Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich - The Best Of (1995)

Dit is een goed samengestelde verzamelaar met materiaal van singles. Het nummer Mr. President (zonder Dave Dee) en My Woman's Man (solo-single van Dave Dee) zijn hier netjes aanwezig. De single Tonight Today (zonder Dave Dee) was in Engeland geen hit, maar hier wel en ontbreekt op deze compilatie.

Veel betere teeny-bopper muziek uit de 60s is er niet. Producers/komponisten Howard & Blaikley zetten met DDDBMT de toon voor de 70s Chinn & Chapman stal

Buiten Touch Me Touch Me, wat klinkt als een inelkaar geplakte demo ( na het kneiterharde gitaarintro gaat het tempo opeens een stuk omhoog en de zang staat veels te zacht in verhouding - zelfs het werk uit het begin zoals You Make It Move klinkt nog beter ), is er weinig op af te dingen.

Ik heb deze 2x in e-stores besteld, 1x werd ie gecancelled omdat ze 'm toch niet op voorraad bleken te hebben en 1x plofte ie gewoon nooit niet op de mat en kreeg ik een refund.

Vervolgens ben ik toch maar voor de The Singles comp gegaan en die is nu 1x gecancelled omdat ze 'm toch niet op voorraad bleken te hebben en de 2e bestellingspoging is nu onderweg ........ spannend !

Ondertussen "doe" ik het maar met m'n ouwe K-Tel vinyltje ........

1. Dat zweeplied..........

Dit album heb ik niet, wel twee soortgelijke verzamel-cd's van DDBMT, alsmede een album met BBC-opnames.
Op zijn tijd mag ik hier erg graag naar luisteren, soms ben ik wel eens in een vrolijke bui en dan komt
deze ongecompliceerde popmuziek goed uit. Ook bijvoorbeeld Herman's Hermits of The Herd kan ik op zijn tijd best pruimen, al pleit dat misschien niet voor mijn goede smaak. Maar de boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen staan.

Hold Tight vind ik trouwens briljant!

Bikkel2 schrijft:



Volgens mij is dat 'The Legend Of Xanadu'.
Zitten ook van die leuke mariachi trompetjes in.

Herman's Hermits zijn echt veeeeels te braaf voor mijn papillen. The Herd kwam uit dezelfde produktionele koker als DDDMB&T: Howard & Blakely. From The Underworld, Paradise Lost en I Don't Want Our Lovin' To Die zijn buitenkatagorie maar de rest van hun nummers halen hèt niet echt. Beetje vergelijkbaar met Love Affair .......

Mijn grote zus had volgens mij twee lp's , de ene was van Gene Pitney en de andere van dit olijke vijftal. Waar mijn waardering voor Gene Pitney gegroeid is in al die jaren, is mijn oordeel voor deze nummers minder mild.

Ik heb soms van die dagen dat "Zabadak" niet uit mijn hoofd wil. Vreselijk is dat. Volgens Leo Kottke moet je zo'n nummer dan eens achterstevoren draaien, dan neutraliseer je het als het ware. Dat ga ik maar eens proberen. Nee kom op Droombolus, er is wel betere teenyboppermuziek gemaakt in de 60-er jaren. Mag ik de Hollies nomineren?

Zabadak! vind ik een heel leuk nummer, apart vooral. Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich waren natuurlijk geen belangwekkende band in de 60's maar hebben wel veel leuke hits gebracht.
Hollies plaats ik - vooral vocaal - ook hoger. Maar de meeste sixtiespop vind ik nog steeds prima.

Tuurlijk Adrie , maar voor mij hangt de term "teenybopper muziek" samen met door een producers-team muzikaal en kwa presentatie in de markt gezette bands en voor mij vallen de Hollies daar niet onder. Die schat ik hoger in omdat ze zelf ook wat in de muzikale melk te brokken hadden en van uit hun eigen sound werkten.

De term teenybopper werd gelanceerd na het gigantische succes van Jackson-5 in 1970, een band die enkel bestond uit tieners (waaronder Micheal Jackson) en deels werd bepaald door producers.
Hollies werden beat genoemd net als Beatles en Rolling Stones en Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich vallen daar ook onder. In de jaren '60 was er wel al de term bubbelgum, slaande op lichtvoetige variant daarvan, meestal gebracht door sessiemuzikanten (Monkees, Ohio Express).

Maar bubblegum, wat in de US in een adem met sunshine pop genoemd wordt, was een tiepies amerikaans verschijnsel. Voor mijn gevoel waren DDDBMT & Herd voorlopers van het teenybopper gebeuren omdat ze alleen maar vehikels waren van de producers.

Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich schreven vele hits niet zelf maar waren zeker niet de enige band die hun nummers door anderen liet schrijven. Eigenlijk was popmuziek van sinds het begin (jaren '50) gebracht door jongeren voor jongeren.

Klopt, maar hun komponisten waren ook hun producers en hun A&R managers. Howard & Blakely waren de voorlopers van kontrole-freak combinaties als Chinn & Chapman in de 70s en Stock, Aitken & Waterman in de 80s.

Voordien hadden wij Leiber & Stoller die diverse hits schreven en produceerden (o.a. voor Elvis Presley) evenals Goffin & King. Eigenlijk maakt het voor mij niet erg uit wie die songs schrijft, als ze maar goed zijn. Niets tegen goede songschrijvers en dito producers, wel tegen fantasieloze wegwerppop (zoals de meeste Stock, Aitken & Waterman-producties).
Overigens schreven Howard & Blakely ook nummers voor The Herd (de band van Peter Frampton) en die waren meer psychedelisch getint.

Tja, goede wijn behoeft geen krans : een uitstekende compilatie met alle tien (Engelse) hits van deze band plus twee van hun Nederlandse hits, aangeschaft vanwege mijn goede herinneringen aan mijn vinyl-compilatie van vroeger (DDDBM&T : Greatest hits). En wat leuk dat Dave Dee's solonummer My woman's man hier ook op staat – dat zit al in mijn hoofd sinds ik het in de singles-verzameling van mijn oudere zus ontdekte. Zo is bijna elke hit hierop een oorwurm, met dank aan de heren Howard en Blaikley die, om er helemáál zeker van te zijn dat hun nummers hits werden, er vaak ook nog een even cheesy als effectieve gimmick aan toevoegden (een zweep op The legend of Xanadu, een Zorba de Griek-versnelling op Bend it, pseudo-Afrikaanse percussie op Zabadak, een pseudo-Spaans stierengevecht-sfeertje op Don Juan).
        Het enige minpuntje van deze band vind ik eigenlijk de onpersoonlijke zang : Dave Dee zingt nergens vals en heeft voldoende kracht en stembereik, maar als je zijn stem van de muziek zou isoleren zou ik hem werkelijk niet herkennen, in tegenstelling tot contemporaine collega's als Alan Clarke en Peter Noone. Als compensatie mag gelden dat de band (zeker in de lekkere remastering van deze CD) opmerkelijk hard en fel klinkt; drummer Mick Wilson houdt zich duidelijk nergens in, en op nummers als Bend it, Hideaway en Don Juan lijkt Trevor Davies wel een fuzz-bas te gebruiken, zó knetterend komt zijn instrument op mijn koptelefoon door. Niet erg gangbaar in die jaren, zeker niet op commerciële popsingles uit die jaren, en dat geeft de muziek een lekker rafelig randje.
        Absoluut hoogtepunt voor mij is het openingsnummer, maar bijna net zo goed vind ik eigenlijk het slotnummer, met die drone-gitaar, dat enge orgeltje, die "soaring" violen, de leuke tekst, het slimme koortje, de rijke produktie en, jawel, de uitstekende zangpartij van Dave Dee, die ook op My woman's man laat zien dat hij bij het juiste nummer eigenlijk best een karakteristieke stem heeft. Blij dat ik deze band weer in mijn kast heb staan.