menu

Au Pairs - Playing with a Different Sex (1981)

mijn stem
3,76 (86)
86 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Punk
Label: Human

  1. We're So Cool (3:30)
  2. Love Song (2:51)
  3. Set-Up (3:22)
  4. Repetition (3:35)
  5. Headache (For Michelle) (6:39)
  6. Come Again (3:55)
  7. Armagh (3:38)
  8. Unfinished Business (3:29)
  9. Dear John (2:57)
  10. It's Obvious (6:20)
  11. You * (2:53)
  12. Domestic Departure * (2:23)
  13. Kerb Crawler * (2:48)
  14. Diet * (4:20)
  15. It's Obvious [Single Version] * (5:47)
  16. Inconvenience [12" Version] * (2:57)
  17. Pretty Boys * (3:40)
  18. Headache (For Michelle) [Remix] * (6:38)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 40:16 (1:11:42)
zoeken in:
avatar van beruk
4,0
toch wel het beste wat de feministische tak van de punk heeft voortgebracht. Met deze lp als hoogtepunt.

avatar van Jan Wessels
3,0
Ik heb de elpee nog liggen. Toen geloof ik in de Oor jaarlijst van 1981 op nummer één. En nu alweer helemaal vergeten. Op de één of andere manier kon de muziek me nooit echt boeien.

avatar van fatima
3,5
@ beruk: Nee, dan zou ik toch eerder kiezen voor deze , deze of deze. Maar het is wel een van de betere, ja. Een behoorlijk vervolg heeft het helaas nooit meer gekregen.

Au Pairs: ook live erg sterk. "Headache" vanwege de gitaar-riff, "Armagh", vanwege de inhoud. "It's Obvious"hoort er eigenlijk ook bij. Vind de plaat nog steeds goed draaibaar vanwege het puntige, 'funky'klinkede geluid.

fatima schreef:
@ beruk: Nee, dan zou ik toch eerder kiezen voor deze , deze of deze. Maar het is wel een van de betere, ja. Een behoorlijk vervolg heeft het helaas nooit meer gekregen.

Chapeau! Maar wat vind je dan van:

deze?

of:

deze?

Van de laatste m.n. vind ik tracks 1, 3 en 10 erg mooi.

avatar van jellorum
Er blijven maar onontdekte parels opduiken, net als deze plaat. Feministisch getinte postpunk of punk/rock voor de mierenneukers.

Wat hier zo opvalt aan deze plaat is dat er geweldig gebruik wordt gemaakt van de bas die echt op de voorgrond aanwezig is in de meeste nummers..waardoor er inderdaad een funky geluid ontstaat….voorbeelden genoeg.

Blikvangers zijn Headache, It’s So Obvious , Dear John en ook wel Love Song.
Na tig keren te draaien de voorbije dagen verveelt het nog steeds niet en ik ontdek af en toe nog een nieuw laagje aan de muziek die allesbehalve ‘just punk’ is…..

avatar van fatima
3,5
voor de mierenneukers??

Ik denk, kwestie van onhandige interpunctie - en zou moeten slaan op het definitie-issue.

Maar wat vind je nou van The Passions "Thirty thousand feet over China"- daar was ik benieuwd naar, gezien je verwijzing naar "Michael en Miranda".

avatar van dj maus
Ik heb deze plaat al een paar keer een kans gegeven, maar het geluid is werkelijk afgrijselijk. Daar lijden wel meerdere 80's platen onder, maar dit slaat wel alles.

avatar van fatima
3,5
Mjuman schreef:
Ik denk, kwestie van onhandige interpunctie - en zou moeten slaan op het definitie-issue.

Nou, snap het nog niet, maar ok.

Wat ik zo typisch vind voor bands uit die tijd (1980-1985) is: geweldig debuut - iets mindere opvolger - einde verhaal. Daar kan ik moeiteloos 20 voorbeelden van noemen. Au pairs is er eentje van, Passions en Raincoats twee andere. Thirty thousand feet over China is een mooi album, maar minder dan Michael & Miranda. Het derde album was ook meteen het einde. Terecht: het was helemaal op. Voor de Au pairs geldt exact hetzelfde (nou ja, niet helemaal: het duurde maar twee albums...).

Hij bedoelde waarschijnlijk: "Feministisch getinte postpunk" en misschien zijn er mierenneukers zijn die dit aanduiden als "Feministisch getinte punk/rock".

Lesley Woods werkt tegenwoordig als advocate. Live in Berlin is trouwens niet slecht. Ik vind Thirty thousand feet over China mooier klinken dan de eersteling.

avatar van fatima
3,5
Mjuman schreef:
Ik vind Thirty thousand feet over China mooier klinken dan de eersteling.

Het is veel professioneler, beter geproduceerd, vaardiger gespeeld. En Barbara Gogan was opeens zwaar opgemaakt. Allemaal waar. Maar ik mis die frisse, spontane en af en toe een beetje amateuristische sound uit het begin. Het eerste live-optreden van The passions in Nederland was ook zo'n 'bandje uit de buurt'-ervaring: Barbara Gogan vroeg verbaasd of we misschien nog een nummer wilden horen, en welke dan wel. Blij-verrast dat we het mooi vonden. Het tweede optreden was een professionele, voorgeprogrammeerde rockshow, waarin nauwelijks meer met het publiek werd gecommuniceerd.
Ik hou nog steeds heel veel van die do it yourself mentaliteit uit begin jaren 80, maar die heeft helaas niet zo lang geduurd.

fatima schreef:
Het is veel professioneler, beter geproduceerd, vaardiger gespeeld. (...) Het tweede optreden was een professionele, voorgeprogrammeerde rockshow, waarin nauwelijks meer met het publiek werd gecommuniceerd. Ik hou nog steeds heel veel van die do it yourself mentaliteit uit begin jaren 80, maar die heeft helaas niet zo lang geduurd.

Ik heb het eerste gezien: als voorprogramma van De Kuur - niet verkeerd. Ik heb ook een tweede optreden gezien, vlak na het uitkomen van "Thirtythousand Feet.." en dat was ronduit een deceptie: Clive Timperley had de band verlaten en Gogan deed lead-gitaar, 'ondersteund' door een dame (Penny) op synthesizer, "wonderful having her to back me up" zei Gogan. 't lag iets anders: die monofone synthesizer deed de belangrijkste partijen van Timperley, ook die met flanger ("German Filmstar", "Skindeep" etc.). Klonk voor geen meter.

Bedoelde je dat concert? Verder ik snap wat je zegt en kan me er voor een groot deel in vinden, alleen de audiofiel in mij vindt een mooi geluid ook de moeite waard - hoe krijg je "The Best of Both Worlds?"

avatar van jellorum
Mjuman schreef:
Hij bedoelde waarschijnlijk: "Feministisch getinte postpunk" en misschien zijn er mierenneukers zijn die dit aanduiden als "Feministisch getinte punk/rock".

inderdaad, het kind moet een naam hebben zeker?
vast staat dat dit gewoon een uitstekende plaat is...

avatar van Lukas
4,5
Zowaar eens een album waarvan de bonustracks meer dan de moeite waard zijn. Met name You en Diet kunnen zich meten met het beste werk op de reguliere plaat

Lukas schreef:
Zowaar eens een album waarvan de bonustracks meer dan de moeite waard zijn. Met name You en Diet kunnen zich meten met het beste werk op de reguliere plaat


De twee nummers die je noemt waren single en flipside.

Verder heb je de live opnamen (Berlin) nog niet gehoord!

avatar van perrospicados
4,0
Afdeling Jeugdsentiment. Was inderdaad in die tijd (1981) tamelijk hot (al mocht je dat waarschijnlijk niet zo zeggen) maar het kon (kan) me wel bekoren. De zangeres is, naar ik meen, advocaat geworden. Ook vast een mooi beroep...

avatar van freddze
4,5
Mjuman schreef:
De twee nummers die je noemt waren single en flipside.

Zowel You als Diet waren a-kantjes van hun respectievelijke 7" singles, toch? M.a.w.:

- tracks 11, 12 en 13 = You 7" single, nov. '79
- tracks 14 en 15 = Diet 7" single, juli '80
- tracks 16, 17 en 18 = Inconvenience 12" single, jul '81

avatar van dj maus
dj maus schreef:
Ik heb deze plaat al een paar keer een kans gegeven, maar het geluid is werkelijk afgrijselijk. Daar lijden wel meerdere 80's platen onder, maar dit slaat wel alles.


Nou ja, Headache for Michelle is desondanks toch wel uitgegroeid tot een favoriet hier in huis.

avatar van Blue88
3,5
Muzikaal gezien een heerlijk postpunk werkje. Zang moet even wennen...
Zag hem in een verdwaalde eurobak liggen. Die was van mij!

avatar van Dibbel
3,0
Werd destijds door de toen nog gezaghebbende Muziekkrant Oor de hemel in geprezen.
Sommige vrienden van mij kochten de door Oor geprezen albums meestal blind, waarna ik ze op een bandje opnam.
Deze later nog eens op LP gekocht in de opruiming.
Postpunk?
Laten we het nu maar (soms toch wel hier en daar charmante) rammelpop noemen met rammel- (en soms behoorlijk krassende)gitaar met funky inslag en laten we wel wezen nonzang.
Kant 2 is beter dan kant 1 met als beste nummers Come Again, Dear John en vooral It's Obvious.
Ik begreep toen al niet echt de commotie rondom deze plaat en dat doe ik nog steeds niet.
Heb hem vanavond van zolder gehaald, maar hij gaat morgen weer terug.
Ik doe 3 sterren vanwege genoemde 3 nummers en het (dat dan wel) behoorlijk originele geluid.

4,5
Snap niet dat sommigen deze plaat nu niets meer vinden, to OOR or not to OOR maakt niet uit, de openingriff van we're so cool is prachtig/legendarisch, it's obvious een classic, love song en headache zijn ook erg goed. Vond dit altijd de female versie van Entertainment, iets meer funkie maar toch.
Een super plaat dus!

avatar van Telamon
ik ontdek zojuist dat deze plaat nog geluid in de eindgroef heeft, wat zich dus eindeloos herhaalt als je geen automatische afslag hebt. Net als op Sgt Pepper van The Beatles dus.

avatar van itchy
4,0
Een zogenaamde locked groove. Cool is dat.

avatar van Dibbel
3,0
En bij Ojadasawa van Normaal.
Zie het verhaaltje van vielip bij die plaat .

4,0
Enorme meevaller na zoveel jaren. Verrassend vlot en geen "synthesizer-doom", maar vlotte hoekige new wave of welke stroming de liefhebber er ook maar aan vast wil plakken.

4,5
dj maus schreef:
Ik heb deze plaat al een paar keer een kans gegeven, maar het geluid is werkelijk afgrijselijk. Daar lijden wel meerdere 80's platen onder, maar dit slaat wel alles.


Ik zit nu ff wat te lezen wat men heeft te zeggen over deze plaat, maar DJ Maus slecht geluid? op lp klinkt deze nog steeds prachtig, geen idee waar jij deze hebt geluisterd. Ik kan wel andere 80;s platen oa Associates Suld die klinken slecht en bv nieuwere Funeral van Arcade Fire klinkt op vinyl veel te vlak.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:15 uur

geplaatst: vandaag om 10:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.