Stolen Babies - There Be Squabbles Ahead (2006)

Erg gave band die ik een tijdje geleden heb ontdekt,
het best te beschrijven als een bizarre mix van Sleepytime Gorilla Museum, Mr Bungle, Circus Muziek en iets wat zo uit een film van Tim Burton zou kunnen komen.
Het feit dat deze band een zangeres heeft geeft het ook meteen een eigen gezicht. Ik raad iedereen die van vernieuwende en experimentele muziek houd aan om deze cd te luisteren!

Ik vind het niet zo'n heel fijn album.
Sure het is bijzondere mix, maar bands als Sleepytime Gorilla Museum, Unexpect of Mr. Bungle bevallen mij beter.

dat is waar, maar dan het zou ook wel erg knap zijn als ze een band als Mr Bungle zouden overtreffen. het is gewoon een lekker album als je ff zin in iets anders hebt

Serieuze brok energie! Ik zal de eerder genoemde bands ook eens uitproberen.

Cirque du Soleil + Rocky Horror Show = There Be Squabbles Ahead

Stolen Babies brengt zogenaamde 'Dark Cabaret', een muzikale mengelmoes die inspiratie put uit de Vaudeville en dan vooral de freak shows. Ze staan op het podium in een soort Goth outfit, combineren accordeon met death metal, electro met ska, en doen je fantasie op hol slaan door beelden op te roepen van horrorfilms die plaatsgrijpen in circussen, inclusief op hol slaande paardenmolens.

Een ander terugkerend thema is DID: 'Dissociative Identity Disorder' oftewel het hebben van meerdere persoonlijkheden. Dit wordt onder andere uitgedrukt in de ambivalente (vrouwelijke) zang. Het ene moment poeslief, het andere moment schreeuwend als een op hol geslagen patient van een psychiatrische instelling. Niet iedereen zal daarvoor te vinden zijn, maar de momenten waarop de overgang tussen beide stemgeluiden gebeurd zijn heerlijk om te beluisteren.

Het album begint met luidende kerkklokken, waarna een aanzwellend orgeltje en kort daarna stevige drums de toon zetten voor "Spill!", een nummer met staccoto riffs en afwisselend cleane en scream zang. Niet het beste nummer van de plaat, maar door het hoge tempo wel een goede manier om in de sfeer te komen.

Meteen daarna komt "Awful fall", dat is opgebouwd rond een wel erg aanstekelijke basriff. De voornamelijk cleane zang vertelt (denk ik) een verhaal over een dame van lichte zeden die meedoet aan een soort sm-ritueel. "Filistata" is vernoemd naar de gelijknamige spin: Crawling all over / behind ears and behind words. Ook "A Year of Judges" heeft zo'n verslavende baslijn, en een Cobainesque refrein. Drie toppers op een rijtje.

Hierna komen twee mindere nummers. "So Close" heeft een sterke elektronische inslag inclusief four-to-the-floor drumriff, terwijl "Tablescrap" met de zware drums meer metal georienteerd is. Geen van beide slechte nummers, maar niet echt beklijvend.

"Swint? Or Slude?" is een heerlijk instrumentaal intermezzo, met een melancholisch kermisriedeltje als thema dat het tweede deel van het album inluidt.

Wederom een gespierde opening in "Mind Your Eyes". Hier is duidelijk te horen waarom The Dillinger Escape Plan bij drummer Gil Sharone kwam aankloppen om hun album Ire Works te voorzien van percussie.

Zoals dat dan gaat bij experimentele groepen, is het simpele popliedje "Lifeless" eigenlijk het beste nummer van het album. Rustige melodie, prachtige instrumentatie (dat klokkenspel ) en zangeres Dominique Persi die laat zien tot wat ze in staat is. Niet representatief voor hun repertoire, maar wel zeer mooi.

Met "Tall Tales" gaat Stolen Babies weer de zwaar-metaal toer op. Best aardig, maar eruit springen doet het niet, evenmin als het lichtjes bombastische "Push Button".

"Gathering Fingers" is het sluitstuk van het DID-thema, waarin de twee persoonlijkheden elkaar lijken te bekampen.

Definitief afsluiten gebeurt met "The Button Has Been Pushed", een upbeat fillertje dat je uitgeleide doet uit het aangenaam gestoorde universum van Stolen Babies.

De nummers volgen elkaar snel op, en omdat er vaak voor een abrupt einde geopteerd werd, zelfs wat te snel. Verder staat de absurditeit van de muziek in schril contrast met de simpele songstructuur die bij overal gebruikt werd. Het is wel een erg goed album, maar het had nog wat beter gekund.

Metal album van deze week hier

Mijn eerste indruk hier.

Kan toch niet mee met gelijksoortige bands. Net iets te normaal ofzo. Tis origineel, maar mij niet gek genoeg.

Metal album van de week...en alhoewel ik in eerste instantie geen zin had in dit album...was ik toch aangenaam verrast. De muziek doet mij op de een of andere manier aan vroeger denken (de goede ouwe tijd)...de vrolijkheid die het geeft is fijn. Ik begon met een 4** maar heb toch wat van mijn cijfer afgehaald!! Niet omdat ik het slecht vind...maar omdat ik het waarschijnlijk niet tot zelden zal draaien. Het is me daarvoor net even te veel hetzelfde...

Dit Metal Album van de Week doet mij bij vlagen denken aan Dresden Dolls maar dan met gitarist. Of aan Chrome Hoof. Of aan kermismuziek. Of aan de Roemeense muzikanten voor de Appie.
Waar ik een hekel aan DD heb, en ook aan de kermis, en eigenlijk ook aan van die straatmuzikanten/-schooiers, kan ik deze muziek wel goed verteren. Het is niet snel iets wat ik op zou zetten, laat staan kopen. Daarvoor spreekt de sfeer me niet aan. Ik hou qua muziek niet echt van dat frivole.

Wel een aardige kennismaking verder, dus 3.5*.

Eerste kennismaking en ... het is veel beter dan ik oorspronkelijk had verwacht: in tegenstelling tot complete chaos ontdek ik hier een paar fijne liedjes. Mind Your Eyes en Lifeless laten bij mij de beste indruk na.

Update bij mijn vorig bericht. Het is zelfs veel beter dan ik oorspronkelijk had verwacht. Ik vind het zelfs heerlijk. De door mij eerder aangehaalde nummers blijf ik de toppertjes vinden, maar ik hoor de rest ook graag. Voor de rest verwijs ik naar de uitgebreide bespreking van collega Gajarigon en het wordt een groep wiens toekomstige werkjes ik zelf in het oog zal houden. Nu en dan moet ik wel denken aan Diablo Swing Orchestra - The Butcher's Ballroom (2006), een gelijkaardige inzending uit de eerste ronde van onze topic. Ik ben toch nog flexibeler dan ik dacht.

Stolen Babies maakt een geflipte mix van verschillende soorten stijlen. zo hoor je het wat hardere werk in een nummer als Spill!, maar ook "pop' in een nummer als So Close. Verbazingwekkend genoeg werkt het ook nog! Door de vele afwisseling zit er eigenlijk voor iedereen wel wat tussen, daarbij heeft het genoeg rustpunten om jezelf weer even op te laden voor de volgende uitbarsting. Ja dit is leuk gedaan!

Reeds een aantal weken ben ik met een nieuwe luisterbeurt bezig van alle albums in de moeder aller topics, HMAvdW. Ik was wellicht tot mijn eigen verbazing heel tevreden met dit album en ik blijf tevreden. Iedere luisterervaring van ieder album hangt bij mij alleszins af van de gemoedstoestand van het moment, ik kan nogal "een viezen" zijn maar dit album slaagt erin om mijn lege batterijen (weer zo'n dag op het werk) op te laden. Het is een mengelmoes van stijlen en mijn dichtste raakpunten zijn Faith No More en Diablo Swing Orchestra. Mijn volle aandacht en waardering gaat raar maar waar uit naar een "normaal" nummer op dit album, Lifeless. Heel mooi album.

Ik probeer dit album heel ouderwets op schijf/vinyl op de kop te tikken, vooralsnog zonder succes. Naught is wel te vinden. Iemand suggesties?