Robert Plant - The Principle of Moments (1983)

Ik had nogal wat gemengde gevoelens bij zijn debuut als soloartiest, maar bij zn opvolger was ik zwaar teleurgesteld. Ik snap dat je als je solo gaat graag je eigen geluid wil laten horen en wellicht wil experimenteren. Dat is ook iets wat mij weer nieuwsgierig maakt waarmee de artiest dan mee aankomt.
Maar deze plaat heeft niets meer met rockmuziek te maken. Het genre wat zo populair is geworden door oa Led Zeppelin zelf. Het is allemaal typische jaren 80 popliedjes waar ik helemaal niks mee kan, behalve dan de grote hit Big Log en In The Mood.
Zijn volgende soloplaat (Shaken 'N Stirred) is werkelijk een gedrocht en de daaropvolgende (Now And Zen) is qua niveau wel beter maar wederom waar ikzelf niks mee kan.

Plants beste solo-album. Uiteraard een kwestie van smaak, want hij heeft nog meer goede platen gemaakt. Stuk voor stuk steengoeie songs, waarbij vooral de intro's van grote klasse zijn ("In The Mood" "Thru' With The Two Step" bijv.). Dat hele "Big Log", waar het top2000-publiek weer mee wegloopt, is best aardig, maar bij lange na niet het beste nummer van de plaat.