Duncan Browne - The Wild Places (1978)

schitterend album duncan browne heeft samen met peter godwin nog in een band gezeten maar ik ben de naam vergeten.the wild places en kisarazu zijn mijn favorieten.ik geloof dat die band metro was

Deze CD is nu te krijgen in een uitvoering 'The wild places' en 'Streets of Fire' (zie afgebeelde hoes). Hoes komt dus niet overeen met de tracks.

Hele mooi 'symfonische pop' met naast Duncan Browne, een hoofdrol voor Simon Philips op drums.

Veel te vroeg overleden ..................

Dat klopt. Duncan Browne (helaas al overleden) zat inderdaad samen met Peter Godwin in Metro.
Deze elpee heb ik sinds 1978. Natuurlijk gekocht om het voortreffelijke The wild places maar er staan meer bijzondere nummers op die de moeite waard zijn. De vrouw op de hoes was dezelfde die ook tussen zijn benen door kroelde in de clip. Toen zijn vriendin (in het kader van informatie die er weinig toe doet.. )

The Wild Places is een klassieker!

wild places, zat dat niet in een spotje van oranje bier toch?

The Wild Places was wel een mega hit in Nederland!

Uit de Vara TV magazine van deze week over de herhalingen van sommige TOPPOP clips:

Op de hoes van de gelijknamige lp had Browne een wulpse dame in tijgerprint aan de voet. Zo kom je als Toppop-regisseur op het idee voor een live-versie. Dat wil zijn vriendin wel doen. Maar het ziet ermet de ogen van nu toch een beetje uit, alsof zij tijdens de opnamen zijn autosleutels uit zijn broekzak probeert te vissen, zij het op een wulpse bedoelde wijze, voor een tijddodende boodschap.


Een uniek tijdsbeeld.

Vier sterren op basis van de geweldige A kant van het oude vinyltje. Daarna stort de zaak inelkaar voor mij. Wel een geweldige band trouwens met ex-Jack Bruce Band leden Tony Hymas en Simon Phillips

Mijn aanschaf van dit album stamt uit het tijdperk waarin ik soms nog gevoelig was voor hitpotentiele en nauwkeurig gepromootte nummers.
The Wild Places was vaak op de radio en Top Pop te horen en te zien, zag er gelikt uit . Ik viel desttijds als een blok voor dit nummer en kocht de plaat dus.
Ik had zeer hoge verwachtingen, maar Duncan Browne bleek een eendagsvlieg.
Al snel kwam ik tot de conclusie dat het nummer "The Wild Places" na een aantal keren gaat vervelen, zefs irrireren. Het overig materiaal is niet veel beter.

Ik weet niet wat jouw definitie van eendagsvlieg is maar een artiest die meerdere (!!) albums op zijn naam heeft staan durf ik geen eendagsvlieg te noemen.

Babylon Zoo heeft ook 2 albums (en nog een derde op de plank liggen). En als er één band een one-hit-wonder is...

Aah... maar jij stelt dus dat eendagsvlieg = one hit wonder. Helaas, daar in verschillen wij van mening. Duncan Browne heeft gewoon een serieuze carriere gehad vanaf eind jare 60. Heeft daarnaast ook nog eens vlak voor The Wild Places een kleine hit gehad als de helft van het duo Metro (op wiens plaat zowel Simon Phillips als Jon Giblin meededen). Nogmaals, voor mij is het dan wel duidelijk dat je geen eendagsvlieg bent.

Ik ken Duncan Browne alleen van het hitje, dus in mijn perceptie is het een eendaagsvlieg. Maar ik snap wel wat je bedoelt en ik ben het ook met je eens als je het zo stelt. Lou Reed heeft ook maar 1 keer in de top 40 gestaan en dat zou ik toch ook geen eendagsvlieg durven noemen.

Heel aardig album met licht getint simfonische muziek. Op vinyl.

Net weer die Toppop clip gezien van The Wild Places; doet een beetje Clinton & Lewinsky aan.

The Wild Places is nog steeds een van mijn favoriete nummers aller tijden. Duncan Browne was een zwaar onderschat muzikant en een uitstekende gitarist. Op deze plaat spelen geweldige muzikanten mee en met name drummer Simon Philips (Jeff Beck, Jack Bruce en Toto) laat zich van zijn beste kant horen. De geluidskwaliteit is vooral op de geremasterde versie subliem.

Brown is inderdaad een onderschat muzikant en gitarist. Helaas was die als songwriter wat minder. Ondanks de goede muziek zijn lang niet al zijn liedjes goed. Persoonlijk vind ik de symfonische pop op deze en Streets of Fire leuker dan zijn oude akoestische (folk) albums, al komt die daar als gitarist wel weer lekker uit de verf. Zeker op zijn album uit "73. Maar het titelnummer op deze is nog steeds uitstekend en eigenlijk die hele a-kant (van de lp dan) wel.

Fantastische sfeervolle plaat.
Met het spaanse vuur erin opgenomen.
Bij tijd en wijle overweldigend klinkende band ook.
Kippevelnummers vooral op kant 1

Zeker geen eendagsvlieg. Prachtig album van geweldige muzikant die ons helaas op veel te jonge leeftijd is ontvallen. Zijn (originele) versie van criminal world (Metro) is toch veel mooier dan die van Bowie

The wild places is geweldig. Meeslepend. Is ook jeugsentiment voor mij. Het nummer Samurai vind ik het minste. Alle andere nummers van bijzondere kwaliteit.

Het titelnummer is erg bijzonder, met niets te vergelijken. Kisarazu is ook voor mij een kippenvelmoment.

Toch vind ik de ingekorte single versie sterker dan de langere studioversie.
Bij die danseres bij Toppop moest ik ook weer aan Kate Bush denken.
Volgens mij dacht ik als 5 jarig jochie dan ook dat Kate Bush tevens bij dit nummer danste.
En dat had je ook nog die huppelende Penny de Jager die het voor mij allemaal nog lastiger maakte.
Waarschijnlijk werd ik via Toppop wel bewust van het feit dat vrouwen en mannen verschillend waren.
Mannen kunnen namelijk minder goed dansen.

Nee joh, vrouwen hebben andere kleren aan. Kijk maar naar de hoes...

Inderdaad.

Duncan was overigens een oude hippie, die voor deze hoesfoto even een makeover kreeg (bron: mijn herinnering aan een artikel ergens op internet dat ik een paar jaar terug las). Hij ziet er eigenlijk nog als een tiener uit hier...
Maar... de muziek is topppp

Ouwe hippie ? Zekers ! Kijk maar eens naar de hoes van Give Me Take You ...... ik wist niet wat me overkwam toen ik 'm opeens op TopPop voorbij zag komen maar het schokeffekt was er na de metamorfose van Boz Scaggs wel een beetje af .......

Beetje Bryan Ferry achtig uiterlijk.

Klopt zaten samen in METRO (zelfde soort muziek)

Mooi jaren-70 album met licht symfonische en ook wel wat bombastische popmuziek met veel fretless bass-werk (John Giblin) en ook erg goed drumwerk (Simon Phillips).
Geen hele simpele muziek ook nog niet, maar leverde desondanks met het schitterend opgebouwde titelnummer nog een hit op ook (nummer 7 in de Top 40 in april 1979).

Roman Vecu lijkt in Parijs te spelen en heeft een wat chanson-achtige sfeer.
Het lange Camino Real is geheel instrumentaal.
Kant 2 is maar iets minder met het wat stevigere Samurai (het minste nummer), maar ook nog het mooie rustige Planet Earth en Kisarazu (wat ook al over Japan gaat).
The Crash dan maar als opvullertje.

Heel behoorlijk album dus gemaakt door echte muzikanten (zo ging dat in de jaren 70) en ook mooi geproduceerd.
Hymas en Phillips zouden later ook nog verder gaan als Ph.D.
Op vinyl.

Ik heb weinig toe te voegen ,wat hiervoor al vermeld was,idd mooi jaren '70 album,gekocht vanwege het mooie The Wild Places,en nieuwschierig naar het hele album ,viel me destijds niet tegen,en jaren later weer het feest der herkenning,mss is 4* iets aan de hoge kant...maar dit is mede onder invloed van absoluut een van de mooiste juweeltjes eind '70,s ...want de titeltrack alleen verdient zeker 5*

The Wild Places...