Whitesnake - Good to Be Bad (2008)

Dit eerste album in 11 jaar sluit naadloos aan op eerder werk. Wederom prettige rocksongs met de obligate ballad (draak Summer Rain). Lekker gitaarwerk en Coverdale is nog steeds goed bij stem. Geen topper; de kwaliteit van de songs is wisselend. De beste songs zitten wat mij betreft aan het begin van de plaat.

Bijna op het einde gekomen van de voorlopige Whitesnake discografie met deze Good To Be Bad. Het kent alleszins veel meer pit dan het ingetogen en soms wat saaie Restless Heart, wat wordt bewezen door de eerste drie nummers waar er stevig wordt ingevlogen. Lay Down Your Love is echter het hardste nummer van de plaat, in de Slip Of The Tongue stijl. Het album sluit dus goed aan met de vroegere platen, All For Love had qua sound zelfs op 1987 kunnen staan. De echte glorietijd evenaren van ten tijde van Ready An' Willin en Saints & Sinners zit er echter niet in. De snellere temposongs zijn op maat, maar de ballads en tragere liedjes (bv. All I Want All I Need, Summer Rain) zijn beduidend minder dan bv. een Ain't Gonna Cry More, Sailing Ships of Cryin' In The Rain, weliswaar niet de eerste de beste. Al bij al toch een uitstekende plaat, zeker na een ongeveer tienjarige albumdroogte. Persoonlijke favorieten zijn het titelnummer, Call On Me en Can You Hear The Wind Blow (wat me trouwens aan een Bon Jovi song doet denken, waar ik de vinger niet kan opleggen).

Elf jaar na hun laatste studioplaat komt Whitesnake in 2008 met "Good to be Bad". Het geluid is vertrouwd, de gitaristen Aldrich en Beach vormen een prima tandem en de zang van David Coverdale klinkt nog steeds fantastisch. Verrassend wordt het nergens, maar dat verwachtte ik eerlijk gezegd ook niet. "Good to be Bad" is gewoon een classic rock plaat zoals classic rock hoort te klinken.

Getuige sommige stukjes hierboven is menigeen er toch ingetrapt: dit was niet de eerste Whitesnake in 11, maar in 19 (!) jaar. De laatste keer dat een groep aantrad om gezamenlijk een album op te nemen was ten tijde van Slip of the Tongue uit 1989.
Nadien werkte David Coverdale eerst solo: het nummer The Last Note of Freedom bij de film Days of Thunder). Vervolgens met Jimmy Page op Coverdale-Page uit 1993, in '97 gevolgd door album Restless Heart. Dat was eigenlijk solo bedoeld, maar vanwege contractuele verplichtingen moest de naam Whitesnake op de hoes erbij. Daarna kwam het voluit soloalbum Into the Light en in 2002 startte een nieuwe Whitesnake, waarmee hij ging touren. Een weerslag van die periode is te vinden op live-dvd Live in the Still of the Night, kortgeleden op vinyl heruitgegeven.

De enige oudgediende in dit Whitesnake is naast Coverdale drummer Tommy Aldridge, van '87 tot '91 bij de groep. Nieuw zijn gitaristen Reb Beach en Doug Aldrich; bassist Marco Mendoza is dan alweer vervangen door Uriah Duffy.
Klinkt dit als Whitesnake? Jazeker. De muziek ligt in het verlengde van 1987 en Slip of the Tongue, waarbij het hoorbaar 2008 is. De speelstijlen en gitaargeluiden van Beach en Aldrich zijn eigentijds, waarbij ze zowel shredden als lange noten spelen, in blues gemarineerd.

De start is fenomenaal met Best Years (Aldridge in topvorm) en Can You Hear the Wind Blow, waar Coverdale steunt en kreunt als hij eind jaren '70 deed.
Minder spannend is het stevige Call on Me, het radiovriendelijke All I Want All I Need had zó op 1987 gepast en titelnummer Good to Be Bad groeit bij vaker draaien, waarbij het einde met dubbele basdrum een heerlijke climax brengt.

Met All for Love is daar het volgende uptempo en stevige nummer met wervelend gitaarspel, gevolgd door iets mindere composities. Eerst de slappe ballade Summer Rain, dan de invloeden van blues via Lay Down Your Love met iets van de Led Zeppelinske hardrock van Still of the Night. A Fool in Love drijft op een trage shuffle.
Got What You Need is uptempo met slidegitaar, zodat ik terugdenk aan het Whitesnake met Micky Moody in de groep; halverwege een ouderwets rockend en soms shreddend gitaarduel. Langzame, akoestische blues in slotlied 'Til the End of Time, dat een ingetogen climax blijkt.

Niet alles is raak, maar dat heb ik evenmin met welke voorganger dan ook. Ik tel vijf topnummers en anders dan ook wel gebeurde, ontbreken missers. Hoorbaar is dat de composities hebben kunnen rijpen én dat Coverdale, inmiddels terug "in het licht" zoals de titel van zijn vorige album suggereerde, erin slaagt om zowel stadionrock te maken als dicht bij zichzelf te blijven.

Zoals Wyverex hierboven schrijft, is ook deze in nieuw jasje verschenen met traditiegetrouw ook de trackvolgorde gewijzigd en de nodige bonussen.