Simon & Garfunkel - Bookends (1968)

BOOKENDS 1968

Picture Paul Simon en Art Garfunkel als twee boekenhouders
met tussen hun beide ruggen in twaalf mooie liedjes geklemd.
En zie, u heeft het perfecte beeld van het duo anno 1968.

Simon & Garfunkel groeiden stilaan een beetje uit elkaar.
Het onbezonnen folk duo uit de schooljaren werd na een geflopt debuut plots
wereldberoemd door een elektrisch versterkt arrangement van Sound of Silence.

Terug naar de duo formule dus. Maar Simon blijkt toch al gauw het songbrein.
Dat liedjes altijd een tweestemmig arrangement moeten krijgen gaat een beetje storen.
Misschien wil die Simon wel eens wat gedurfder voor de dag komen met zijn muziek.

Bookends brengt ons het breedste palet van wat S&G aan bagage in huis hadden.

De plaat opent met een thema dat een brug legt naar Parsley Sage Rosemary
and Thyme, het poëtisch geladen album dat Bookends bijna twee jaar voorafging.
Na een paar succesvolle wereldtournees ging het duo weer een plaat opnemen.

Save the Life of My Child laat meteen de breuk met het folk verleden horen.
Psychedelische elementen sluipen de songs van Simon & Garfunkel binnen.
Leg Picknick van Boudewijn de Groot er maar naast. Erg vergelijkbare registraties.
Save the Life of My Child wordt kaleidoscopisch opgesmukt met snuifjes flower power.

America is een van de klassiekers hier. Een song die Simon lang solo zou blijven spelen.
In de productie zitten opnieuw wall of sound elementen, alsook een symfonisch rock orgeltje.
America klinkt als San Francisco (Scott McKenzie) en Summer in the City (Lovin' Spoonful) samen.

Overs laat Paul Simon flirten met jazz. Een oude liefde die hij maar moeilijk kan laten rusten.
Hij zal het genre in de jaren 70 blijven verkennen, vooral op Still Crazy after All These Years (1975).
Maar Overs is ook een nummer waarop het even zoeken is naar krullenbol Art Garfunkel.
We waren hem kwijt geraakt op America, maar hij zingt nu toch mee vanuit de keuken.

Daar zat hij rond de tafel met een schare opoes te kletsen. Wat een gek idee
om zo zijn stempel op een plaat te drukken die steeds nadrukkelijker van Simon lijkt te worden.
Maar op Bookends komt Garfunkel er weg mee. Een plaat waarop immers alles mocht.

De overgang naar Old Friends met de lucifer is goed gevonden.
Maar vergis je niet, dit lied gaat niet langer over de opoes in Arts keuken.
Dit gaat over Simon & Garfunkel zelf die stilaan uitgekeken raken op elkaar.
Want het liefdeskoppel dat nu met de ruggen naar elkaar voor zich uit staart
is een stille metafoor. Bookends Theme sluit een experimentele plaatkant af.

Op de tweede zijde van het album vinden we een handvol singles
die in de loop van 1967 en 1968 verschenen waren. Fakin' It bijvoorbeeld
dat weer wat psychedelisch kruit in de maaltijd roert. De intro neigt naar Cecilia,
maar we krijgen zowaar een nummer dat aan het werk van The Beatles doet denken.

Op Punky's Dilemma gaat Paul weer aan het swingen. Met jazzy plukbas.
Een liedje dat nog wat doet denken aan het vorige album. Sterker van uitvoering
dan van compositie. En die Garfunkel zit nu vermoedelijk ergens op een terras.

En dan is er hun tweede US nummer 1 hit. Mrs Robinson uit de film The Graduate,
met een piepjonge Dustin Hoffman. Net als Satisfaction van The Rolling Stones drijft
het nummer op één geniale riff (een hele outro lang). Het meezing refrein doet de rest.

Tijdens de Summer of Love kwamen Simon & Garfunkel aanzetten
met A Hazy Shade of Winter. Nogal ironisch, maar deze single houdt de vinger
kritisch aan de pols van de flower power generatie. Een nummer dat Bo de Groot
moet geïnspireerd hebben voor Als de Rook Om Je Hoofd is Verdwenen.

Er schuilt een Randy Newman in Paul Simon. Short people met slimme teksten.
At the Zoo is Simons Animal Farm: een blik op de mensheid doorheen een dierenbril.
Met dit vrolijk gekakel besluit Paul Simon zijn Fabeltjeskrant van 29.41 minuten.

De drie laatste Simon & Garfunkel platen scoren bij mij allemaal 5*. Wat een klasse!

Weer een mooi album hoor! Met het luisteren van Bookends (en bij Parsley ook) blijkt wel hoe slecht ik de muziek van Simon & Garfunkel ken. Mrs Robinson ken ik net als iedereen wel, net als Sound Of Silence. De heren zijn helemaal niet het stereotype singer/songwriterduo dat ik dacht. Bookends is een behoorlijk progressieve plaat. Dat komt er vooral goed uit op Save THe Life Of My Child en Fakin' It. Soms gaat het ook naadloos over in de dromerige folk die we van dit duo gewend zijn. Ik heb 4,5* overwogen. Er staan echt veel mooie liedjes op dit album, maar toch voelt een dergelijke score niet terecht. Dat komt niet door bijvoorbeeld Voices Of Old People. Dat duurt maar twee minuten en daar kan ik me niet echt aan storen. Het is een prima rustpuntje. De beste songs staan aan het begin en eind. Mrs. Robinson zorgt altijd voor een vrolijke bui hier.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Bookends
3. Sounds Of Silence
4. Wednesday Morning, 3 A.M.

Wederom een goed album, maar voelt voor mij iets minder samenhangend aan dan de twee voorgangers. Save The Life Of My Child, America en Mrs. Robinson zijn wel weergaloze tracks en ik vind het heel fijn om op te merken dat de twee tot nu toe nog geen enkele maal hetzelfde album hebben uitgebracht qua thematiek of muzikale prestaties. A Hazy Shade Of Winter heeft een heerlijke beat die me lekker doet meeknikken en ook At The Zoo gaat er prima in. Leuk album, gewoon net ietsjes minder.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Sounds Of Silence
3. Bookends
4. Wednesday Morning, 3 A.M.

Met the benefit of hindsight (= het feit dat Paul Simon ook ná Bridge over troubled water het ene na het andere artistieke en commerciële succes bleef scoren) klinkt dit misschien raar, maar ik kan me voorstellen dat mensen in 1968 wellicht wat huiverig stonden tegenover het idee dat een folky singer-songwriter opeens mee ging doen met de psychedelische mode. Ik neem echter aan dat elke scepticus na één keer luisteren al overstag was: Simon heeft nog steeds een feilloos oor voor catchy melodieën die toch nergens goedkoop worden, de harmonieën met Garfunkel blijven hemels, de begeleiding (wederom van leden van de Wrecking Crew) is strak en kleurrijk, en de psychedelische effecten voegen echt wat toe (de gospelachtige achtergrondstem die op Save the life of my child als extra instrument wordt gebruikt, de gesproken tekst bij de herinnering van de verteller aan zijn vorig leven als kleermaker in Fakin' it, de voetstappen van Old Roger die in Punky's dilemma de trap naar de kelderdeur afdaalt). Mooie teksten ook, ik weet dat er hier veel gebruikers zijn die nooit op teksten letten maar ik denk toch dat je wat mist als je niet luistert naar de verhaaltjes van bijvoorbeeld Save the life of my child en America. Al met al is dit een korte plaat die door de gesofistikeerde composities, de complexe arrangementen en de emotionele invalshoek toch een enorme "dichtheid" heeft.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Velen vinden Bookends hun best album. Ik behoor niet tot die groep. Ik vind het album net iets te wisselvallig. Enerzijds hoor ik best goed dat ze zich doorontwikkeld hebben. Anderzijds wisselt de sfeer tussen de nummers dermate veel dat het voor mij iets afbreuk doet aan het geheel.

En hoewel ik snap dat Mrs. Robinson er op staat (immers, hit & film), zou het album als geheel naar mijn mening iets beter zijn geworden als ze dit nummer hadden weggelaten.

het vierde album van dit duo met 11 liedjes van Paul Simon plus de geluidscollage "Voices of Old People" dat hij samen met Art Garfunkel samenstelde, maar dat je moeilijk een nummer kunt noemen.

de 2 meest bekende nummers "America" en "Mrs. Robinson" steken boven de rest uit. het titelnummer "Bookends", het ingetogen "Overs" met een halverwege prachtig invallende tweede stem van Art Garfunkel en het rustige, stemmige "Old Friends" (ondanks die "over the top" strijkers) zijn goede tweeden.

de melodieën van "Fakin' It" en "At the Zoo" beklijven enigszins, maar zijn bepaald geen toppers uit het Paul Simon Songbook.

de overige nummers zoals "Punky's Dilemma" en het rockende "A Hazy Shade of Winter" ontbreekt het aan een goede melodie. ook de "psych" folk rock van "Save the Life of My Child" met synthesizer geluiden wil niet bekoren op dit nogal onsamenhangende album.

de muzikanten op "Bookends", t.w. Hal Blaine (drums, percussion), Larry Knechtel (piano, keyboards) en Joe Osborn (bass guitar) waren destijds alle lid van het befaamde L.A. sessiemuzikanten collectief "Wrecking Crew".

wellicht in retrospectie een voor die tijd gewaagd en avontuurlijk album met oog voor experiment gemaakt, maar de akoestische folk van hun debuut album "Wednesday Morning, 3 A.M. bevalt mij een stuk beter.

Album werd geproduceerd door Simon and Garfunkel & Roy Halee