Whitesnake - Good to Be Bad (2008)

Ik las onderstaande lovende woorden over het nieuwe album van Whitesnake:

"Met de opkomst van de grunge was het begin jaren negentig plotseling over en sluiten voor de grote hardrockbands. Ook voor het Britse Whitesnake, waarvan de Nederlandse gitarist Adje Vandenberg nog enige tijd deel uitmaakte, waren de hoogtijdagen definitief voorbij. Good To Be Bad komt uit bij het (relatief) kleine Duitse label SPV maar de inzet van zanger David Coverdale – nog immer behept met blonde krullenkop en zonnebankbruine bast - is er niet minder om. Integendeel, nu de commerciële druk verdwenen is lijkt de band aan spelplezier gewonnen te hebben. Hadden vroegere platen van Whitesnake nogal eens te lijden aan overproductie, Good To Be Bad laat een ongecompliceerd rockende band horen. These are the best years of my life, wil Coverdale ons doen geloven in het openingsnummer Best Years. Laat dat een opsteker zijn voor alle hardrockers op leeftijd".

Voor mij een reden te meer om snel kennis te gaan maken met Good to Be Bad.

ik zat daarnet op de fiets en ik dacht: het eerste wat ik ga doen als ik thuis ben is deze even van een 4.5 naar een 5.0 verhogen!

Whitesnake "to the bone!" (om met coverdale te spreken)

Heb mijn score zonet van 4 naar 4.5 verhoogd; ongeacht het aantal luisterbeurten blijft deze stevig overeind en is voor mij voorlopig de ultieme feelgood-plaat!

Dit eerste album in 11 jaar sluit naadloos aan op eerder werk. Wederom prettige rocksongs met de obligate ballad (draak Summer Rain). Lekker gitaarwerk en Coverdale is nog steeds goed bij stem. Geen topper; de kwaliteit van de songs is wisselend. De beste songs zitten wat mij betreft aan het begin van de plaat.

Ik ben er niet erg van onder de indruk helaas. Natuurlijk alle Whitesnake ingredienten zijn aanwezig en het is redelijk geproduceerd. Maar wat er mist zijn echt goede kwalitatieve songs. Aldrich is goed in het nadoen van John Sykes maar mist de capaciteit om een echt goede song te schrijven. Ik vind het allemaal te safe....een "Still of the night" ben ik nergens tegengekomen.

Heerlijk. Geweldig album. Na 1987 is dit mijn tweede album van Whitesnake. Volgens mij heb ik dan ook gelijk de twee beste albums van deze band, of kan iemand mij nog n ander sterk album aanbevelen? Dit album blijft in elk geval lang in mijn cd-speler.

Een greatest hits album mischien? The Silver Anniversary Collection uit 2003 is zeker de moeite waard!!

Goed album van Whitesnake. Het werd tijd dat Coverdale met iets nieuws kwam. Overigens vond ik zijn solo cd erg goed. Coverdale is naar mijn mening toch wel een van de beste zangers in dit genre. Gewoon een top band met top muzikanten. Doug Aldrich is een goede gitarist. Heeft ook voor niks zo'n geweldige CV. En vwb de vraag van Richiedoorn: Probeer eens 'slip of the tongue'?

Live ...in the Heart of the City is toch wel een must (heb je gelijk een goed overzicht) en persoonlijk vind ik bijv. ook Come and Get It nog altijd zeer goed te pruimen.

Inmiddels kennis gemaakt met Good to be Bad. Ik heb er slechts enkele woorden voor nodig: waanzinnig goed album! Whitesnake op z'n best! 5*****

Na (uit mijn hoofd gezegd) 6 verzamel-albums en 1 live album is er dan een nieuw studio-album en dat 11 jaar na Restless Heart. OK, ze hadden wel een goede reden: flink wat gedoe met wat platenmaatschappijen dacht ik maar Good to bed Bad is er nu dan toch.

Na enkele luisterbeurten ben ik erg positief over de energieke bluesrock die Coverdale en consorten laat horen. Het album boeit mij bij ieder nummer. Waar ik bij andere bands nog wel eens een hoog verwachtingspatroon heb als ik lang (meer dan een jaar of 4) op een album moet wachten, had ik dat bij Good to be Bad eigenlijk niet. Misschien is ieder studio-album wel beter dan het zoveelste verzamel-album...
Als liefhebber van Whitesnake heb je immers alle albums en af en toe een nieuwe track op een verzamelaar of live-album is niet iets waar ik dan echt warm voor loop.

Vergelijken met 1987 of Slip of the Tongue is voor mij niet aan de orde: letterlijk en figuurlijk andere tijden en het huidige album legt meer nadruk bluesrock in mijn ogen.
De stijl gaat terug naar de roots van Whitesnake: de albums als Slide it in en Lovehunter hebben ook die bluesy feeling.

Al met al 4,5 sterren waard en ik hoop wel dat het volgende studio-album geen 11 jaar op zich zal laten wachten. Echter, gezien de vocale prestaties van Coverdale tijdens Arrow deze zomer, denk ik niet dat hij nog heel veel stem zal hebben over 11 jaar. Aan de andere kant: het schijnt dat hij tijdens Arrow verkouden was...

Ik vond hem anders wel goed op dreef tijdens Graspop hoor. Laat ons hopen dat Whitesnake er de komende jaren nog in slaagt zo te blijven spelen als op deze plaat, en dat ze de lijn misschien verderzetten met deze relatief stabiele line-up! Dan krijgen we hopelijk nog enkele stevige opvolgers voor deze Good to be Bad voor Mr. Coverdale besluit zijn micro en haargel aan de kapstok te hangen.

Heerlijk Whitesnake Album! wat nog wel een beetje het jaren 80 gevoel heeft.. maar toch ook wel een nieuwere frisse sound heeft!
Heerlijke Zware gitaren met heerlijke loopjes! en een David Coverdale met een topstem!
De energie is erg goed hoorbaar op dit album! en het lijkt ook wel als of Whitesnake weer helemaal terug is.. en steeds beter begind te worden!
De Ballads waren ook zeer geslaagd.. en zorgen voor een mooie afwisseling!
Ook het Blues Nummer op het einde is een mooie en terechte afsluiter en anders dan de rest van het album
De Nummers: Call On Me,Good To Be Bad & Lay Down Your Love springen er persoonlijk voormij het meeste uit!
Rock zoals het ooit bedoeld was! 4,5 sterren.
Ik voorspel aan de energie en de speelvreugde te horen dat Whitesnake rond 2010 waarschijnlijk wel weer met een nieuw album aankomt!
De band is terug als nooit te voren

ik hou totaal niet van deze muziek, maar kon me op de een of andere manier toch heel erg vermaken. vandaar 4 sterren.
lekkere rocksongs waar ik eindelijk niet aan de jaren 80 denk, maar gewoon lekker fris.

Inderdaad waar wat jullie allebei zeggen, dit is gewoon lekkere genietbare hardrock-muziek waar je helemaal vrolijk wordt, en ik zou er ook geen leeftijd op kunnen plakken als ik het voor de eerste keer zou horen.

Behalve dan de kwaliteit natuurlijk.. dat is duidelijk beter dan jaren 80 (het geluid opzich bedoel ik) nu is het ook digitaal enzo

Dit album vind ik wel een beetje terleurstellend. Qua songmateriaal kan het niet tippen aan 1987 en Slip of the Tongue. Coverdale zelf is in topvorm, dat wel. Aldrich doet heel erg zijn best om te klinken als John Sykes en daar zit em voor mij nu net de kneep. Prima gitarist hoor, maar hadden we niet veel liever een nieuw album gehad MET Sykes? Ik wel!
Aardige plaat, meer niet. Ik vind de plaat ook wat te gladjes geproduceerd.

Mooi album, dat zeker wel en Coverdale blijft het goed doen. Geen enkel liedje verveelt, volgens mij een beetje een kruising tussen Slide it In(qua liedjes(teksten)) en Slip of the Tongue (qua stem en aggressiviteit)

Een heerlijk album! Lekkere nummers, goed gitaar spel en Coverdale in (top)vorm, en een lekkere productie. Toch vind ik hem niet zo goed als 'Slip of the Tongue' en het zwaar ondergewaardeerde 'Restless Heart' album. Het is nu alleen maar te hopen dat er een vervolg op gaat komen.

Een maand geleden binnengehaald, en hij wordt in mijn ogen (oren) alleen maar beter. Het ene liedje na het andere knalt voorbij, dan wel afwisselend met meesterlijke ballads. Dit is voor mij hét album van 2008 (al heb ik het pas in 2009 leren kennen )! Coverdale vind ik hier beter klinken dan ooit, en de gitaren zijn fantastisch. Best Years is een machtig nummer.

Prima plaat van David Coverdale. Typisch Whitesnake en geheel in de lijn van 1987 en Slip of the tongue: minder blues, meer rock. Niets nieuws onder de zon, maar zo nu en dan erg prettig met name vanwege het vette geluid.

Helemaal mee eens. Dit album mist echt goede songs. Snap dan ook helemaal niets van het hoge gemiddelde. Vind dit met afstand de slechtste plaat uit Coverdales gehele loopbaan. Opa Coverdale die weer de longen uit zijn lijf schreeuwt maar het net niet redt. Opa Coverdale met zijn haartjes weer in de jaren 80 peroxide. Opa Coverdale die zijn tweede jeugd zogenaamd beleeft, maar eigenlijk niet meer is dan een karikatuur is op zichzelf. Het komt sowieso allemaal zo geforceerd over. 1,5*

Lekkere aanstekelijke uptempo hardrock nummers op een leuk en vermakelijk album. En dat na één luisterbeurt!!! Cijfer volgt

Ik vind dit ook wel een lekker plaatje. De hoogtijdagen zijn buiten bereik, de toon is wat te luchtig maar desalniettemin is dit meer dan genietbaar. Doug Aldrich en Reb Beach zijn twee prima aanwinsten voor de band.

Geslaagde comeback van Whitesnake! De produktie is dik in orde, de songs zijn bijna allemaal goed te noemen en de stem van Coverdale is zeer goed te pruimen! Dat is echter wel alleen op cd zo want tijdens de aansluitende tour klonk de beste man werkelijk nergens naar!

Degelijk album van Coverdale en zijn mannen.

Nieuwe fans zullen ze er niet mee krijgen.

Verliezen ook niet trouwens

Heb em nu weer eens opstaan. Voor het eerst in een lange tijd weer. Mn eerdere bevindingen blijven staan. Aardige plaat, maar lang geen '1987'. Ben benieuwd naar de nieuwe plaat.

Best wel een leuk album maar het ontbreekt wat aan grote uitschieters. Ik heb er een Australische persing van en dat is voor mij nog het meest bijzondere.

Ik ben eigenlijk pas écht naar Whitesnake beginnen luisteren door dit hier. Ik had hiervoor al Slide it In en Slip of the Tongue. Maar dit album heeft iets extra. Ik zal wellicht de enige zijn die hier zo over denkt, maar ik vind dit echte top! Best Years op zich is al een fantastisch nummer.

Ik ben het met je eens hoor Wyverex! Hele krachtige plaat. Bij elke luisterbeurt heb ik weer een ander favoriet nummer.