The Beat - The Beat (1979)

In Europa heetten ze Paul Collins’ Beat, omdat er in Europa al een The Beat was. Een vrolijk skabandje dat ik echter pas later zou horen. Eerst was er dus deze Amerikaanse. Hier echter vriendelijk scheurende gitaren en een knallende groove: het was single Don’t Wait up for Me die indruk op me maakte, al hoorde ik hem slechts twee of drie keer op de radio. En toch nestelde het zich in mijn puberbrein. Het is de groep van het ex-lid van The Nerves, dat met Hanging on the Telephone ook al zo’n lekker uptempo krakertje had gemaakt, via Blondie mijn zolderkamer bereikend.

Het album verscheen in juni 1979, de single rond diezelfde tijd. Hier de Nederlandse persing, waarvan de achterzijde van de hoes toont dat de groep op de elpee wél onder de vlag van The Beat voer.
Don’t Wait Up (de titelvermelding is niet op alle uitgaven even lang) is met You Won’t Be Happy het beste nummer van de plaat. In beide nummers schemeren jaren ’60-invloeden door, zoals het drumwerk en koortjes in het laatste nummer. Hetzelfde gebeurt sterk in Walking Out on Love, waar U.S.A. een rockender aanpak heeft.

Haalde de single de Nederlandse hitlijsten? Noch bij de Top 40, noch bij de Nationale Hitparade (dutchcharts.nl) kan ik hem vinden, wel vermeldingen bij hitlijsten op MuMe's forum (dat ik als zo onoverzichtelijk beleef dat die nu even "zoek" zijn). Bovendien waren ze bij TopPop, lees ik hierboven, helaas niet op YouTube geplaatst.
Niet een briljant plaatje, wél knallend, meezingbaar en zomers. Collins is nog altijd actief, getuige zijn website paulcollinsbeat.com.

Mijn reis door new wave kwam van het debuut van Lio en vervolgt bij de tweede van The Cars.