Sun Kil Moon - April (2008)

Kan iemand hier wat referentiepunten noemen? Waar lijkt dit op?

dat scheelt dan 5 minuten

moeilijk. hij noemt zijn grootste influence Neil Young.

Nummer 584 present! Prachtige cd met mooie acoustische bonus erbij. Ik kan geen minpunt bedenken, wat mij betreft, naast Rollercoaster-cd een hoogtepunt voor Mark Kozelek.
Trouwens, één minpuntje, maar niet in de muziek, is de digipack waarin de cd geleverd wordt, specifiek, de cd houders waar je de cd inklemt. Toen deze bij mij binnenkwam waren de klemmetjes/pinnetjes (?) al gebroken, waardoor de cd's eruitvallen. Deze is uiteraard niet te vervangen.

Ik geloof dat ik deze plaat maar eens heel gauw moet gaan luisteren.

Nee, niet doen.

Er staan weer een paar prachtige nummers op (Lost Verses, Unlit Hallway en Heron Blue) maar ook weer een boel niemandalletjes die me geen moment interesseren. Een probleem dat ik vaker heb bij Kozelek. Muv Ghosts Of The Great Highway want die is gewoon geweldig.

indruk na een paar keer luisteren.. mooi, maar een kwartiertje te lang.

Er is geen plaat geweest die ik de afgelopen zo vaak geluisterd heb als deze April van Mark Kozelek’s Sun Kil Moon. Dit omdat ik eigenlijk niet kan geloven en voor mezelf durf toe te geven dat hij…niet voor de volle honderd procent overtuigt. Nu heb ik sinds de verpletterende kennismaking met de twee titelloze Red House Painters albums vanuit mijn completeringsneurose alles in het werk gezet om het gehele oeuvre van Kozelek in huis te krijgen en volgens mij is dat gelukt. Maar het moet me inmiddels wel van hart dat je wat mij betreft moeilijk kan spreken van constant hoge kwaliteit.

Op deze keilange April worden, wat vaker gebeurd op Kozelek platen, de meest prachtige parels afgewisseld met songs waarin zo weinig gebeurd dat het me een raadsel is waarom het nummer terzake dan toch 9 minuten moet duren. Het openingsnummer bijvoorbeeld is dik 8 niet al te spannende minuten aan de gang voordat een gitaaroprisping voor wat leven in de brouwerij zorgt. Qua instrumentatie toont Kozelek zich op deze April dan wel een meester in de beperking maar hij heeft vervolgens ook een aantal malen veel en veels te veel tijd nodig om een nummer zeggingskracht mee te geven. Wat vervolgens dus, om het voorzichtig te formuleren, niet altijd lukt. En dan gebeurt datgene wat ik niet wil…..de muziek verzandt in braafjes kabbelen en roept bij mij onverbiddelijk het beeld op van een geile Kozelek die met een glorieus gekwelde blik op een Middellandse Zee strandje met zijn liedjes een dronken Zweedse schone zijn bedstee in wil zien te tokkelen.

Maar goed, genoeg gezeur. Als we de nummers programmeren waarin zijn gitaarspel en zang wel betovert, houden we nog altijd een ruime cd vijf sterrenmuziek over. Die duurt dan een stuk langer dan pakweg de nieuwe REM. Na de twee openingsnummers, die wat mij betreft vanaf heden geskipt worden (das dan al 17 minuten weg) volgt een trits van prachtnummers waarbij de minimale aanpak opeens wel werkt. Niet dat er nu plotseling wel veel gebeurt, maar Lucky Man, Unlit Hallway en Heron Blue boeien, het laatste nummer vooral door een subtiele opbouw waarbij na verloop van tijd een drumklapje in de verte, spanning toevoegt aan de song die desondanks best een minuut of twee korter had gekund (19 minuten) . Na Moorestown is de pret weer even over en zorgt Kozelek met Harper Road (23 minuten) voor een deuntje dat niemand bij het kampvuur zal wegjagen maar nu ook niet direct gaat zorgen voor een grote toeloop van bewonderaars. Dat zou met Tonight the Sky dan weer wel kunnen. Voor een keer is 10 minuten niet te lang en weet Kozelek gedurende het hele nummer de aandacht vast te houden zonder overigens het griezelig hoge niveau van pakweg Medicine Bottle te benaderen. Like The River is dan helaas weer een volgende poging om dat Zweedse dametje te overtuigen van zijn talenten al krijgt hij daarbij deze keer concurrentie van een al even gekwelde Bonnie Prince Billie. Hopelijk heeft ze een zusje.

Na de prima opleving van het ook wel weer twee minuten te lang durende Tonight in Bilbao (25 minuten) is de koek bijna op, het Zweedse meisje met Bonnie mee en laat Kozelek in Blue Orchids nog een keer horen dat hij het heus nog steeds in zich heeft om alleen met stem en gitaar diep te ontroeren.

Als deze cd 48 minuten had geduurd, waren de vijf sterren in zicht geweest. Nu worden het er met aftrek van de strafpunten voor die 25 minuten 3,5. Ok vooruit dan.. en een half bonuspuntje omdat het Kozelek is en ik eigenlijk niet wil toegeven dat ik er nog meer van verwacht had.

Dat hoor ik inderdaad wel vaker, zie ook het goed uiteengezette verhaal van Rob, maar hij duurt mij toch echt minimaal een uur te kort.

Als het er echt om draait dan gaat het bij muziek (en alle andere kunstvormen) voor mij om sfeer en stemming. Zodra die mij weten te raken dan kan de muziek voor mij niet lang genoeg duren, ook al gebeurt er op het oppervlak relatief weinig (zie bijvoorbeeld mijn #1 van 2007, Townsville van The Necks). Het is dus maar net wat muziek voor je betekent en wat je eruit wil halen. Voor mij is het zo dat ik volledig op wil kunnen gaan in de sfeer van de muziek, niet langer als buitenstaander de muziek observeren, niet luisteren maar ervaren, dat is voor mij de belangrijkste maatstaf voor beoordeling. En op een of andere manier lukt het Kozelek als geen ander om bij mij de juiste snaar te raken. Net zoals Josef Sudek dat lukt met zijn fotografie en Andrey Tarkovsky met zijn films. Nostalgie en melancholiek zijn voor alle drie belangrijke thema's, dat zal dan ook vast geen toeval zijn.

Zit ik dan écht met een roze bril te luisteren? Nee natuurlijk niet. Als kritiekpuntje van dit album zou ik de teksten noemen. Alhoewel een stuk persoonlijker dan op vorige albums, zijn ze ook wat simplistischer. Wellicht ook juist om diezelfde reden. Dat zou best kunnen. Maar het feit dat hij zich zo kwetsbaar opstelt over bijvoorbeeld de dood van zijn zus al op jonge leeftijd maakt dat meer dan goed en het duo waarmee dit album begint, Lost Verses en The Light, zijn zó verdomde mooi en goed uitgewerkt dat de 60 minuten die daarop volgen helaas zo voorbij vliegen. Snel maar weer op repeat dus.

Wow. Wat een plaat. Van deze groep had ik nog nooit gehoord. Ook de plaattilel zij me niets, toen ik deze in de releaselijsten zag staan. Wel viel me de schitterende hoes op.

Een week of drie later, bij de lokale platenboer, zag ik 'm staan. De mooie hoes, in luxe verpakking met bonus-cd. Ik luisterde, het sprak me aan, en ik besloot hem mee te nemen. Daar ging de mooie hoes, mijn tas in.

's avonds thuisgekomen haalde ik het glimmende schijfje uit de mooie hoes, en ging met m'n ogen dicht op bed liggen. En ik luisterde heel de plaat af. Wow.
Wat een plaat. Een melancholisch, zwaar, verdrietig, maar ook een kalmerend,warm en rustig geluid. Het voelde vreemd. Alsof mijn bed, met mij erbij, begon te zweven. Naar een andere tijd, toen de dingen nog simpeler en mooier waren.

Ik hield mijn ogen dicht, en ik keek naar de binnenkant van mijn oogleden. Toen ik mijn ogen opende keek ik naar het plafond. Naast me lag de mooie hoes.

5*

Zozo, opeens op 1 in deze jaarlijst. Op nummer 1 in de jaarlijst van Rateyourmusic en ook erg gewaardeerd op metacritic. Dit moet ik zeker maar eens gaan luisteren. Tis wel een vreselijl lang album zeg.

Ik had dit al van te voren even gedownload en moet zeggen, wow wat een goed album. Ik heb daarna ook gelijk het album gekocht bij de Plato, mooi hoesje, mooie cover(s) en een mooie bonus cd erbij gekregen!

Het blijft van begin tot eind boeien, alleen Lost verses al, het einde van dat nummer geeft me zowat kippenvel. Ik ga niet alle nummers opnoemen maar zeg in ieder geval wel dat ze allemaal uitstekend zijn geproduceerd. Geen enkel nummer tegengekomen die wat onder doet aan de rest.

De teksten zijn lekker meeslepend zoals we van Sun Kil Moon al gewend zijn. Heerlijke plaat gewoon, voor het eerst dat ik 5 sterren geef!

Dit is een perfect album om te beluisteren op reis, wanneer je iets nodig hebt om de tijd door te komen en ruim anderhalf uur aan prachtige muziek precies is wat je nodig hebt. Dat betekend niet dat het soms niet te lang duurt: dit album kabbelt op een prachtige manier voort maar regelmatig bekruipt mij het gevoel dat een nummer maar niet werkelijk los weet te komen. Het blijft intens genieten, maar niet intens meeslepen, terwijl veel nummers ongetwijfeld die potentie in zich hebben.

Toch weet ik zeker dat dit album nog zeer vaak gedraaid zal worden, dus wie weet omarm ik het album toch nog volledig.

Vind het schitterende nummers, maar de tijdsduur stoort me een beetje.
Elk nummer kan volgens mij korter en ook de volledige tijdsduur is voor mij te lang waardoor ik na klein uurtje mijn aandacht begint te verdwijnen.
Wat me ook een beetje stoort is dat de zanger niet altijd verstaanbaar
is, soms lijkt het op neurieren.
Alsof hij door zijn neus spreekt .
Als hij zijn stem vereffend is het weer heel duidelijk.

Voor de rest vind ik dit wel goed album.
Misschien na meer luisterbeurten gaan die kleine stoornissen me
wel vergaan

Dit album moet ik gewoon hebben. Vooral door de vele mooie recensies hier wordt dit een gevalletje van blindelings aanschaffen Ghosts of the Great Highway is mijn favoriete album van 2003. Eens luisteren hoe dit schijfje gaat bevallen.

Ghosts of the Great Highway deed me niet zo heel erg veel: mooi album hoor, maar wist niet de juiste snaar te raken bij mij.
Dit album doet dat al wat beter, maar ik sluit me aan bij een aantal meningen hiervoor dat het allemaal wat lang duurt. Hierdoor gaat er een hoop kracht verloren en verlies ik soms zelfs wat mijn aandacht erbij te houden. Dit minpuntje kost toch een halfje denk ik.

Ik ben net begonnen met dit album en heb nu al de neiging om Cool Edit Pro op te starten en na 4 min. een Fade Out te doen (ja, soms doe ik dat echt!!).
Maar ik zal het album een serieuze kans geven....

Dit jaar heeft Mark Kozelek nog een fantastisch plaatje uitgebracht. Een echte aanrader.

Ik kan hier niet warm of koud van worden. Er staan wel een paar leuke dingen op maar het is allemaal veel te saai, langdradig en eentonig.

Bij mij slaat de vonk initieel wel over. Ik moet wel afwachten hoe hij evolueert want het bezwerende effect dat platen van Kozelek vaak hebben kan inderdaad soms overslaan op verveling. Bij mijn all-time favoriet is dat tot nu toe nog niet gebeurd maar "Ghost of the great highway" had me toch niet helemaal ingepalmd. Dat sommige nummer erg lang zijn is volgens mij bewust zo gedaan en ook goed: bezweringen vergen wat tijd en als het je lukt je erin los te laten is het positieve effect des te beter.

mijn Allerliefste dacht een herontdekt album van Palace Brothers te horen...en toen misschien iets van Magnolia Electric Co...

Sun Kil Moon heeft bij ons thuis genadeloos toegeslagen, wetende dat we uiterst vatbaar zijn voor lang uitgesponnen emotievolle liedjes met een snik, een breekbare pure stem.

Scoren met voorkennis, het zou strafbaar moeten zijn.

Als fan van Songs: Ohia, MEC of Palace is dit inderdaad een blinde aanschaf geweest. Vreemd genoeg ha dik nog niets van RHP, maar daar komt nog wel verandering in. Vooralsnog klinkt de eerste luisterbeurt goed

Sommige nummers gaan me iets te lang door. Dar waar de lange nummers van Songs: Ohia aan me voorbij trekken zonder enig besef van tijd, wil een nummer als The Light of Heron Blue gewoon te lang duren. En disc 1 klokt al 73 minuten. Niets over de kwaliteit, maar 1 of 2 nummers minder had de cd beter tot zijn recht laten komen.

Ander nadeel vind ik het ontbreken van lyrics bij de cd. Ik lees de teksten nu via internet en die zijn erg mooi. maar als ik 19 euro betaal voor een cd wil ik die er gewoon bij hebben. Zeker omdat meneer Kozelek niet altijd even verstaanbaar zingt.

Die 3,5* is de basis, maar dat gaat wel hoger worden denk ik

Echt schitterende plaat. Geniet erg als ik het luister. Kan alleen nog weinig nummers ontwaren. Heb nog steeds het gevoel dat ik ander half uur lang naar het zelfde nummer luister. Maar het rare is dat dat 1,5 uur me een fantastisch gevoel geeft. Doet me ook erg denken aan de soundtrack van 'Into the Wild' van Edie Vedder !

Dat is meer een boek waar als bonus een plaatje bij zit. Gezien inhoud van dat boek en de prijs, denk ik voornamelijk een aanrader voor mensen die veel van Kozelek's cd's in huis hebben.

bij dit album van sun kil moon heb ik om de paar minuten de behoefte om een andere cd op te zetten omdat het me begint te vervelen, maar steeds op dat moment luister ik blijkbaar weer iets beter, en vind ik het toch weer te mooi om af te zetten. beetje een dubbelzinnig gevoel wat de hele tijd op blijft spelen. aan het eind van de plaat ben ik dan ook blij dat hij afgelopen is, en ik iets anders op kan zetten. toch zet ik hem zo nog weer eens op, een bizarre tweestrijd van gedachtes over dit album dus.

Mja, toch wel beter dan het meeste werk van RHP...maar minder dan Palace... Soms erger ik me aan het nasale toontje van de de zanger...

Anyway, 3...met plezier gegeven...

fantastische plaat die groeit naarmate je hem meer oplegt en liefst met mate op te leggen dan blijft hij langer schitteren zoals met alles, wat een miskend genie toch die kozelek.

@tuktak: Heb ik ook vaak bij albums. Gewoon blijven luisteren en als hij na 5 luisterbeurten je nog steeds niets doet... weggooien die handel.


1 uur en 40 minuten min een dikke 26 minuten van de extra's, dus da's nog wel te doen.