menu

Pat Metheny Group - Imaginary Day (1997)

mijn stem
3,84 (41)
41 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Warner Bros.

  1. Imaginary Day (10:12)
  2. Follow Me (5:56)
  3. Into the Dream (2:27)
  4. A Story Within the Story (8:01)
  5. The Heat of the Day (9:23)
  6. Across the Sky (4:48)
  7. The Roots of Coincidence (7:48)
  8. Too Soon Tomorow (5:47)
  9. The Awakening (9:28)
totale tijdsduur: 1:03:50
zoeken in:
avatar van Fianosther
3,0
Orginele jazz/fusion gitarist Pat Metheny kwam in 1997 even met een geweldige plaat aan vooral het nummer Roots of Coincidence is geniaal!

avatar van Fianosther
3,0
Inmiddels een stuk verder in de jazz en dan boet dit album toch wel flink in muzikaal gezien. 3*

Nicci
hoe goed de gitarist ook is, de pat metheny group maakt muziek die leuk is om af en toe naar te luisteren met hier en daar een uitschieter. pat metheny is op zijn best op platen van anderen (Michael Brecker, Joni Mitchell).

avatar van frankmulder
5,0
Pff wat een middelmatige reacties hierboven. Mensen, dit is een geweldig album!

De track Imaginary Day brengt je naar een andere wereld, een verlaten landschap. Heel makkelijk in het gehoor ligt dit nummer niet, in tegenstelling tot het daaropvolgende nummer Follow Me. Die is haast weer té eenvoudig, maar als je gewoon geniet van de fijne klanken is er niks aan de hand.

Hiermee hebben we dan gelijk de (wat mij betreft) iets zwakkere kanten van dit album gehad. Daarna gaat het album goed verder met Into the Dream, met de bijzondere 42-snarige gitaar van Pat (ook leuk om op de live-dvd te bekijken). A Story Within the Story klinkt zoals de typische PMG-sound die we gewend zijn, maar heeft als nieuw element de trompetsolo van Mark Ledford, die als een 'story within the story' fungeert.

Van The Heat of the Day word ik vervolgens heel enthousiast; de sfeer van het nummer klopt precies met de titel ervan. Across The Sky verzorgt vervolgens mooi voor de overgang naar het hoogtepunt van dit album: The Roots of Coincidence, het metal-uitstapje van Pat Metheny. Zelfs als metal-'hater' kan ik dit nummer zeer waarderen.

Too Soon Tomorrow is dan weer een mooie overgang naar de geweldige afsluiter The Awakening, waar ik de eerste keer al enthousiast van was, en nu nog steeds. Ongelofelijk hoe iemand zulke muziek kan componeren.

Op het wat mindere begin na is dit dus een super-album, dus hij krijgt een 4,5* van mij.

avatar van bawimeko
3,0
Mijn probleem met Pat Metheny is dat hij aan de ene kant een brilant componist is met pakkende melodietjes (Follow Me!) en mooi opgebouwde tracks (The Heat of the Day). Maar ik word doodmoe van de productie en vooral de Synclavier! De laatste jaren pakt Metheny gelukkig weer de ouderwetse akoestische of elektrische gitaar op en merk je hoe goed hij eigenlijk is. Dit album is (net als Secret Story) heel leuk om af en toe te beluisteren en als het allemaal qua instrumentarium wat simpeler was gehouden een geheide 4*, nu dus maar 3*...

4,5
Bijzonder album, ik moet nog even op me laten inwerken wat hier allemaal te horen valt.

Later meer...

avatar van unaej
3,0
Ik behoor niet tot de Pat Metheney-fans dezer planeet, en daar zie ik niet meteen verandering in komen. Zelfs bij het horen van het vrolijke, gevarieerde ‘Imaginary Day’ maak ik de bedenking wat iemand als Metheny in een jazz-landschap doet. Zijn gitaar doet vaker denken aan David Gilmour dan aan Jim Hall; zover zijn we dus afgeweken van de conventionele gitaarklank. Dat zou interessant kunnen zijn, maar bij Metheny resulteert het al te vaak in "new age"-albums - als ik Heemskerktollie schatplichtig mag zijn.

Vaak werken Metheny’s zijstapjes voor mij dus niet, maar ‘Imaginary Day’ is een uitzondering op de regel. Sentiment dat balanceert op het randje van de meligheid wisselt platte, ongecompliceerde rock-passages af, en dat zou dan jazz moeten zijn? Ja, want Metheny heeft een band achter zich die zowel melancholie als "swing" (als dat al de goede term is) weten te injecteren, waardoor deze plaat een soort adrenaline-rush doorheen verschillende stijlen wordt.

Ik heb intussen al geleerd dat we van Metheny geen tact moeten verwachten, maar muziek die zich ongecompliceerd laat beluisteren; muziek met pasklare emoties in een transparante vorm. Een formule die mij doet bibberen, maar op ‘Imaginary Day’ best wel meevalt. Vreemd toch, hoe onvoorspelbaar de menselijke psyche.

Nicci
unaej schreef:
Zelfs bij het horen van het vrolijke, gevarieerde ‘Imaginary Day’ maak ik de bedenking wat iemand als Metheny in een jazz-landschap doet. Zijn gitaar doet vaker denken aan David Gilmour dan aan Jim Hall


Tsja. Met beide heeft zijn spel weinig van doen. Laat overigens de vraag over of Jimmy Hall nu als de personificatie van 'jazz-gitaar' gezien moet worden. . . .
Ik krijg de indruk dat je veel werk van de man niet kent. Zijn werk met de Pat Metheny Group verschillen behoorlijk van zijn spel met bijvoorbeeld Michael Brecker of platen die hij solo (vaak met een trio) heeft gemaakt.
Metheny is DE jazz-gitarist van de laatste 30 jaar. Iedereen die een gitaar aanraakt heeft die man gehoord of zou dat moeten doen. Geweldige muzikant. Geweldige gitarist. betekent niet dat al zijn platen even sterk zijn. Sommige hebben inderdaad een veilig karakter (noem het van mij part new age), maar daar staan erg veel topproducties tegenover.

Download even Bright Size Life (eerste nummer van zijn debuut) en herhaal dan nog eens de zin dat je bedenkingen hebt of hij wel in het jazz-vakje past.

http://nl.youtube.com/watch?v=s78nEIkFCAQ

Heb je gelijk ook de beste bassist van dit moment

avatar van bawimeko
3,0
Wat Metheny voor sommige jazz-liefhebbers lastig maakt is z'n gebruik van country- en folkakkoorden. Voor mij is dat geen probleem, maar als er alteveel electronica bijkomt krijg je een constante deken van gladde en mooi geproduceerde geluiden. Ik vind (en dat is een cliché op zich) z'n vroege werken voor ECM veel beter en herkenbaarder qua sound.

avatar van unaej
3,0
Nicci schreef:
(quote)


Ik krijg de indruk dat je veel werk van de man niet kent.


Klopt, maar waar de man opduikt is er wel vaker een vreemd tintje te bespeuren. Maar als hij inderdaad loepzuivere jazz heeft gemaakt, dan heb ik het uiteraard niet bij het rechte eind.

Joy
ik zeg herfstmuziek

dus wellicht wordt het nog wat de komende weken

ik vind metheny goed maar je moet er wel een mood voor hebben, creeeren

avatar van frankmulder
5,0
Ha, daar komen de reacties.
De bezwaren hierboven lijken in te delen in 2 categorieën: 1. "Dit is geen echte jazz", en 2. "Zijn gitaar klinkt niet als een gitaar". Ik zal maar even aangeven waarom die bezwaren in elk geval voor mij niet gelden (en natuurlijk voor de nog-niet-Metheny-fans hierboven ook niet horen te gelden ).

Sowieso is het de vraag of je kan spreken van 'echte' jazz; de variatie binnen jazz is natuurlijk enorm. Bovendien was juist het feit dat veel muziek van Pat Metheny afweek van het vertrouwde jazz-geluid wat het voor mij boeiend maakte (en nog steeds doet). Nou kan ik me voorstellen dat je niet alle soorten jazz leuk vindt (vind ikzelf ook niet), maar het kan natuurlijk geen kwaad om moeite te doen ook minder conventionele soorten te waarderen. Net zoals ik moeite heb gehad om 'echte jazz' te gaan waarderen.

Wat het tweede punt betreft: dat is volgens mij een kwestie van gewenning. Het kan me in principe niet zoveel schelen hoe men de geluiden in de muziek produceert, als het maar lekkert klinkt. Als Pat dan besluit om zijn gitaar aan een synthesizer aan te sluiten, who cares? Het klinkt toch lekker? Gewoon niet veel van aantrekken en genieten van de muziek dus.

Maar ja, ieder zijn smaak hè.

Nicci
unaej schreef:

Klopt, maar waar de man opduikt is er wel vaker een vreemd tintje te bespeuren. Maar als hij inderdaad loepzuivere jazz heeft gemaakt, dan heb ik het uiteraard niet bij het rechte eind.


Volgens mij is het kenmerkende van Jazz nu juist dat er geen loepzuivere jazz bestaat . . . . Net op het moment dat de luisteraar denkt: "Ah, dit is Jazz", komt er weer een idioot langs die het in de war schopt.

Wat vond je overigens van de link naar You Tube?

Joy
Nicci schreef:
(quote)


Volgens mij is het kenmerkende van Jazz nu juist dat er geen loepzuivere jazz bestaat . . . . Net op het moment dat de luisteraar denkt: "Ah, dit is Jazz", komt er weer een idioot langs die het in de war schopt.

Wat vond je overigens van de link naar You Tube?


een zeer welkome idioot want wie wil er nu geijkte paadjes

avatar van unaej
3,0
Nicci schreef:
(quote)


Wat vond je overigens van de link naar You Tube?


Meer "zuiver jazz", maar nog steeds met een Methenyaanse klank. Geen Jim Hall, om hem er nog maar eens bij te halen.

Wie zegt overigens dat 'jazz' altijd zuiver 'jazz' moet zijn, dat we alles in hokjes moeten (kunnen) opdelen? Zijstapjes zijn uiteraard altijd interessant, tenzij ze teveel de melige, zweverige kant op gaan (new age?) - ik denk bijvoorbeeld aan het dramatische einde van 'Weather Report'...
Als muziekliefhebber ben je het, denk ik, aan jezelf verplicht om het experiment ergens een halt toe te roepen en (alweer voor jezelf) een consistente smaak te ontwikkelen. Die "halt" ligt voor mij niet veel verder dan daar waar gitaren op synthesizers worden aangesloten - maar dat is inderdaad persoonlijk...

Heemskerktollie
frankmulder schreef:


Wat het tweede punt betreft: dat is volgens mij een kwestie van gewenning. Het kan me in principe niet zoveel schelen hoe men de geluiden in de muziek produceert, als het maar lekkert klinkt. Als Pat dan besluit om zijn gitaar aan een synthesizer aan te sluiten, who cares? Het klinkt toch lekker? Gewoon niet veel van aantrekken en genieten van de muziek dus.



Dat is het em juist, het intereseert mij ook niet waar ie em inpugt, maar ik vind het afschuwelijk klinken.

avatar van frankmulder
5,0
Heemskerktollie schreef:
(quote)


Dat is het em juist, het intereseert mij ook niet waar ie em inpugt, maar ik vind het afschuwelijk klinken.

Tja dat vond ik eerst met die blazers op Black Saint... van Mingus ook. Daarom zeg ik: kwestie van wennen.

Nicci
unaej schreef:

Meer "zuiver jazz", maar nog steeds met een Methenyaanse klank. Geen Jim Hall, om hem er nog maar eens bij te halen.


Maar Jimmy Hall klinkt hoop ik als Jimmy hall. Het is me niet duidelijk wat nu het prbleem is. Als je Bright Size Life geen jazz noemt, ben ik bang dat we een heel andere invulling aan dat begrip geven.

unaej schreef:

Wie zegt overigens dat 'jazz' altijd zuiver 'jazz' moet zijn, dat we alles in hokjes moeten (kunnen) opdelen? Zijstapjes zijn uiteraard altijd interessant


Het gaat niet om zijstapjes: Jazz heeft zich nogal ontwikkeld. Het spel van Metheny is geen zijstap, maar eerder een sprint vooruit.

unaej schreef:

Als muziekliefhebber ben je het, denk ik, aan jezelf verplicht om het experiment ergens een halt toe te roepen en (alweer voor jezelf) een consistente smaak te ontwikkelen.


De vat ik niet.

thejazzscène
Het jazzgehalte van Metheny ligt volgens mij gewoonweg in zijn improvisatie en energieke gitaar - en percussiegehalte.

Nicci
'Het Jazzgehalte'?
De man speelt jazz. Is Herbie Hancock een Jazzmuzikant?
Pak 'em beet de helft van het werk van Metheny is domweg jazz. En dan heb ik het nog niet eens over allerlei uitstapjes die hij maakt in Jazzensembles van anderen. Ik noem er 2: Song X (met Ornette Coleman) en het feit dat hij de huisgitarist van Michael Brecker was.

thejazzscène
Nicci schreef:
De man speelt jazz.
Ja, dat bedoel ik dus en heb ik niet ontkent.

avatar van frankmulder
5,0
Nicci schreef:

Pak 'em beet de helft van het werk van Metheny is domweg jazz.

De helft? Ik zou geen werk van hem kunnen aanwijzen dat geen jazz is. Behalve misschien die stuk of 2 filmmuziekprojecten die hij gedaan heeft.

Nicci
Waarschijnlijk wordt dit binnenkort allemaal naar de artiestenpagina verplaatst, maar wat maakt het uit . . . .
Ik zou veel werk van de Pat Metheny Group geen Jazz willen noemen. Overigens maakt het me helemaal niet uit als anderen dat wel doen.
Platen als Still Life Talking zijn in mijn optiek geen jazz. Overigens blijft het dan een goede vraag wat het wel is. . . . .

avatar van frankmulder
5,0
Heemskerktollie schreef:
(quote)

Nee hoor, ik luister al een hele tijd naar jazz en van Metheny heb ik nooit gehouden en ik zal er ook nooit van houden. Kan toch?

Ja dat kan, vandaar ook mijn opmerking "ieder zijn smaak". Ik houd alleen zo'n betoogje omdat ik soms het idee heb dat de 'Metheny-afkeer' tussen de oren zit, in plaats van dat men daadwerkelijk de muziek beoordeelt. Dat wil niet zeggen dat dat bij jou ook zo is.

avatar van blabla
5,0
Dit is het hoogtepunt van de Pat Metheny Group, alles klopt hier, ze spelen goed samen en vullen elkaar geweldig aan, de band staat als een blok beton.
De platen hiervoor waren een soort van vingeroefeningen voor wat ze hier doen, hierna zijn ze voor mij behoorlijk ingesukkeld en proberen ze wat ze op deze plaat doen alleen nog maar dunnetjes over te doen en ontwikkelen ze niet door.

avatar van frankmulder
5,0
blabla schreef:
Dit is het hoogtepunt van de Pat Metheny Group, alles klopt hier, ze spelen goed samen en vullen elkaar geweldig aan, de band staat als een blok beton.
De platen hiervoor waren een soort van vingeroefeningen voor wat ze hier doen, hierna zijn ze voor mij behoorlijk ingesukkeld en proberen ze wat ze op deze plaat doen alleen nog maar dunnetjes over te doen en ontwikkelen ze niet door.

Duizendmaal dank voor deze geweldige reactie, blabla. Eindelijk iemand met smaak.

avatar van unaej
3,0
Nicci schreef:
(quote)


Maar Jimmy Hall klinkt hoop ik als Jimmy hall. Het is me niet duidelijk wat nu het prbleem is. Als je Bright Size Life geen jazz noemt, ben ik bang dat we een heel andere invulling aan dat begrip geven.


Misschien is dat wel zo. Ik hoor dik aangezette elektrische bassen, gezapige ritmes in de drums en een rock-achtige klank uit Metheny's gitaar. Natuurlijk is het 'jazz', maar niet in de "zuivere" Jim Hall of Kenny Burrell of ... - soort.

(quote)


Het gaat niet om zijstapjes: Jazz heeft zich nogal ontwikkeld. Het spel van Metheny is geen zijstap, maar eerder een sprint vooruit.


Een sprint buiten de traditie, misschien? John Scofield's 'This Meets That' is ook een sprint vooruit, zonder meteen de middelen te moeten veranderen.

(quote)


De vat ik niet.


Zo moeilijk is het nochtans niet. Ik denk dat niemand het zo ver wil drijven dat hij "alle muziek graag hoort". Voor mij is dat geen teken van de ultieme vakoverschrijdende geest, maar eerder van een bekrompen iemand die er niet in slaagt datgene wat hem/haar echt raakt te onderscheiden van doorsnee deuntjes. (Waarmee ik natuurlijk niet zeg dat jij bekrompen bent. )

Nicci
Nogmaals: je beoordeelt Metheny op een deel van z'n werk. Dat blijkt uit alles. Overigens heeft Scofield meer last van een 'Rockachtig geluid' dan Metheny.
Welke traditie heb je het over? De traditie dat een jazzgitaar een hollowbody heeft en rond en donker klinkt? Alles over het halselement! zoveel mogelijk headroom in de versterker, zodat elke oversturing bijvoorbaat uitgesloten is? Ik zou zeggen, luister eens naar Time is of the essence van M. Brecker. Pat Metheny laat horen dat hij geen enkele moeite heeft met die 'traditie'. Overigens hebben de meeste jazzgitaristen (en John Scofield volgde braaf) die traditie al geslecht in de tijd van 'A silent way' en 'Bitches brew' van Davis. Dat is ondertussen zo'n 40 jaar geleden, dus welke traditie hebben we het dan nog over?

avatar van we tigers
Nicci, what gives? Ben je familie van de beste man?

We hebben het hier over muziek en de daarbij behorende emotie. Het leuk van het jazzalbum van de week is dat je op die manier platen voorbij hoort komen die je volledig pakken en verrassen en je komt albums tegen die je waardeloos vind. Allemaal prima!
Laat iemand een mening hebben; ook als die niet strookt met de jouwe en stop met dat zendingswerk om elke zin te weerleggen.
Ik geniet er altijd wel van als een album op erg wisselende reacties kan rekenen.

Nicci
Geen zendingswerk hoor. Volgens mij zitten we op een forum en hebben Unaej en ik gewoon een gesprek over Dhr. Metheny.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:14 uur

geplaatst: vandaag om 00:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.