The Black Keys - Attack & Release (2008)

Wat een gave muziek. .

Zin om dit live te zien deze zomer.

Deze CD valt me zwaar tegen eigenlijk jammer genoeg,er zit niet echt vorm in vind ik structuurloos en dat heeft deze muziek wel nodig naar mijn idee,in hun pas uitgebrachte CD zit dat veel meer.

na brothers (wat ik toch wel een heerlijke verassing vond) wou ik deze ook maar meteen proberen, net gekocht en een paar keer beluisterd. klinkt heerlijk. oordeel volgt nog.

@88 fabian.

brothers een 4 geven en deze een 1. smaken verschillen maar dit heeft eerder te maken met oordelen zonder fatsoendelijk te luisteren, kom op zeg...lekker ongeloofwaardig!

ik begin deze beter te vinden dan brothers!!

Geweldig om te zien dat twee muzikanten toch zoveel muziek kunnen maken. Ook met Attack & Release is dit getalenteerde duo weer geslaagd. De heerlijke jaren '70-sound in een modern jasje is ook op deze plaat weer van de partij. Heb zelf ook het idee dat dit de meest rockende plaat van The Black Keys is. Luister bijvoorbeeld maar naar Strange Times, Oceans & Streams en I Got Mine.

Ook de wat rustige nummers luisteren prima weg, zoals Psychotic Girl en Lies. De openingstrack en Remember When (Side A) vind ik de mindere tracks van dit verder heerlijke album.

4 sterren.

Wat een top plaat is dit.

Geproduceerd door the mighty Danger Mouse
Maakt dit album 1 van de toegangkelijksten van The Black Keys. Transparante heldere mix
en super goede melodieen.

Een tip trouwens voor mensen die dit goed vinden.
Luister eens naar U. S. Royalty. Het debuut album Mirrors heeft ook zo'n 60's vibe.
Frisse ideeen met prachtige gitaarpartijen

Erg fijn duo dat ik het eerst leerde kennen door het Blakroc project. Daarna de knaller Brothers en nu dit lekkere album. Mooie ontdekking voor mij.

Nadat ik pas begin dit jaar kennismaakte met het geweldige 'Brothers', heb ik de voorganger - die ook is aangepakt door Danger Mouse - ook maar eens opgesnord. En dat bevalt ook prima. Wat een fijne combinatie van rauwe garagerock, opgewaardeerd met lekkere soulvolle elementen. Van die fijne toevoegingkjes, zoals het pianoriedeltje in 'Psychotic Girl' of de dwarsfluit in 'Same Old Thing'. Heel fijn plaatje

Deze klinkt wat minder gevarieerd en 'af' dan zijn voorganger, die ik de afgelopen weken nog eens helemaal grijs heb gedraaid en misschien binnenkort nog eens naar de 4,5* haal. Toch is ook Attack & Release een retesterk album, dat ik sowieso een dikke voldoende zal geven. Is het oudere werk van de heren ook zo goed?

Jazeker, al mag je bij hun eerste platen aan nog rauwere bluesrock verwachten, je merkt wel dat er sinds Attack & Release een stijlbreuk heeft plaatsgevonden, er zitten meer soul-elementen in hun laatste werken, dit in tegenstelling tot de eerste platen, waar gitaarsolo's en het stevige drumwerk meer overheersen.

Rubber Factory is volgens mij hun beste plaat, maar eigenlijk zijn al hun cd's enorm sterk, behalve hun debuut 'The Big Come Up', wat ik toch wat slapper vind.

Mijn kennismaking met The Black Keys kwam met de geweldige met soul en blues doodrenkte plaat "Brothers". Die soul is wat ik eigenlijk een beetje mis op "Attack & Release". De invloeden uit de blues zijn duidelijk hoorbaar en de riffs zijn aanstekelijk, maar soms zitten er iets te veel effecten op de instrumenten, waardoor de productie wat overdadig aandoet. Net als op "Brothers" zijn de mooiste nummers degene waar het tempo wordt teruggeschroeft, waardoor de tracks meeslepend en broeierig worden. Fijne plaat, een ruime voldoende, maar haalt mijn inziens niet het niveau van "Brothers".

Things Aint Like They Used To Be is echt prachtig

Heerlijke bluesrock waar de Auerbach en Carney imo al een flinke poging doen om de massa te bereiken. Desondanks doet het wat mij betreft niks af aan de kwaliteit. Het invoegen van soul elementen komt meer naar de voorgrond te liggen en wat mij betreft is dit een lijn die vanaf het voorgaande album voorzichtig wordt ingezet en doorgaat tot aan Brothers. Het duo maakt op dit album gebruik van meer instrumenten dan enkel gitaar en drums. In de lijn naar Brothers is dit een duidelijke en goede voorganger.

Ik begin bij een plaat niet vaak als eerste over de productie, maar die van Attack & Release door Danger Mouse is om door een ringetje te halen. Kraakhelder en tegelijkertijd toch rauw en puur; alle details in de muziek komen mooi naar voren, maar er is wel één duidelijke lijn in de songs en de plaat te horen.

De songs zijn van uitstekende kwaliteit. Het album staat vol met prachtnummers, vol met rock, blues en af en toe vleugjes soul (zoals op het fraaie Lies). Je hoort ook de emoties mooi terug in de stem van Dan Auerbach. Favorieten aanwijzen is lastig, maar Strange Times is erg goed en side A van de plaat is fantastisch.

De heren Auerbach en Carney vormen samen een ijzersterk duo op gitaar en drums, maar ook aanvullende instrumenten, zoals orgeltjes en piano, komen goed uit de verf. Het talent spat in ieder geval ook van dit Attack & Release af. Maar bovenal is dit echt een heerlijk album om naar te luisteren.

Had ik al vermeld dat side A van deze plaat echt fantastisch is?!

Ik vind juist de productie minder. Er is een overheersende schelle klank te horen. Desondanks toch een lekkere rauwe plaat.

Ik was tot voor kort niet zo heel bekend met The Black Keys. Ik kende het verdienstelijke Junior Kimbrough tribute album Chulahoma en een paar jaar terug draaide ik El Camino een paar keer, maar echt een verpletterende indruk maakte het niet, althans niet voldoende om er verder in te duiken. Na het uitkomen van Turn Blue heb ik maar eens besloten alle albums vanaf het begin onder de loep te nemen, om uiteindelijk voorlopig bij deze te eindigen. Op de beginalbums is de invloed van RL Brunside en een van mijn allergrootste blueshelden Junior Kimbrough zeer goed hoorbaar. De soms niet aflatende beukende ritmes en die karakteristieke gitaarsound die vooral op Thickfreakness te horen zijn zijn bijna copieen van Kimbrough. Thickfreakness is daarom al een heerlijke plaat, maar op Rubber Factory laten ze pas echt een meer eigen geluid horen. Doordat ze hun verleden niet vergeten levert dit hun beste album tot dan toe op. De opvolger Magic Potion zou een stap terug naar hun roots zijn, maar deze staat niet op Spotify en dus heb ik die nog niet gehoord. Dan komen we bij Attack & Release uit. Dat vind ik na Rubber Factory toch een stap terug. Beetje tegenstrijdig als je bedenkt dat het juist hun bedoeling is geweest een stap vooruit te maken. Dit voornemen heeft echter tot een beetje een halfslachtig album geleid. Zeker niet slecht, maar als je op 2 gedachten hinkt en nog niet overtuigd lijkt te zijn van waar je naar toe wilt dan is het eindresultaat meestal net niet optimaal. Daarbovenop de wat halfslachtige productie, en rauw en wat hippe effectjes, dat maakt het ook allemaal net niet af. Dat is het gevoel dat overheerst bij mij nadat ik dit album een aantal keer gehoord heb. Maar zeker is dat The Black Keys het avontuur niet schuwen en dat siert hen, maar of het voor mij op lange termijn goed uitpakt betwijfel ik. Ik denk dat ik bij de Black Keys vooral terug zal grijpen naar Thickfreakness en vooral Rubber Factory. Maar wie weet denk ik er na Brothers en een hernieuwde kennismaking met El Camino wel anders over.

Geinig albumpje.

'Lies', 'Strange Times' en 'I Got Mine' zijn de toppers voor mij. De afsluiter 'Things Ain't Like They Used To Be' kruipt ook onder de huid, vooral door de prachtige achtergrondvocalen van de toen 17-jarige zangeres Jessica Lea Mayfield. Ook zijn er hier en daar mooie instrumenten in de liedjes verwerkt, zoals bijvoorbeeld dat fluitje in 'Same Old Thing'. Prachtig vind ik dat. Toch is dit nipt het minste album dat ik al van de heren heb gehoord. De drie opvolgers vind ik net iets beter. De volgende op het lijstje is 'Rubber Factory'.

Deze stond al enkelle maanden op de gezamelijke pc en wie weet is dit mischien een leuke plaat. Maar na 3 tracks had ik er al genoeg van.