Simon & Garfunkel - Bookends (1968)

En volgens mij communiceren wij op deze website gewoon in de Nederlandse taal met elkaar ... dus waarom ik dan ineens naar een Engelstalige website gestuurd moet worden.

Ik neem aan dat je die WoNa site bedoelt? Ik heb er niet op geklikt. Maar je moet toch niets? Als je geen interesse hebt, dan doe je het toch niet?

Daarnaast hebben externe (recensie)sites ook nog wel eens een copyrightbeleid, zodat er niet zomaar van alles en nog wat gekopieerd mag worden.

Persoonlijk vind ik het kopiëren van complete externe besprekingen (vooral als het geen eigen werk betreft) eigenlijk ook maar forumvervuiling, dus naar mijn bescheiden mening heeft WoNa het eigenlijk prima gedaan.

Als het géén eigen werk betreft is een volledige Copy Paste inderdaad een mogelijke auteursrecht inbreuk (een citaat van een beperkt aantal woorden met verwijzing mag dan wel) maar dan kunnen we bezig blijven met het copieren van (oude en nieuwe) recensies naar Musicmeter met een link naar een andere website. Indien het wel eigen werk betreft mag de maker er mee doen wat deze wil en kan deze net zo goed het gehele verhaal ook op Musicmeter plaatsen. Ieder zijn voorkeur. Ik stop nu met deze discussie

Een prachtige, melancholische plaat. Het duo klinkt hier bijzonder ingetogen, ondanks er wel degelijk geëxperimenteerd wordt. Mrs. Robinson is een nummer met een iets te hoog EO-gehalte, maar de rest van de nummers is ronduit intrigerend.

Maar toch zo goed gebruikt in The Graduate. Ik meld het maar even

Fraai album van Simon & Garfunkel. Hier staat de vinyl versie, dus zonder bonus tracks. Op zich jammer want You Don't Know Where Your Interest Lies is helemaal geen gek liedje. Het enige ontsierende is wat mij betreft Voices Of Old People, maar als ik de bijdragen zo lees ben ik niet de enige.
Als ik het instrumentale gedeelte van Bookends hoor moet ik altijd nog aan Durex denken. Dat is eigenlijk wel jammer, maar niets aan te doen.

Weer een mooi album hoor! Met het luisteren van Bookends (en bij Parsley ook) blijkt wel hoe slecht ik de muziek van Simon & Garfunkel ken. Mrs Robinson ken ik net als iedereen wel, net als Sound Of Silence. De heren zijn helemaal niet het stereotype singer/songwriterduo dat ik dacht. Bookends is een behoorlijk progressieve plaat. Dat komt er vooral goed uit op Save THe Life Of My Child en Fakin' It. Soms gaat het ook naadloos over in de dromerige folk die we van dit duo gewend zijn. Ik heb 4,5* overwogen. Er staan echt veel mooie liedjes op dit album, maar toch voelt een dergelijke score niet terecht. Dat komt niet door bijvoorbeeld Voices Of Old People. Dat duurt maar twee minuten en daar kan ik me niet echt aan storen. Het is een prima rustpuntje. De beste songs staan aan het begin en eind. Mrs. Robinson zorgt altijd voor een vrolijke bui hier.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Bookends
3. Sounds Of Silence
4. Wednesday Morning, 3 A.M.

Waar komt het wel door dat een 4,5 onterecht voelt? Doordat de beste songs aan het begin en eind staan? 'Overs', 'Fakin' it' en 'Punky's dilemma' zijn ook goede nummers, wat mij betreft. Sommige kondigen al de breuk van het duo aan, zo ook 'Overs'. Dat nummer heeft een sterke tekst. 'Fakin' it' is, zoals jij al schreef, een progressief nummer. Het lied heeft veel verschillende sferen, de achtergrondzang die soms doorsijpelt en dan weer wegsterft, de bijdragen van het orgeltje, het handgeklap... Er zijn zoveel verschillende muzikale lagen. Hetzelfde geldt voor 'Punky's dilemma'. Let bij dat nummer eens op de geweldige basgitaar en de verschillende zangstemmen in de achtergrond.

Dat is gewoon een gevoel. Dit album (en Parsley) gaan gewoon aangeschaft worden. Het kan heel goed zijn dat de scores daarna nog gaan stijgen.

Wederom een goed album, maar voelt voor mij iets minder samenhangend aan dan de twee voorgangers. Save The Life Of My Child, America en Mrs. Robinson zijn wel weergaloze tracks en ik vind het heel fijn om op te merken dat de twee tot nu toe nog geen enkele maal hetzelfde album hebben uitgebracht qua thematiek of muzikale prestaties. A Hazy Shade Of Winter heeft een heerlijke beat die me lekker doet meeknikken en ook At The Zoo gaat er prima in. Leuk album, gewoon net ietsjes minder.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Sounds Of Silence
3. Bookends
4. Wednesday Morning, 3 A.M.

Waar baseer je dit op, puur omdat de naam 'Jesus' in de titel staat en ook in het refrein wordt gezongen? Hieruit blijkt dat je de lyrics dus niet kent. Misschien vind je hierdoor ook 'Jesus, He Knows Me' van Genesis een nummer met een iets te hoog EO-gehalte.

Bookends is voor mij het absolute meesterwerk van S&G, ook al zijn er misschien betere songs geplaatst op andere albums. De muziek klinkt naar mijn idee hier gewoon voor het eerst echt als een mooi geheel.

1. Bookends
2.(of 3) The Sounds of Silence
3.(of 2) Parsley, Sage, Rosemary and Thyme
4. Bridge over Troubled Water
5. Wednesday Morning, 3 AM

Of ik nog even in het beklaagdenbankje wil plaatsnemen voor een zijdelingse opmerking van zo'n anderhalve jaar geleden. Geen punt hoor, ben nooit te beroerd om men van repliek te dienen.

Mrs. Robinson heb ik door het refrein nooit een aangenaam nummer gevonden. De sfeer vind ik wat al te zoet. De coupletten vallen verder ook ietwat weg tegen het refrein. Het sarcasme, dat ik wel duidelijk opmerkte bij Jezus, He Knows me van Genesis, pakte ik daardoor klaarblijkelijk niet op. 't is een klassieke fout eigenlijk. Hele volksstammen denken nog steeds dat Born in the U.S.A van Bruce Springsteen het toppunt van Amerikaans patriotisme is.

Edit: The Graduate moet ik overigens nog steeds eens zien.

@Misterfool: je hoeft niet in het beklaagdenbankje plaats te nemen hoor. Ik zag gewoon een misplaatste opmerking en wilde hierop reageren, niets meer, niets minder.

En ik ben het met je eens dat de sfeer van dit liedje wat te zoet is.

Prachtig album van dit duo. En wat een prima songsmid is Simon toch. Heerlijke lome sfeer hangt er over het album en dan de samenzang .Hemels op sommige momenten. Het blijft ook overeind anno 2019 . Ik heb de albums allemaal al lang in huis , maar ik draaide eigenlijk alleen maar een verzamelaar . Nu de laatste dagen eens wat dieper in de albums gedoken en dat loont. 4 en halve ster .

prachtig album.
Nooit verwacht dat ik als Waver dit nog s zou zeggen.
Melancholisch en ook licht experimenteel.
Verreweg hun beste, daarna sound of silence.
Parsley is mij iets te zoet

Nostalgisch en melancholisch album van Simon & Garfunkel. Het nummer "Voices of Old People" blijft een aparte track op dit album, maar stort mij totaal niet. Het heeft voor mij wel wat en vind de overgang naar "Old Friends" wel wat hebben. Geeft mij een nostalgisch gevoel.

Voor zover iemand dat wat boeit, het nummer "America" heb ik ooit gebruikt voor de openingsscene van mijn gemaakte videofilm van een rondreis die we hebben gemaakt in Amerika.
Wanneer ik dit nummer weer hoor, brengt het mij weer terug naar die tijd.

Jammer dat het album nog geen half uur duurt, maar dat is uiteraard niet ongebruikelijk uit die periode.

Met the benefit of hindsight (= het feit dat Paul Simon ook ná Bridge over troubled water het ene na het andere artistieke en commerciële succes bleef scoren) klinkt dit misschien raar, maar ik kan me voorstellen dat mensen in 1968 wellicht wat huiverig stonden tegenover het idee dat een folky singer-songwriter opeens mee ging doen met de psychedelische mode. Ik neem echter aan dat elke scepticus na één keer luisteren al overstag was: Simon heeft nog steeds een feilloos oor voor catchy melodieën die toch nergens goedkoop worden, de harmonieën met Garfunkel blijven hemels, de begeleiding (wederom van leden van de Wrecking Crew) is strak en kleurrijk, en de psychedelische effecten voegen echt wat toe (de gospelachtige achtergrondstem die op Save the life of my child als extra instrument wordt gebruikt, de gesproken tekst bij de herinnering van de verteller aan zijn vorig leven als kleermaker in Fakin' it, de voetstappen van Old Roger die in Punky's dilemma de trap naar de kelderdeur afdaalt). Mooie teksten ook, ik weet dat er hier veel gebruikers zijn die nooit op teksten letten maar ik denk toch dat je wat mist als je niet luistert naar de verhaaltjes van bijvoorbeeld Save the life of my child en America. Al met al is dit een korte plaat die door de gesofistikeerde composities, de complexe arrangementen en de emotionele invalshoek toch een enorme "dichtheid" heeft.

Dit album vind ik de mooiste van de albums die Simon met Garfunkel maakte. Als soloartiest Still crazy after all these years.

De Fakin' It single was in 1967 al verschenen, met als tijdsduur 2:74. Ook op de Nederlandse uitgave.
Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan, en dacht aan een drukfoutje op hel label. ik wilde de single hebben, omdat de B-kant You Don't Know Where Your Interest Lies nergens op stond. Later is het wel als bonus track en op compilaties verschenen. Live werd het ook regelmatig door hun uitgevoerd.
Ik ben nu wel nieuwsgierig naar de versie van Dana Valery die al in januari 1967 verscheen als single:
"Having You Around" / "You Don't Know Where Your Interest Lies" (with Paul Simon, writer and uncredited minor vocal) (US Columbia 44004). > Wiki.

https://youtu.be/bTNc6AgFke4

Bij Release staat hier dat verhaal over de tijdsduur 2:74 van Fakin' It:

Fakin' It (Simon & Garfunkel song) - Wikipedia - en.wikipedia.org

Grappig, Bowlingbal! Ik ken ook het verhaal van Phil Spector, die ook op de hoogte was van de wens van DJ's om geen singles langer dan 3 minuten te draaien, dus op het labeltje van You've lost that lovin' feelin' (3'55) liet hij voor de zekerheid 3'05 drukken. En toen kwamen Eloise en MacArthur Park en Hey Jude en Bridge over troubled water... (En natuurlijk de DJ die 's avonds altijd Nights in white satin draaide omdat dat de langste track van het desbetreffende album van de Moody Blues was zodat hij rustig een joint kon roken, en zo werd dat een hit.)

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Velen vinden Bookends hun best album. Ik behoor niet tot die groep. Ik vind het album net iets te wisselvallig. Enerzijds hoor ik best goed dat ze zich doorontwikkeld hebben. Anderzijds wisselt de sfeer tussen de nummers dermate veel dat het voor mij iets afbreuk doet aan het geheel.

En hoewel ik snap dat Mrs. Robinson er op staat (immers, hit & film), zou het album als geheel naar mijn mening iets beter zijn geworden als ze dit nummer hadden weggelaten.

En toch vind ik dit meer dan de voorgaande albums geslaagd als album. Het is bijna een conceptalbum geworden.

het vierde album van dit duo met 11 liedjes van Paul Simon plus de geluidscollage "Voices of Old People" dat hij samen met Art Garfunkel samenstelde, maar dat je moeilijk een nummer kunt noemen.

de 2 meest bekende nummers "America" en "Mrs. Robinson" steken boven de rest uit. het titelnummer "Bookends", het ingetogen "Overs" met een halverwege prachtig invallende tweede stem van Art Garfunkel en het rustige, stemmige "Old Friends" (ondanks die "over the top" strijkers) zijn goede tweeden.

de melodieën van "Fakin' It" en "At the Zoo" beklijven enigszins, maar zijn bepaald geen toppers uit het Paul Simon Songbook.

de overige nummers zoals "Punky's Dilemma" en het rockende "A Hazy Shade of Winter" ontbreekt het aan een goede melodie. ook de "psych" folk rock van "Save the Life of My Child" met synthesizer geluiden wil niet bekoren op dit nogal onsamenhangende album.

de muzikanten op "Bookends", t.w. Hal Blaine (drums, percussion), Larry Knechtel (piano, keyboards) en Joe Osborn (bass guitar) waren destijds alle lid van het befaamde L.A. sessiemuzikanten collectief "Wrecking Crew".

wellicht in retrospectie een voor die tijd gewaagd en avontuurlijk album met oog voor experiment gemaakt, maar de akoestische folk van hun debuut album "Wednesday Morning, 3 A.M. bevalt mij een stuk beter.

Album werd geproduceerd door Simon and Garfunkel & Roy Halee

potjandosie schreef:



Dat mag je rustig als een solo-actie van Art Garfunkel beschouwen en als Paul Simon er al een rol in had dan hoop ik dat we aan hem te danken hebben dat de track niet langer duurt dan de huidige 2 minuten en 7 secondes.

Voices of Old People - Wikipedia Voices of Old People - Wikipedia - share.google