Sun Kil Moon - April (2008)

Er is geen plaat geweest die ik de afgelopen zo vaak geluisterd heb als deze April van Mark Kozelek’s Sun Kil Moon. Dit omdat ik eigenlijk niet kan geloven en voor mezelf durf toe te geven dat hij…niet voor de volle honderd procent overtuigt. Nu heb ik sinds de verpletterende kennismaking met de twee titelloze Red House Painters albums vanuit mijn completeringsneurose alles in het werk gezet om het gehele oeuvre van Kozelek in huis te krijgen en volgens mij is dat gelukt. Maar het moet me inmiddels wel van hart dat je wat mij betreft moeilijk kan spreken van constant hoge kwaliteit.

Op deze keilange April worden, wat vaker gebeurd op Kozelek platen, de meest prachtige parels afgewisseld met songs waarin zo weinig gebeurd dat het me een raadsel is waarom het nummer terzake dan toch 9 minuten moet duren. Het openingsnummer bijvoorbeeld is dik 8 niet al te spannende minuten aan de gang voordat een gitaaroprisping voor wat leven in de brouwerij zorgt. Qua instrumentatie toont Kozelek zich op deze April dan wel een meester in de beperking maar hij heeft vervolgens ook een aantal malen veel en veels te veel tijd nodig om een nummer zeggingskracht mee te geven. Wat vervolgens dus, om het voorzichtig te formuleren, niet altijd lukt. En dan gebeurt datgene wat ik niet wil…..de muziek verzandt in braafjes kabbelen en roept bij mij onverbiddelijk het beeld op van een geile Kozelek die met een glorieus gekwelde blik op een Middellandse Zee strandje met zijn liedjes een dronken Zweedse schone zijn bedstee in wil zien te tokkelen.

Maar goed, genoeg gezeur. Als we de nummers programmeren waarin zijn gitaarspel en zang wel betovert, houden we nog altijd een ruime cd vijf sterrenmuziek over. Die duurt dan een stuk langer dan pakweg de nieuwe REM. Na de twee openingsnummers, die wat mij betreft vanaf heden geskipt worden (das dan al 17 minuten weg) volgt een trits van prachtnummers waarbij de minimale aanpak opeens wel werkt. Niet dat er nu plotseling wel veel gebeurt, maar Lucky Man, Unlit Hallway en Heron Blue boeien, het laatste nummer vooral door een subtiele opbouw waarbij na verloop van tijd een drumklapje in de verte, spanning toevoegt aan de song die desondanks best een minuut of twee korter had gekund (19 minuten) . Na Moorestown is de pret weer even over en zorgt Kozelek met Harper Road (23 minuten) voor een deuntje dat niemand bij het kampvuur zal wegjagen maar nu ook niet direct gaat zorgen voor een grote toeloop van bewonderaars. Dat zou met Tonight the Sky dan weer wel kunnen. Voor een keer is 10 minuten niet te lang en weet Kozelek gedurende het hele nummer de aandacht vast te houden zonder overigens het griezelig hoge niveau van pakweg Medicine Bottle te benaderen. Like The River is dan helaas weer een volgende poging om dat Zweedse dametje te overtuigen van zijn talenten al krijgt hij daarbij deze keer concurrentie van een al even gekwelde Bonnie Prince Billie. Hopelijk heeft ze een zusje.

Na de prima opleving van het ook wel weer twee minuten te lang durende Tonight in Bilbao (25 minuten) is de koek bijna op, het Zweedse meisje met Bonnie mee en laat Kozelek in Blue Orchids nog een keer horen dat hij het heus nog steeds in zich heeft om alleen met stem en gitaar diep te ontroeren.

Als deze cd 48 minuten had geduurd, waren de vijf sterren in zicht geweest. Nu worden het er met aftrek van de strafpunten voor die 25 minuten 3,5. Ok vooruit dan.. en een half bonuspuntje omdat het Kozelek is en ik eigenlijk niet wil toegeven dat ik er nog meer van verwacht had.

Dit album van Sun Kil Moon is niet minder dan briljant. Na vele luisterbeurten blijft dit album groeien. Elke parel op het album wordt steeds mooier, waarbij de twee langste nummers (Lost Verses, Tonight the Sky) behoren tot het beste wat ik het afgelopen jaar heb ontdekt.

Het grote discussiepunt is de lengte van het album. Hoewel ik dit album vele malen opnieuw kan horen en er geen matige nummers op staan, denk ik toch dat een kortere speelduur bevorderlijk was geweest voor mijn eindoordeel. Welk nummer geschrapt zou moeten worden weet ik eerlijk gezegd niet, al is Heron Blue waarschijnlijk het meest tegenvallende nummer op het album.