Bruce Hornsby - Harbor Lights (1993)

Ik ken dit album absoluut niet - ken 'em alleen van "That's the way it is" (of iets in dat genre ).

Maar dat hoesje ken ik maar al te goed

Een werk van Edward Hopper! Haast surrealistisch als ik er opnieuw naar kijk - de zee lijkt binnen te wandelen in de huiskamer. Die kleine ruimte die zo subliem contrasteert met de weidse zee.

Prachtig is dat

It's just the way it is...some things will never change.

De stijl kwam me ook al bekend voor, ik heb namelijk thuis een kalender met werk van hem. Dit is overigens Rooms by the sea

Met deze plaat ging BH meer de jazz-richting in, eerste plaat ook zonder zijn vaste begeleidingsband, behalve drummer John Molo die wél mee ging.

Toen ik deze kocht in '93 vond ik 'm erg tegenvallen, wel beter als de voorganger a night on the town wat mij betreft maar vele malen minder als zijn eerste twee cd's. Een hele tijd niet gedraaid vervolgens maar na 'm nu weer geluisterd te hebben is hij flink gestegen in waardering. Ben zelf natuurlijk wat ouder (belegener) geworden en de wat meer jazzy sfeer bevalt me wel. Daarbij die piano met de "drive" die zo herkenbaar is bij Bruce Hornsby en die me altijd aangesproken heeft.

Bruce Hornsby debuteerde met zijn groep The Range succesvol in 1986 met The Way It Is, dat direct een millionseller werd. Hornsby introduceerde een stuwende piano-beat en combineerde dat met bluesy melancholische rock. Zijn debuut laat zich vergelijken met dat van Christopher Cross uit 1980. Ook dát debuut zat goed in elkaar, werd met de beste muzikanten ingespeeld en werd een succes. Je zou een beetje cynisch kunnen zeggen dat RCA de artiest Hornsby op die manier ‘in de markt’ wilde zetten, maar de universitair geschoolde pianist Hornsby was al een paar jaar met The Range bezig en zocht eerder tevergeefs naar een platencontract.

The Way It Is verscheen in 1986, Hornsby was toen 31 jaar. Hij nam de tijd voor een opvolger en die verscheen in 1988: Scenes From The Southside. Dit album verkocht ook goed in de VS maar was minder een singlekraker dan de voorganger. Het album liet al duidelijk horen dat Hornsby als artiest was gegroeid: meer souplesse in stem en pianospel, betere composities en een mooiere productie. Intussen was Hornsby een graag geziene gast geworden op platen van anderen. Met Don Henley maakte hij The End Of The Innocence, een typisch Hornsby-nummer en zelfs kwam hij meespelen op Under The Red Sky van Bob Dylan.

Het derde album sla ik nu even over, omdat ik dat niet ken, en dan kom ik uit bij dit album uit 1993: Harbor Lights.

Ik ga voor mezelf nu ook even terug naar dat jaar en ik kom tot de conclusie dat ik nauwelijks nog platen kocht in die tijd. De jaren negentig waren niet aan mij besteed, kan ik wel zeggen. De spanning was eruit, artiesten gingen naar mijn gevoel achterover leunen. De publieke opinie over jaren ’70-rock was negatief. Grote namen gingen ‘unplugged’: alsof ze nu maar eens moesten bewijzen dat ze écht wat konden presteren. Veel van die unplugged-platen zijn bedroevende slappe aftreksels. Producers waren ‘uit’. Daarbij kwam dat de CD nu definitief het medium geworden was. CD’s moesten nu ineens 50 minuten of langer zijn, waardoor er 12 nummers op moesten die vaak niet allemaal geweldig waren en waar de beperking van de grammofoonplaat eerder nog de maat aangaf, moest het nu ineens echt knallen uit de speakers: dreunende bas, grote dynamische verschillen en een hard, schel geluid.

Al deze zaken hoor je min of meer ook terug op Harbor Lights. Hornsby deed het zonder zijn band The Range en produceerde de plaat voor het eerst zelf en nam hem voor het grootste deel thuis in zijn studio op. Voor het inkleuren nodigde hij een flink aantal grote namen uit: gitaristen Pat Metheny en Jerry Garcia, Bonnie Raitt en Phil Collins voor backingvocals, waarbij Phil ook nog de bonga mocht spelen en de tamboerijn vasthouden. Jawel, Hornsby was toch wel iemand, dat hij deze mensen over de vloer liet komen voor een kunstje.

Op Harbor Lights horen we een artiest die meer van zichzelf laat zien. Duidelijk is de jazz-invloed. Hij zegt er zelf over:
It’s basically a piano trio record, or piano, bass, and drums augmented by the various artists who add their great personalities, and exra colour to the sound. Making the record the way we did resulted in some in some extended jamming, most of which was left untouched top reserve the basic spirit and feel of the sessions, a freer, more improvisational approach to playing songs.
Zo voelt het ook: vanuit de improvisatie zijn deze nummers ontstaan en er zit nog veel ‘live’ gevoel in. Hornsby heeft afscheid genomen van de glad geproduceerde stijl die hij eerder hanteerde. Minder commercieel ongetwijfeld, maar met meer diepgang. Er wordt hier gewoon echt goed gemusiceerd!

Ik durf wel te zeggen: dit is zijn beste plaat. Hierna werd het meer jazz en dat is niet mijn richting, maar jazzinvloeden in de rock boeien me wel degelijk. Hier houdt Hornsby nog het juiste midden.

Beste nummers zijn opener Harbor Lights en afsluiter Pastures Of Plenty. Dit is een briljant nummer! Daartussen zit ook nog wat, en dan denk ik vooral aan Long Tall Cool One, China Doll en Fields of Gray. Aardige nummers, maar ze halen het niveau net niet van nummer 1 en 10. Invloeden zijn duidelijk hoorbaar. Hornsby doet soms denken aan Steely Dan, op andere nummers meer Steve Winwood, dan weer denk je aan Van Morrison (What A Time) of Randy Newman. Ja, Hornsby is nu 38 en zijn stem is wat ruwer en bruiner geworden. En dat bevalt best.

Zo zie je maar, het was niet allemaal ellende in die jaren ’90.

Dat vind ik nog steeds.

Tamelijk lang uitgesponnen nummers met jazz-invloeden met als basis het pianogetingel van Bruce.
Het doet me allemaal nog niet zo veel op dit album.
En ik ben geneigd zijn eerdere albums iets beter te vinden.