Robert Plant - The Principle of Moments (1983)

Dit is niet het debuut, dit is de 2e plaat van Plant, Pictures at Eleven is het debuut.

foutje bedankt

Het album heeft een heerlijke opener! Kan daar wel van genieten. Verder ook een prima plaat. Ik sla er niet stel van achterover, maar dit is er wel een die ik vaker ga draaien.

Ik vind deze ongeveer net zo goed als zijn eerste Pictures At Eleven.
Ook deze heeft die, toch enigszins gedateerd klinkende logge produktie, waarbij de drums er dankzij Phil Collins toch wel flink inklappen.
Hoogtepunt is ook wat mij betreft natuurlijk de hit Big Log (nummer 4 in oktober 1983).
Het andere wat rustigere nummer In The Mood vind ik ook goed.
Sowieso ligt het tempo op deze plaat niet heel hoog.
Het enigszins vreemde Stranger Here, Than Over There vind ik ook heel aardig en krijg daar een beetje een Whole Lotta Love gevoel bij.
Thru With The Two Step vind ik dan ook nog heel aardig.
De rest mag er zijn, maar valt niet echt positief of negatief op.
3 sterren derhalve.
Op vinyl.

Gewoon een goed product van Robert Plant. Zijn beste product m.i. is "fate of nations"

Net ietsje beter dan zijn debuut vind ik. De nummers doen me meer op de één of andere manier. Big log vind ik ook het hoogtepunt inderdaad. Blijft een geweldig nummer!

de productie klinkt metaalachtig (niet metalachtig), kil. other arms is een aardig nummer; in the mood ietwat saai;messin' with the mekon is vreemd, maar niet slecht;wreckless love een rocknummer met arabische gitaarklanken (maar zeker niet van het niveau van slow dancer);'thru..vind ik mooi;horizontal is ook vreemd, maar niet slecht;stranger here..is nog vreemder, maar ook niet slecht;dan big log, het nummer dat deze plaat de 4.0 bezorgd, een ongelooflijk mooi nummer, al kon ik destijds (1983) het "handengeklap" niet waarderen. niet zo goed als het debuut, maar dat had big log niet.

Wat als eerste opvalt aan dit album is idd. de matige productie, deze klinkt ingeblikt en flets. Aan de nummers ligt het i.i.g. niet. Deze zijn bij vlagen pakkend en hebben een zelfde soort van stuwing en tempo als bij de rockende Zeppelin. Klassieker is natuurlijk BIg Log en deze spreekt er voor mij toch wel torenhoog boven de rest uit. Al bij al geen slechte plaat.

De productie is inderdaad wat log maar valt best mee (latere jaren '80-albums zijn nog veel erger op dat gebied). Ik vind het een prima solo-album van Robert Plant waarin hij niet krampachtig probeert het geluid van zijn vroegere band te brengen (wat Mick Jagger op zijn solodebuut doet) maar een nieuwe richting inslaat. Minder heavy en wat rustiger dan Led Zeppelin met meestal trage tempo's, gestoken in een 80's-sausje maar hoegenaamd niet gedateerd. Zijn zang is zijn grootste troef - de kracht en de passie zijn er nog steeds - en alle songs zijn degelijk tot ijzersterk met als hoogtepunt de hit Big Log.

Big Log blijft super.

Big log is inderdaad een topnummer.

Na al die jaren verliest het zijn glans echt niet!

Helaas haalt de rest van het album dat niveau niet, maar dat neemt niet weg dat dit een toch een lekker album is!

Leuke band zo samengesteld! Kan niet iedereen doen in de muziekwereld

Inderdaad, een prima album met een redelijk fris geluid. En er staat natuurlijk het prachtige Big Log op, daar werd je in het jaar dat dit album uit kwam mee doodgegooid. Maar wel een mooi nummer.

Nu ik Robert Plant - Pictures at Eleven (1982) erg goed kan waarderen, grijp ik toch ook nog eens terug op dit album.

Wonderbaarlijk genoeg vind ik het nu een stuk minder gewoontjes klinken dan ik eerder ervaarde...

Ik ga er een halfje boven op doen: 3,5

Prachtig album, met dank aan het melodieuze gitaarwerk van Robbie Blunt. Big log is natuurlijk top, maar een beetje doodgedraaid. Thru' with the Two Step verdient wat mij betreft de beker.

Ik vind het gitaarwerk ook wel smaakvol gedaan. Doet me een beetje aan Snowy White denken, misschien meer ingetogen. Leuk om dit plaatje weer eens terug te horen. Lekkere kalme muziek, misschien zelfs gezapig her en der , maar Robert Plant heeft wel zo'n unieke stem dat de man fascineert. I'm in the mood for a Melody en Big log zijn voor mij de smaakmakers.

Dit album heb ik nu ook volledig beluisterd, maar vind op het laatste nummer na dan er weinig aan. Zal hem nog een paar keer gaan draaien, maar big log is natuurlijk het nummer waar het omgaat en die je graag wilt horen!!

Wat is dat Wreckless love toch een fantastisch nummer. Zit beregoed in elkaar. Te moeilijk voor Phil Collins blijkbaar.

Leg eens uit, glenn53? Wat heeft Phil Collins hiermee te maken?

Phil Collins heeft bijna het hele album gedrumd. Behalve Wreckless love en Stranger Here... Than Over There, die heeft Barriemore Barlow (Jethro Tull) gedaan.

Aahh...

Het wil niet zeggen dat Collins de drumpartijen te moeilijk vond. Ook op het debuutalbum van Plant speelt een andere drummer, nl. Cozy Powell op twee nummers. Maar die had toen verplichtingen te voldoen aan Michael Schenker, waarna Collins gevraagd werd om op de rest te spelen. Ik heb nergens kunnen vinden, dat dat op dit album weer het geval was, maar het zou zomaar kunnen.

Kijk eens achter mijn bericht.

Alhoewel John Bonham, Barriemore Barlow de meest technische drummer van Engeland vond.

Ik dacht al wel dat je de kunde van Collins niet in twijfel trok.

Een puik album van Robert Plant. Een van zijn beste volgens mij.

Dit is een geweldig album met Big Log als absolute hoogtepunt.

Middelmatig album, vreselijke jaren 80 productie en ook de songs zijn niet sterk genoeg, op Big Log na dan.

"Big log" was het eerste vitale teken van leven na Led Zeppelin van Robert Plant. Het waren destijds andere tijden. Het recyclen van de muziekgeschiedenis moest nog in gang worden gezet. Led Zeppelin behoorde tot een andere generatie en werd geclassificeerd als "ouwelullenmuziek" Concreet: als artiest moest je blijven verkopen anders verdween je in de vergetelheid en werd het contract simpelweg niet verlengt. In een interview las ik ook dat hij opgelucht was. Hij had een hit, hij kon op tournee, hij kon de fans bedienen en nieuwe voor zich winnen. Hij had met het succes van deze plaat tijd gewonnen. Daarna begon het recyclen van de muziek vanwege de stormachtige opkomst van de cd en diende zich een zorgeloze toekomst aan voor zowel Led Zeppelin als Robert Plant, en tevens een herwaardering van hun oeuvre.

Big Log heeft indruk op mij gemaakt, mooie plaat, mooie clip en dit laatste was in de tijd niet onbelangrijk. Qua kleur deed het mij denken aan "Let's dance" van David Bowie. De productie is zeer eighties, zoals hiervoor is gesteld, en doet hier een daar ietwat gedateerd aan. Toch is de plaat nog steeds erg leuk en hoewel de indruk die het achterlaat niet verpletterend is, blijft het geheel op een prettige manier hangen. Robert Plant kon er verder mee.

Mooi stukje! Wat je zegt in je eerste alinea is wat vaak vergeten wordt. We denken nu allemaal dat iemand als Plant altijd al kon doen en laten wat hij wou. Maar zo zat het destijds niet in elkaar. Ook Plant moest zien te overleven. Ik geloof dus best dat hij opgelucht was dat hij een hit had met Big log en daardoor wat 'lucht' had.

Ik had nogal wat gemengde gevoelens bij zijn debuut als soloartiest, maar bij zn opvolger was ik zwaar teleurgesteld. Ik snap dat je als je solo gaat graag je eigen geluid wil laten horen en wellicht wil experimenteren. Dat is ook iets wat mij weer nieuwsgierig maakt waarmee de artiest dan mee aankomt.
Maar deze plaat heeft niets meer met rockmuziek te maken. Het genre wat zo populair is geworden door oa Led Zeppelin zelf. Het is allemaal typische jaren 80 popliedjes waar ik helemaal niks mee kan, behalve dan de grote hit Big Log en In The Mood.
Zijn volgende soloplaat (Shaken 'N Stirred) is werkelijk een gedrocht en de daaropvolgende (Now And Zen) is qua niveau wel beter maar wederom waar ikzelf niks mee kan.

Ben sinds halverwege jaren 80 Led Zeppelin-fanaat maar had tot hedenmiddag nog nooit een album van Robert Plant in zijn geheel gehoord. Dit album als tweedehands LP voor luttel bedrag meegenomen en wel om Big Log. Valt me niet tegen al lijkt het predicaat rock wel een ruim begrip qua genre-indeling; pop zou ook niet misstaan daar het ver verwijderd is van de heel wat hardere rock van weleer door Led Zeppelin zelf.