Counting Crows - Saturday Nights & Sunday Mornings (2008)

Mensen, mensen. Hoe meer ik hem hoor, hoe beter ie wordt. Zag in de clip trouwens dat ze een nieuwe bassist hebben....weet iemand hier iets van?

Mensen, begin eens aan Hootie and the Blowfish en de CD Cracked Rear View.

Hoe kan een zanger die ooit august & everything after schreef nog dezelfde als deze zijn? *geeeeeeeuw*

wat een lelijk gitaargeluid op deze plaat.
't lijkt verder wel weer wat pit te hebben allemaal, maar het komt allemaal niet heel erg geloofwaardig over op me. eigenlijk zijn ze per plaat minder geworden. en jammer dat ze idd weer wat met Blof samen moeten doen. ik vind die stemmen helemaal niet matchen en het verschil tussen amerikaans en nl ook niet. leuk voor amstel live, maar op plaat...

Ik vrees voor het ergste, ik vond Hard Candy ook al zo'n slaapverwekkende plaat, ik denk niet dat deze band me nog zal kunnen boeien, maar wie weet... ik wacht héél lang, dan ligt dit geheid in de afprijsbakken en dan zien we wel weer...

Godsakker... ik was zo verheugd toen ik de eerste paar nummers hoorde van dit album. Tot en met track 6 - Cowboys heb ik met volle teugen genoten van het vlotte, rockende gedeelte van dit album, maar helaas kakt íe daarna helemaal in.

Kortom, een dikke 4.5 sterren voor 'Saturday Nights', maar een magere 2.5 voor 'Sunday Mornings'. Ofwel, een 3.5 gemiddeld voor het totaalpakket.

ik vind het wel een goed album, het 'inkakken' krijg ik niet echt mee.

Lekkere plaat wel hoor.
Alleen On a Tuesday in Amsterdam Long Ago vind ik erg irritant.
Come around is wel weer een prachtige afsluiter. Had zo op 'August and everything after' kunnen staan, wat geluid betreft.

1 keer beluistert.Klonk mij wel aardig in de oren.Iets donkerder geluid lijkt het wel weer.
Groeialbum lijkt me.Voorlopig een 3.5.

Le Ballet D'or en Anyone but You zijn toch wel favorieten!

Echt een lekkere cd! August and everything after blijft de beste maar ik vond vooral de rustigere nummers echt weer typisch Counting Crows Heb ze gisteren gezien op Concert at Sea waar ze ook best wat nummers van hun nieuwe cd speelden, klonk echt lekker!

zeer vervelende plaat net zoals hun optredens , the counting crows zijn zelfs sterker dan 3 valiums

Voor sommigen afgedaan, voor mij zeer acceptabel. Er zitten weer prachtige liedjes tussen en ik kan ook nog steeds genieten van de stem van Adam Duritz.

Het melodieuze en het melancholische is verdwenen. Het klinkt ruiger en depressiever dan de vorige cd's en is daarmee vervelend om te horen. Klinkt wellicht meer als kraaien, maar is wat mij betreft toch categorie: jammer maar helaas.

naar hem een x aantal keer beluisterd te hebben ,kan ik toch niet anders als het aantal sterren te verhogen naar 4.5.

Ik niet. Vind deze samenwerking prachtig en uniek. Een van de beste amerikaanse songschrijvers weet een van de beste nederlandse te vinden ! Hulde

Ik heb de indruk dat het album iets te lang is. Als de drie of vier minste nummers eraf waren gelaten (en vooruit....ook Blof maar) hadden we een kort maar sterk CC-album gehad. Nu sleept het toch een beetje voort, met goeie nummers en een enkel pareltje.
De eerste song 1492 rockt weer eens lekker, al is het niet echt de Crows zoals ik ze ken. De volgende vijf snelle nummers worden niet echt pakkend. Daarna komt het rustige werk, maar wat minder melancholiek als op de eerste drie platen van de Crows.
Michelangelo, Tuesday in Amsterdam en Come around zijn wel van het goeie CC niveau.
Toch een wisselvallige plaat. had beter verwacht na hard Candy en zo'n lange stilte daarna

Counting Crows lijken met het album Saturday Nights & Sunday Mornings door middel van een soort concept (kant één: Zaterdag avond lekker rocken en kant twee: op de zondagmorgen lekker bijkomen) te willen verbloemen dat ze eigenlijk een beetje uitgeput zijn qua inspiratie. Dat gevoel bekruipt mij althans als ik deze plaat hoor. De eerste maanden na de release kon ik er eigenlijk weinig zinnigs over zeggen en daarom heb ik de plaat eerst maar eens een tijdje op me laten inwerken.
Na veel luisterbeurten blijf ik bij het idee dat dit eigenlijk een B-sides collectie had moeten zijn i.p.v. een nieuw album. Deze gedachte wordt gevoed door de verschillende ‘sounds’ die ik hoor in de diverse songs en herken van voorgaande albums.

1492 laat de plaat meteen knallend openen zoals we dat met Catapult ook al hoorden op Recovering The Satellites en laat meteen weer even weten dat de Crows nog steeds kunnen rocken. Haalde deze song destijds die plaat niet?
Hanging Tree is een fijne rocker die de plaat naar een hoger plan tilt. De tekst geeft aan dat Adam toch nog steeds zijn moeilijkheden heeft en dat belooft veel goeds!
Echter in Los Angels herken je bij de eerste gitaarklanken meteen een song van Ryan Adams. Een van het soort die Ryan zo op aanvraag voor je uit zijn mouw schudt. Misschien had ie 'm zelfs nog wel liggen en de slotzin "And It's A Really Good Place To Find Yourself A Taco" is wat mij betreft de vervelendste zin uit de geschiedenis van Counting Crows.
Sundays staat vreemd genoeg aan de Saturday kant. Een lekker in het gehoor liggende song met een prima tekst die niet misstaan had op Hard Candy. Maar daar hadden we New Frontier al dus bewaarden we 'm voor hier.
Nog een reden om te vermoeden dat we hier met een "leftover"’plaat te maken hebben is dat er vaak letterlijk tekst in de songs voorkomt die we al eerder hoorden op de voorgaande platen. En ook al is Insignificant wat mij betreft een van de hoogtepunten van de plaat, een solide song met kop en staart met scherp gitaarwerk van Dan Vickrey, toch vraag je je af waar hadden we het toch eerder over "buildings", "pavements"’ en "walking a tightrope"!?
Met Cowboys sluiten we de zaterdagnacht stevig rockend af. De song lijkt qua tekst een worp te doen naar het fantastische "Mrs Potter's Lullaby" van Hard Candy maar haalt dit niveau bij lange na niet.

De zondagmorgen begint heel fijn met het ingetogen Washington Square waar Charles Gillingham goed raad weet met de harmonica en dit zet hij voort in On Almost Any Sunday Morning, het mooiste rustpunt van de plaat waarin Adam zijn zieleroerselen weer ouderwets weet te etaleren. Prachtsong! When I Dream Of Michelangelo is wel een heel erg overduidelijk verwijzing naar of herhaling van Angels of the Silences van Recovering. Het is wel mooi maar je hebt zo je vraagtekens. Zelfde geldt eigenlijk voor Anyone But You; neem "Speedway" van This Desert Life, gooi er nog wat andere ingrediënten van die plaat bij, even in de mixer en je hebt Anyone But You.
You Can't Count On Me moet wel ergens in de snoeptrommel van Hard Candy’ zijn blijven liggen want die klinkt weer net als American Girls en de song Hard Candy. Overigens zijn dit de enige twee songs van mijn helden die ik steevast skip als ze langs dreigen te komen.
Met Le Ballet D'or begin je toch weer even op te letten. Dit is een van de weinige songs die een nieuw geluid laten horen. Ook live blijft dit prachtige nummer recht overeind. Ze kunnen het dus nog wel. On A Tuesday In Amsterdam Long Ago hoorden we al in maart 2004 in Ahoy' Rotterdam en was een paar dagen daarvoor door Adam in A'dam geschreven. Mooie song maar ontstijgt het niveau van de B-kant ook niet. En als de plaat dan eindelijk gaat afsluiten met Come Around, een niet onaardige countryrocker, dan hoop je maar dat de heren snel weer langskomen. Maar dan met een pak nieuwe songs onder hun arm die er echt toe doen.
Wennen Aan September is natuurlijk een volstrekt overbodige song die waarschijnlijk door de platenmaatschappij toegevoegd is. Op releases in anderen landen schijnt de song: Baby, I'm A Big Star Now te zijn geplaatst en daarmee wordt mijn vermoeden van de B-sides collection weer aangesterkt, daar deze song al als b kantje te verkrijgen was op de single Hanginaround in 1999. Mijn conclusie is dus: Saturday Nights and Sunday Mornings is een aardige collectie Counting Crows songs maar een gemiste kans als (lang verwacht!) nieuw album. FL©

Zware teleurstelling

Zeer enthousiast dit album gekocht na lovende kritieken vooraf, het concept van zaterdagavonden en zondagochtenden klonk leuk. Na de eerste keer luisteren had ik het idee dat het misschien een beetje moest inwerken en wel beter zou worden want het viel me een beetje tegen. Maar nee, het werd niet beter.... Voor mij een van de matigste albums van de Counting Crows. Een toekomstige aanschaf beluister ik maar voor het aanschaffen.

Ik had na het teleurstellende Hard Candy mijn wagonnetje hier al afgehaakt....

Ik heb 'm net eens helemaal beluisterd, na lange tijd en ik werd er niet vrolijk van. Ik was blij dat ik Blof op het laatste nummer hoorde. Dat is geen goed teken. Eén volle * naar beneden. En voorlopig maar even niet meer draaien, anders volgt er een vrije val naar beneden, ben ik bang.

Wisselvallig album. Het eerste deel is vrij sterk, maar de zondagmorgen heeft in mijn ogen wat zwak songmateriaal. "On A Tuesday In Amsterdam" had er wel afgemogen, en Blöf heeft al helemaal niks te zoeken op dit album.

Mijn absolute favoriet op dit album is "Hanging Tree". Toen ik dit album kocht had ik alleen dit nummer gehoord en ik was er meteen helemaal gek op. "You open windows and you wait for someone warm to come inside, then you freeze to death alone", wat een mooie zin..

Ja...laat die Duritz maar zinnetjes schrijven...alleen jammer dat veel van deze teksten al eens eerder gehoord zijn...ik wacht op hun nieuwe album wat over een aantal jaar zal laten zien dat ze nog steeds briljant zijn...komt goed...trust me!

Ik luister overigens nu naar de laatste van Dave Matthews en Band...een goede troost voor tussendoor...: wat een WereldBand!!!

ga luisteren!

On a Tuesday in Amsterdam vind ik een van de beste nummers van deze plaat. Mooie tekst, melodie, een breekbaar gevoelig liedje dat wel lijkt op de nummers zoals Duritz op zijn beste platen schreef. Nummers als Raining in Baltimore, Rain King en Perfect Blue Building van hun onvolprezen debuutplaat.

Hanging tree en de meeste nummers van Deel 1 van deze plaat zijn voor mij een beetje te veel geschreeuw en weinig wol. Dat zal wel de reden zijn waarom ik haast nooit zin heb om deze plaat te draaien.

Eerste deel (Saturday night) met de uptempo nummers is erg sterk, 2e deel moet ik nog vaken horen. Voorlopig 3,5*

Tja, niet veel woorden aan verspillen aan dit album. Zeer middelmatig. Jammer, want er zit veel meer in deze band. Ik ben beniewd of ze ook het niveau van August ooit nog enigszins gaan bereiken..

Ken deze laatste van de heren nog niet , maar heb wel al hun andere albums en die vind ik goed tot zeer goed.
Zo te zien zijn de meeste users toch niet zo enthousiast over dit album, ik sta er nog blanco tegenover en zal de plaat t.z.t eens beluisteren.

Kwam dit album gisteren tegen voor EURO 4,99 !!!!!
Inpakken en wegwezen dus en ben benieuwd.

En dan nog wel de versie zonder Blof, maar met een ander extra nummer, dat dan weer het beste nummer van de hele cd is: Baby, I'm A Big Star Now.