The Cult - Dreamtime (1984)

Dit album zal wel de heruitgave zijn, gezien de rare hoes en de (overbodige) bonustracks.
Dit album is de verbinding tussen hun meesterwerk Love en het wat teleurstellende gothic verleden als The (Southern) Death Cult.
Ian Astbury zingt hier z'n voorliefde uit voor de indiaanse cultuur (van indiaan transformeerde hij later naar Jim Morrison en vandaar uit naar Robert Plant, maar dat terzijde) en dat resulteert in een paar aardige songs als Spritwalker en Dreamtime. Toch niet helemaal overtuigend als geheel. 3*

Goed album gezien de vorige cd's van The Southern Death Cult en Death Cult.

Natuurlijk doet het nu allemaal wat gedateerd aan, maar al met al 3,5*

De bonustracks zijn wel aardig.

De hoes die er nu op staat (laten we het even "het schilderij" noemen) IS de originele LP-hoes. Later is er een hoofdje voor in de plaats gekomen, als heruitgave dus. Kwestie van een recente tracklist bij een oude hoes, methinks.

Mijn kennismaking met The Cult, en zeer zeker geen slechte plaat. Als waren er nog wel veel post-punk of new wave invlioeden op te horen. Maar ook een beetje gothic was de heren toendertijd niet vreemd.

Death Cult verandert haar naam in The Cult en verfrist meteen de sound. Een verademing vergeleken met zijn duistere voorloper.

De eerste 4 songs zijn werkelijk fenomenaal, daarna zakt de boel wat in. Slechtste nummer: Go West. Is zelfs op single uitgebracht.
Beste nummer: Horse Nation, bijna apocalyptisch te noemen.

Aangevuld met 3 bonus tracks (2 B-kantjes en de single Ressurection Joe) die zeker de moeite waard zijn.

Kort samengevat: prima debuut van The Cult.

Als je deze plaat indenkt voor die tijd en nu voor mij nog vet en energiek klinkt, zegt wat over de nummers. Erg goede Cult plaat.

Een fier debut van The Cult. Naar mijn mening een van de betere gitaaralbums van de jaren tachtig. Natuurlijk het klinkt wel wat gedateerd, maar het is kwalitatief hoogstaand. 'Horse Nation' en '83rd Dream' behoren wat mij betreft tot het beste dat The Cult heeft voortgebracht. Een mooie 'ruimtelijk' geproduceerde plaat. Ik vind dit album beter dan 'Love' (maar die heb ik wellicht in mijn tienerjaren te vaak gedraaid).

Sterk album, eigenlijk een stuk origineler qua sound dan opvolger 'Love'. 1,5 ster erbij naar 4,5*.

Inderdaad met het eens met de bovenstaande recensies, ijzersterk debuut van deze mannen.
Hoewel ik zelf The Death cult ook geweldig vond, vooral God's Zoo.

Geweldig album,Spiritwalker met die heerlijke hypnotizerende gitaar van Billy Duffy.
83rd Dream,Horsenation,Gimmick,Rider in the Snow en Flower in the Desert zijn toch wel klassiekers.
"Love" is veel bekender maar dit album doet er zeker niet voor onder.

Redelijk album. Nog niet helemaal zo ontwikkeld als op Love maar hier hoor je al duidelijk waar het naartoe gaat. Horse nation, Spiritwalker, 83rd dream, Go west, Ressurection Joe en Bad medicine waltz zijn fenomenale nummers. Lekker fel en aggressief!

Goed gothic album. Later zijn ze meer rock gaan spelen met als hoogtepunt Electric.

Dit album vervolmaakten ze met de opvolger "Love", maar deze is bijna net zo goed. Galmende gothic rock, om het een label te geven.

Ik draai hem nog steeds op vinyl, kant 1 met name is beresterk. Alle intro's vind ik zo goed......
Zing deze plaat nog uit volle borst mee..........4,5 sterren

Ik zal niet de enige zijn die de weg naar dit debuutalbum via de doorbraakplaat Love heeft afgelegd. De verschillen zijn duidelijk : de composities zijn korter en poppier (gemiddeld 3¾ minuut in plaats van ruim 5), de arrangementen draaien wat meer om details en wat minder om het grote gebaar van Billy Duffy, er zitten wat meer echo's van andere eighties-bands in (ik hoor de Scars, Icicle Works, U2 [vooral het gitaargeluid van Boy] en Echo & the Bunnymen), en –wat voor mij het belangrijkste verschil is– de sound is wat minder breed en uitwaaierend, minder majestueus. Toch zijn alle ingrediënten al aanwezig – nu nog de mix. Op zichzelf beschouwd is dit echter ook al een sterke plaat, maar gewoon nog niet zo meeslepend als de opvolger (met uitzondering van Bad medicine waltz, want dat vind ik een betere afsluiter dan Black angel, het slotnummer van Love).
        Dilemma : bij het selecteren van mijn favoriete tracks laat ik bonustracks altijd buiten beschouwing, omdat ik bij de waardering in sterren ook altijd alleen maar op het oorspronkelijke, "kale" album let. Maar bij Dreamtime kom ik wel in de verleiding, omdat ik het stampende en dampende Ressurection Joe met afstand het beste nummer van de hele uitgebreide CD vind en de twee andere bonusnummers allebei serieuze kandidaten voor de tweede favoriet zijn. Maar goed, ik kies uiteindelijk toch maar voor de laatste twee nummers van het reguliere album.

Rond 1985 nam ik een cassettebandje op van de radio, volgens mij van de Dreamtime tour. Veel gedraaid. Gisteren kocht en hoorde ik het originele album voor het eerst. WOW!!! Bezwerende melodieën en gitaar, passievolle zang, meeslepende drums.

The Cult - Dreamtime Live at the Lyceum is nog een tandje beter. Fraaie live-registratie.

83rd Deam - Live at the Lyceum

Het lijkt alsof je weet welk concert ik op bandje heb? Weet het zelf niet meer, vermoedt iets van de Vara of VPRO. The Cult was iets te alternatief voor Veronica's Rocknight of Countdown Cafe denk ik.

Ik heb ook het album van Southern Death Cult, qua sfeer wel beetje vergelijkbaar ook al is Ian de enige overlap, misschien door de drumstijl.

Deze video is inderdaad alvast zeer sterk, dank voor je tip!

Nou nog eentje dan van dat prachtige optreden, een oud Death Cult nummer:

God's Zoo - Live at the Lyceum

Super!

Je hoort hier al het geluid van Love, de gitaren zijn veel meer breed uitwaaierend dan op Dreamtime. Ik hou hier erg van en je hoort en ziet gelukkig nog de postpunk spirit, die ik wat op Love mis.
Jammer dat Nigel Preston niet van de snoepjes kon afblijven, hij is toch een drumbeest op dit concert.

Erg intrigerend debuut. Ik heb alleen Electric in mijn kast staan, maar The Cult heeft me als band (She Sells Sanctuary is natuurlijk erg bekend) altijd geintrigeerd. Beetje new wave, beetje gothic, beetje hardrock, beetje mystiek etc. Het duo Astbury/Duffy trekt vanzelfsprekend de meeste aandacht van de muzikanten. Qua zang valt het me hier nog het meeste op, dat Astbury bij vlage de stem van Freddie Mercury echt dicht benaderd, terwijl Billy Duffy hier voor een gothrock album toch echt lekker opzwepende en stevige gitaarpartijen laat horen. Na de The Cure-marathon valt dan toch ineens op dat The Cult minder deprimerend is en vooral erg rockt. Als debuut trekt het me in ieder geval meteen goed, ik ben dan ook benieuwd hoe de rest gaat klinken!

Ik was te snel met een recensie schrijven en zodoende te laat om het nog te kunnen aanpassen. Alles wat ik hier boven heb gezet, blijft in ieder opzicht gewoon staan, maar de score en algemene waardering is toch nog een stukje verhoogd. Het was vooral bij het luisteren naar opvolger Love dat ik mezelf afvroeg in welk opzicht de score van 4 sterren nog langer te rechtvaardigen was en hoe de twee albums zich tot elkaar verhouden qua stijl en qua mijn waardering. Want potverdrie, als het op jaren '80 gothrock aankomt is dit toch wel een tandje gaver dan wat Sisters Of Mercy, Siouxie And The Banshees en voor een groot gedeelte ook The Cure deden.

Het debuut rockt hard en bevat eigenlijk geen zwakke songs. De native American thematiek werkt heel erg goed om de sfeer mysterieus te houden, terwijl het muzikaal nog lekker dansbaar blijft. De grootse gitaarsound van Love is nog niet aanwezig, maar Duffy's slagpartijen vragen alsnog best wat aandacht. Het debuut is gewoon een erg sterk doordacht en compact album dat wat mij betreft toch vrij lage scores hier gemiddeld krijgt.

@lennert: mag ik je dringend adviseren, alvorens met Love door te gaan, het album The Cult - Dreamtime Live at the Lyceum (1996) te beluisteren? Live is het gitaarwerk nog fraaier en de band speelt met veel passie. Zie de clipjes hier boven. Het is een concertregistratie uit 1984.

Correct! Die moet je absoluut meepikken.

Op dat album staan ook diverse Death Cult nummers (zelfde band, iets andere naam). Horse Nation was ook een Death Cult nummer.

Zie ook dit album: Death Cult - Ghost Dance (1996)

Verschillende keren geluisterd, maar ik heb er simpelweg geen klik mee. Er blijft niets hangen. Ja, het is muziek, maar daar houdt het voor mij eigenlijk ook wel mee op. De zang is een beetje zeikerig (duurde ook wel even voordat ik de Freddie Mercury gelijkenis hoorde), de sfeer is wel ok. Eighties goth rock (en daar is The Cult in mijn optiek nog best een vreemde eend in de bijt) is blijkbaar ook niet echt mijn ding, tenzij het gaat om de grote hits. Ik kan er eigenlijk heel weinig over zeggen, behalve dat de chemie echt nul komma nul is.

Freddie Mercury???? Asjeblieft niet zeg....!

Maar die gelijkenis is er wel degelijk in bepaalde regionen.

Ik draai Dreamtime met deze kennis vanaf nu nooit meer....