer van het gehele album. Een album dat ik tot nu toe nog steeds als hun beste beschouw. Drie avonturiers op de toppen van hun kunnen. Maar de albums hiervoor waren natuurlijk al niet misselijk te noemen en Black Holes and Revelations begint dit langzamerhand te evenaren (en dat zijn velen niet met mij eens).
Kitsch? Dacht het wel! Maar wat voor een kitsch. Muse staat momenteel helemaal alleen binnen dit genre en dat doen ze sterk. Het zijn voorlopig de absolute alleenheersers die volledig recht hebben op de troon. Laat andere jonge honden maar lekker rechttoe rechtaan poppy rocknummers maken dan luister ik als afwisseling maar al te graag naar deze koninklijke rockers.

Eigenlijk lijken bijna alle Muse-nummers op elkaar. Deze net weer eens beluisterd en na drie nummers vroeg ik me af wat ik hier ook alweer zo goed aan vond. Toen kwamen achter elkaar Stockholm Syndrome, Falling Away with You en Hysteria langs en toen wist ik het weer. Heerlijk, die bombast. Heerlijk, die uithalen.

Nog steeds een van de leukste mainstreambands van het moment.

Geleidelijk aan is het dan toch iets geworden met Muse. De bij momenten potsierlijke bombast, het zagerige stemmetje van Matthew Bellamy, ik neem het er nu graag bij, want er staan heel wat leuke nummers op Absolution. Mijn favorieten zijn nog steeds de nummers waar het gaspedaal wat harder wordt ingeduwd ('Stockholm Syndrome' met die lekkere drums, 'Hysteria'), maar ook de ballads kan ik ondertussen wel appreciëren. De hype kan ik zeker begrijpen - toegankelijke poprock nummers, net zacht genoeg voor het vrouwelijke deel van de bevolking, maar met genoeg leuke gitaarriffs om ook de mannen wat te amuseren. Het is misschien allemaal wat te gewoontjes om een hoge waardering te krijgen, en het irritante inademen van Bellamy voor elke zin gaat mij steevast op de zenuwen werken na enkele nummers, maar toch een erg dikke voldoende.

Dit album bevat eigenlijk een perfecte afwisseling tussen harde en zachte nummers. Matthew Bellamy is zonder enige twijfel een klank-, gitaar- en pianovirtuoos , maar onderschat ook zeker niet de prestaties van Dominic Howard en Chris Wolstenholme. Zonder hen was Matt Bellamy zichzelf niet en was Muse niet de band die het momenteel is.
Dit album is een rollercoaster van emoties voor mij, want Muse blijft nog altijd "epische virtuositeit met een zeer scherp kantje aan". Dat scherp en hard kantje is dan weer hoorbaar in nummers zoals "Stockholm syndrome", waar Muse laat zien dat ze een stevig stukje kunnen hardrocken.
De nummers zijn muzikaal zeer sterk en zelfs catchy, zoals bijvoorbeeld "Time is running out" en "Hysteria" en ook met dank aan Chris Wolsterholme's legendarische basintro's.
Daarnaast staan er enkele prachtige rustige nummers op zoals "Blackout" en "Rule by secrecy".
De virtuositeit van Bellamy is nog het best hoorbaar tijdens "Butterflies and hurricanes", waar hij zijn pianokwaliteiten laat zien. Ik geloof dat een stukje klassieke muziek van Beethoven is dat hij als intermezzo speelt. De grote klasse zit 'm dan in de overgang naar het einde van het nummer. Eén van de beste albums van de Muse en dan heb 'k het nog niet over The Resistance gehad.

Heerlijke plaat dit, begint super met Apocalypse Please, en kent verder vele topnummers zoals Sing For Absolution, Time Is Running Out en Hysteria.
Met voor mij als absoluut hoogtepunt Butterflies & Hurricanes, dat wat mij betreft tot de beste Muse nummers behoort.
4,5*

Ik was vroeger een groot liefhebber van Muse maar inmiddels is die liefde aardig bekoeld. Noem het voortschrijdend inzicht, noem het een andere levensfase. Hoe dan ook blijft Absolution een aantal aardige nummers houden. Het nummer wat er voor mij echter bovenuit steekt is het op deze site verguisde Endlessly. Één van de weinige nummers op het album waar geen dramatische climax in zit. Aero vergeleek het met de experimenteerdrift van Radiohead. Hier zit zeker wat in, maar vreemdgenoeg vind ik de Radioheadesque nummers van Muse het best. Muscle Museum en Hate This and I'll Love You het beste. Endlessly is net als laatstgenoemde nummer een liefdesnummer, een genre waar ik normaalgesproken mee op heb. Bij deze nummers kan ik de cliché's op één of andere manier waarderen.

Ook de echte rockers, Stockholm Syndrome en Hysteria vind ik goed te pruimen. Butterflies and Hurricanes heeft mooie doch (van Rachmaninoff?) gejatte pianointerludes, de bombast van Apocalypse Please kan ik in een goede bui ook waarderen en Time is Running Out is een aardige single. De titeltrack en Falling Away with You hebben daarentegen weer een vervelende pathos over zich en ook de andere nummers vallen wat tegen.

Het album mist daarbij de eenheid van Origin of Symmetry en de jeugdige onbezonnenheid van Showbizz.

Absolution is een typisch singles-album en wat mij betreft van een aardige band (maar niet meer dan dat). Vanwege het jeugdsentiment toch nog 3.5*

Iets te veel van het goede; dit album bevat enkele sterke rocksingles maar ook enkele nummers die me niets doen. Alles bij elkaar is het net iets te veel en zijn er geen nummers die ECHT blijven hangen. Desondanks een album van prima kwaliteit waarin de zang van Bellamy minder stuitend is dan op andere albums. Het betere gitaarwerk komt op deze plaat terug.
Voor de eerste keer kan ik niet meer dan een kleine voldoende geven. Misschien verhoog ik later nog eens. 3*

Muse bracht Absolution uit twee jaar na hun meesterwerk Origin of Symmetry. Het niveau van dat in alle opzichten grootse album weet het Britse drietal hier zomaar eventjes te evenaren, en qua bombast doen ze er zelfs nog een schepje bovenop. Zo begint 'Apocalypse Please' met een dreunende piano waarna onheilsprofeet Matthew Bellamy met zoveel overtuiging het einde van de wereld aankondigt dat je het nog zou geloven ook. Even bekomen kunnen we niet, want 'Time Is Running Out' is een bom van een nummer met een dreigende baslijn die meteen het vuur aan de lont steekt. Tel daarbij gitaren die voor dynamiek zorgen en een onweerstaanbaar refrein, en je hebt een fenomenaal nummer.

'Sing for Absolution' begint rustig met een hemelse piano-intro, maar in het refrein bloeit het nummer helemaal open. En als op het einde de gitaren erbij komen en Bellamy ook vocaal alle registers open trekt, is de kenmerkende bombast van Muse daar weer. Bombastisch is ook 'Stockholm Syndrome', een van de zwaarste nummers die Muse ooit maakte. Gitaren, piano, theatrale zang, drama, nog meer drama… Alles waar Muse voor staat zit hier wel in. 'Falling Away With You' start dan weer erg dromerig, maar de uithalen van Bellamy verhinderen dat je in slaap zou vallen. In 'Hysteria' zijn het vooral de instrumenten die de show stelen. Zo is er de bekroonde baslijn van Chris Wolstenholme en vooral Bellamy’s gitaarsolo na het tweede refrein vind ik magistraal.

'Blackout' is een zweverig nummer dat onder meer door strijkers mooi wordt ingekleurd. Zo mooi dat je er stil van wordt. Live een kippenvelmoment. 'Butterflies and Hurricanes' is een orkaan van een song die alles omver blaast. Wanneer de storm halverwege het nummer gaat liggen, krijgen we een door klassieke muziek geïnspireerd pianostuk te horen. Het klinkt niet eens ongepast. Muse doet gewoon waar het zin in heeft. 'The Small Print' is erg agressief en past misschien niet helemaal bij Bellamy’s stem, al brengt hij het er nog goed vanaf. 'Endlessly' is vrij ingetogen en kent een meer elektronische begeleiding. Bellamy klinkt hier op z’n gevoeligst. Het gejaagde 'Thoughts of a Dying Atheist' maakt alleen al met z’n titel indruk. De angst voor de dood komt hier terug. Afsluiter 'Ruled by Secrecy' is een heel sfeervol nummer dat langzaam wordt opgebouwd. Na drie minuten volgt een indrukwekkende uitbarsting met een verwoestende piano. Daarmee zitten we aan het eind van een album dat eigenlijk alleen maar hoogtepunten bevat.

Muse zoekt op deze plaat de grenzen van de bombast op, maar ten gepaste tijde wordt er gas teruggenomen. Muse rockt op Absolution bij momenten met volle kracht, maar laat je nu en dan ook heerlijk wegdromen. Die afwisseling zorgt ervoor dat het album niet verdrinkt in z’n bombast. Ik kan niet anders dan besluiten dat Muse twee jaar na hun meesterwerk gewoon een nieuw meesterwerk uitbracht.

Ben een tijdje Muse moe geweest. Na hun laatste (overigens fantastische) tournee heb ik hun muziek eigenlijk links laten liggen.

De nieuwe single, die ik echt heel slecht vindt, doet me dan ineens terug verlangen naar die tijd dat ze nog echt lekkere muziek op plaat konden zetten.

Absolution is en blijft mijn favoriete album van de band. Lekker om dit weer eens te horen na een tijdje geheelonthouding. Dat werkt verfrissend.

Het vervolg op het veelal geliefde Origin Of Symmetry. Absolution is in zijn geheel toch wel een stukje donkerder dan zijn voorganger als je het hebt over zowel de muziek zelf als de lyrics.

Apocalyps, het einde is nabij, de klok tikt

Maar die donkerheid komt op dit album op een zeer mooie en creatieve manier naar voren.
Topnummers als Apocalyps Please, Time is Running Out, Stockholm Syndrome en Hysteria zijn de highlights op dit album.
Maar als we het over het afsluiten van een album hebben ... Ruled By secrecy is echt een verborgen pareltje. Zo donker, zo kil, en tegelijkertijd zo mooi gecomponeerd. Tevens voor mij persoonlijk het nummer met een van de mooiste zangpartijen van Matt Bellamy ooit.

Vrijdag jongstleden heeft de band een speciale “20th anniversary” uitgave aangekondigd. Allereerst gevat in een lijvige en (naar het lijkt) luxe uitgevoerde doos met behoorlijke vormgeving.
Erin zit het album, geremastered en geperst op twee grijs-zilveren vinylplaten en een cd, alsmede nog een transparante lp en een cd waarop demo’s en live uitvoeringen samengebracht zijn, naar verluid nog niet eerder uitgebracht.

Op de schijven met het reguliere album is overigens Fury toegevoegd, tussen The Small Print en Endlessly is. Wat mij betreft had dat niet gehoeven. Ik heb het album zojuist even beluisterd met Fury op die gewezen plek en werkt toch niet lekker. Het is een aardig nummer, maar blijft mijns inziens in kwaliteit achter bij de rest van het album het haalt ermee de gang of natuurlijke cadans er een beetje uit. Fury heeft een energie die toch wat buiten het album staat, wat mij betreft dan ook terecht een b-side.
Maar dat kan natuurlijk ook komen doordat ik het album inmiddels 20 jaar (min drie of vier dagen; volgens mij heb ik ‘m indertijd direct aangeschaft ) ken en de originele volgorde er intussen aardig in gebrand zit.

Of ik ‘m ga bestellen, heb ik nog niet definitief besloten -met een aanschafprijs van €149,- is dat iets om toch even over na te denken. Wat dat betreft heb ik meer spijt dat ik indertijd de speciale uitgave van Showbizz-Origin Of Symmetry niet aangeschaft heb.