Whitesnake - Good to Be Bad (2008)

Ik had eigenlijk niets anders kunnen verwachten van iemand met Chickenfoot op nummer 1 .
En dat heb ik ook bij het beluisteren hiervan, alle nummers zijn zeer sterk. Waardoor je dus bij elke luisterbeurt (afhankelijk van je stemming ) een nieuwe favoriete track ontdekt! Al springt Best Years er voor mij toch uit. Tussen de rest kan ik echt niet kiezen van favoriete tracks.

Met de nieuwe plaat revancheren ze zich in mijn opinie op de wat vlakke voorganger. 'Forevermore' is in ieder geval een klap beter en misschien wel meer....

De verwachtingen zijn dan heel hoog gespannen. Ik weet niet als ze (voor mij persoonlijk dan) dit zullen overtreffen. Maar ik ben zeer benieuwd! En aangezien het in een verlengde ligt van Good to Be Bad, kan het gewoon al niet slecht zijn.

Mooie voorspelling van me zelf, Forevermore komt de 25ste uit

Haha, en al zo'n idee wanneer de volgende Whitesnake gepland staat ?

Nu ik na Forevermore nog eens naar dit juweeltje geluisterd te hebben, vind ik Forevermore echt veel minder dan dit hier. Ik weet niet echt waarom, want de songs steken goed in elkaar, maar het totaalpakket op Good to Be Bad is echt veel beter. Ik ben wel blij dat ze nog een album hebben gemaakt à la GTBB. De speelvreugde spat er bij alletwee de albums vanaf.

Zo, grapop is voorbij! Van Good to Be Bad hebben ze enkel Best Years gespeeld (wat ook mijn favoriete nummer is van deze plaat hier). En ik vond het ongelofelijk! M'n eerste keer Whitesnake gezien, en alhoewel DC zijn stem soms wel eens durft wegsteken achter de backings was het een ongelofelijk concert. Wat een charisma heeft die man toch! Ik ben echt heel tevreden naar m'n tent teruggekeerd. Het was fantastisch.

Bijna op het einde gekomen van de voorlopige Whitesnake discografie met deze Good To Be Bad. Het kent alleszins veel meer pit dan het ingetogen en soms wat saaie Restless Heart, wat wordt bewezen door de eerste drie nummers waar er stevig wordt ingevlogen. Lay Down Your Love is echter het hardste nummer van de plaat, in de Slip Of The Tongue stijl. Het album sluit dus goed aan met de vroegere platen, All For Love had qua sound zelfs op 1987 kunnen staan. De echte glorietijd evenaren van ten tijde van Ready An' Willin en Saints & Sinners zit er echter niet in. De snellere temposongs zijn op maat, maar de ballads en tragere liedjes (bv. All I Want All I Need, Summer Rain) zijn beduidend minder dan bv. een Ain't Gonna Cry More, Sailing Ships of Cryin' In The Rain, weliswaar niet de eerste de beste. Al bij al toch een uitstekende plaat, zeker na een ongeveer tienjarige albumdroogte. Persoonlijke favorieten zijn het titelnummer, Call On Me en Can You Hear The Wind Blow (wat me trouwens aan een Bon Jovi song doet denken, waar ik de vinger niet kan opleggen).

de 80's zijn terug! de banale teksten ook. de mij onbekende muzikanten zijn goed en ook coverdale zingt sterk. toch wordt er geen nieuwe grond betreden. als david dan toch nostalgisch wil doen, heb ik liever dat ie terugkeert naar de 70's. 2 intro's vallen op:het all shook up begin van call on me en een blues fieldrecordingbegin op lay down your love.

Onbekende muzikanten? Hoelang heb je je niet zo in muziek verdiept?

Elf jaar na hun laatste studioplaat komt Whitesnake in 2008 met "Good to be Bad". Het geluid is vertrouwd, de gitaristen Aldrich en Beach vormen een prima tandem en de zang van David Coverdale klinkt nog steeds fantastisch. Verrassend wordt het nergens, maar dat verwachtte ik eerlijk gezegd ook niet. "Good to be Bad" is gewoon een classic rock plaat zoals classic rock hoort te klinken.

Ondertussen is het al 11 jaar oud, dit album. En ik ben David Coverdale zo dankbaar dat hij dit juweeltje gemaakt heeft.

Enkel Best Years op zich al heeft mijn puberjaren gevuld met alles wat een goed nummer moet hebben. Aangezien ik toch ooit moet gaan mag Best Years op mijn crematie gedraaid worden. DC dank u, dankuwel DC!

Yep, en dat tweede schijfje verhoogd de pret. Is deze versie Spinner - discogs.com

Zo’n inschuifdoosje waar jewel-case dan weer in zit. De oude songs live met nieuwe band.

Maar oorspronkelijk boekje dus geen info over de live opnames maar :

Live CD is eerste 7 nummers van de 2de CD van Live… in the shadow of the blues en nummer 8 is enhanced video versie van Ready to Rock als ook de afsluiter van hier boven.

Die versie kende ik zelfs niet! Ik dacht dat dit de versie was dat ik had, maar die van mij zit in een doosje, geen uitschuifkarton. Die versie zou ik misschien ook wel nog op de kop willen tikken eigenlijk. Maar voorlopig ben ik zoet want...

De versie waar ik al jaren op zat te kwijlen heb ik eindelijk betaalbaar gevonden. Het betreft Still Good to Be Bad, een versie van dit album dat in 2011 in Japan is uitgekomen. En ofwel is die onbetaalbaar, ofwel betaal je je blauw aan import omdat de meeste (natuurlijk) uit Japan komen.

Maar geduld loont, en ooit is het van dat. Na lang wachten, en regelmatig checken, had ik eindelijk prijs. Ben denk ik nog nooit zo gelukkig geweest met een CD! In Still Good to Be Bad zitten de standaardtracks van dit album en de geremasterde (en van drums opnieuw ingespeelde) studio liedjes die op Whitesnake - Live (2006) te vinden zijn.

Er zit ook een DVD bij met wat extra's, die ik ondertussen ook allemaal heb bekeken.

Voor wie deze plaat nooit op vinyl heeft weten te bemachtigen: het is geremixed nu te verkrijgen als Still... Good to Be Bad. Met de bonustracks die op de Japanse CD stonden met dezelfde naam. Er is ook een boxset met heel wat bonusmateriaal waar ik door moet.

Veel werk maar is veelbelovend!

Getuige sommige stukjes hierboven is menigeen er toch ingetrapt: dit was niet de eerste Whitesnake in 11, maar in 19 (!) jaar. De laatste keer dat een groep aantrad om gezamenlijk een album op te nemen was ten tijde van Slip of the Tongue uit 1989.
Nadien werkte David Coverdale eerst solo: het nummer The Last Note of Freedom bij de film Days of Thunder). Vervolgens met Jimmy Page op Coverdale-Page uit 1993, in '97 gevolgd door album Restless Heart. Dat was eigenlijk solo bedoeld, maar vanwege contractuele verplichtingen moest de naam Whitesnake op de hoes erbij. Daarna kwam het voluit soloalbum Into the Light en in 2002 startte een nieuwe Whitesnake, waarmee hij ging touren. Een weerslag van die periode is te vinden op live-dvd Live in the Still of the Night, kortgeleden op vinyl heruitgegeven.

De enige oudgediende in dit Whitesnake is naast Coverdale drummer Tommy Aldridge, van '87 tot '91 bij de groep. Nieuw zijn gitaristen Reb Beach en Doug Aldrich; bassist Marco Mendoza is dan alweer vervangen door Uriah Duffy.
Klinkt dit als Whitesnake? Jazeker. De muziek ligt in het verlengde van 1987 en Slip of the Tongue, waarbij het hoorbaar 2008 is. De speelstijlen en gitaargeluiden van Beach en Aldrich zijn eigentijds, waarbij ze zowel shredden als lange noten spelen, in blues gemarineerd.

De start is fenomenaal met Best Years (Aldridge in topvorm) en Can You Hear the Wind Blow, waar Coverdale steunt en kreunt als hij eind jaren '70 deed.
Minder spannend is het stevige Call on Me, het radiovriendelijke All I Want All I Need had zó op 1987 gepast en titelnummer Good to Be Bad groeit bij vaker draaien, waarbij het einde met dubbele basdrum een heerlijke climax brengt.

Met All for Love is daar het volgende uptempo en stevige nummer met wervelend gitaarspel, gevolgd door iets mindere composities. Eerst de slappe ballade Summer Rain, dan de invloeden van blues via Lay Down Your Love met iets van de Led Zeppelinske hardrock van Still of the Night. A Fool in Love drijft op een trage shuffle.
Got What You Need is uptempo met slidegitaar, zodat ik terugdenk aan het Whitesnake met Micky Moody in de groep; halverwege een ouderwets rockend en soms shreddend gitaarduel. Langzame, akoestische blues in slotlied 'Til the End of Time, dat een ingetogen climax blijkt.

Niet alles is raak, maar dat heb ik evenmin met welke voorganger dan ook. Ik tel vijf topnummers en anders dan ook wel gebeurde, ontbreken missers. Hoorbaar is dat de composities hebben kunnen rijpen én dat Coverdale, inmiddels terug "in het licht" zoals de titel van zijn vorige album suggereerde, erin slaagt om zowel stadionrock te maken als dicht bij zichzelf te blijven.

Zoals Wyverex hierboven schrijft, is ook deze in nieuw jasje verschenen met traditiegetrouw ook de trackvolgorde gewijzigd en de nodige bonussen.

Ik moet mezelf - weer eens! - verbeteren. Niet Tommy Aldridge, maar Chris Frazier zat hier op de drumkruk. En dus had in het derde blok tekst moeten staan "De start is fenomenaal met Best Years (FRAZIER in topvorm)". Ja, dat nummer is fabelachtig gedrumd hoor!