The Cult - Dreamtime (1984)

Death Cult verandert haar naam in The Cult en verfrist meteen de sound. Een verademing vergeleken met zijn duistere voorloper.

De eerste 4 songs zijn werkelijk fenomenaal, daarna zakt de boel wat in. Slechtste nummer: Go West. Is zelfs op single uitgebracht.
Beste nummer: Horse Nation, bijna apocalyptisch te noemen.

Aangevuld met 3 bonus tracks (2 B-kantjes en de single Ressurection Joe) die zeker de moeite waard zijn.

Kort samengevat: prima debuut van The Cult.

Een fier debut van The Cult. Naar mijn mening een van de betere gitaaralbums van de jaren tachtig. Natuurlijk het klinkt wel wat gedateerd, maar het is kwalitatief hoogstaand. 'Horse Nation' en '83rd Dream' behoren wat mij betreft tot het beste dat The Cult heeft voortgebracht. Een mooie 'ruimtelijk' geproduceerde plaat. Ik vind dit album beter dan 'Love' (maar die heb ik wellicht in mijn tienerjaren te vaak gedraaid).

Ik zal niet de enige zijn die de weg naar dit debuutalbum via de doorbraakplaat Love heeft afgelegd. De verschillen zijn duidelijk : de composities zijn korter en poppier (gemiddeld 3¾ minuut in plaats van ruim 5), de arrangementen draaien wat meer om details en wat minder om het grote gebaar van Billy Duffy, er zitten wat meer echo's van andere eighties-bands in (ik hoor de Scars, Icicle Works, U2 [vooral het gitaargeluid van Boy] en Echo & the Bunnymen), en –wat voor mij het belangrijkste verschil is– de sound is wat minder breed en uitwaaierend, minder majestueus. Toch zijn alle ingrediënten al aanwezig – nu nog de mix. Op zichzelf beschouwd is dit echter ook al een sterke plaat, maar gewoon nog niet zo meeslepend als de opvolger (met uitzondering van Bad medicine waltz, want dat vind ik een betere afsluiter dan Black angel, het slotnummer van Love).
        Dilemma : bij het selecteren van mijn favoriete tracks laat ik bonustracks altijd buiten beschouwing, omdat ik bij de waardering in sterren ook altijd alleen maar op het oorspronkelijke, "kale" album let. Maar bij Dreamtime kom ik wel in de verleiding, omdat ik het stampende en dampende Ressurection Joe met afstand het beste nummer van de hele uitgebreide CD vind en de twee andere bonusnummers allebei serieuze kandidaten voor de tweede favoriet zijn. Maar goed, ik kies uiteindelijk toch maar voor de laatste twee nummers van het reguliere album.

Erg intrigerend debuut. Ik heb alleen Electric in mijn kast staan, maar The Cult heeft me als band (She Sells Sanctuary is natuurlijk erg bekend) altijd geintrigeerd. Beetje new wave, beetje gothic, beetje hardrock, beetje mystiek etc. Het duo Astbury/Duffy trekt vanzelfsprekend de meeste aandacht van de muzikanten. Qua zang valt het me hier nog het meeste op, dat Astbury bij vlage de stem van Freddie Mercury echt dicht benaderd, terwijl Billy Duffy hier voor een gothrock album toch echt lekker opzwepende en stevige gitaarpartijen laat horen. Na de The Cure-marathon valt dan toch ineens op dat The Cult minder deprimerend is en vooral erg rockt. Als debuut trekt het me in ieder geval meteen goed, ik ben dan ook benieuwd hoe de rest gaat klinken!

Verschillende keren geluisterd, maar ik heb er simpelweg geen klik mee. Er blijft niets hangen. Ja, het is muziek, maar daar houdt het voor mij eigenlijk ook wel mee op. De zang is een beetje zeikerig (duurde ook wel even voordat ik de Freddie Mercury gelijkenis hoorde), de sfeer is wel ok. Eighties goth rock (en daar is The Cult in mijn optiek nog best een vreemde eend in de bijt) is blijkbaar ook niet echt mijn ding, tenzij het gaat om de grote hits. Ik kan er eigenlijk heel weinig over zeggen, behalve dat de chemie echt nul komma nul is.