Uit mijn eigen 4* en hoger-lijst van 1980 mis ik deze:

Units - Digital Stimulation (1980) (met 5 stemmen wel vrij obscuur)
Change - The Glow of Love (1980) (ook maar 16 stemmen en sowieso niet echt Oor-materiaal wellicht)

Het zou wel leuk zijn als Oor een album had gemist dat later vrij groot zou zijn geworden, maar het lijkt er niet op in 1980.

OOR 1981/05

cover: Phil Collins

artikels: Neon / Phil Collins / The Rousers / Bow Wow Wow
/ tamtam / Mo / Battlefield Band / Pebbles / salsa-special

Fischer-Z - Red Skies over Paradise (1981)



Een curieus mengsel van somberte en vitaliteit. Een imposante torenflat gebouwd op het drijfzand van een economische depressie. Zware thema's, maar onderhoudend verpakt. Ieder nummer kent een spoortje zwart, dat telkens wordt geneutraliseerd door de factor Z: die opwekkende, als adrenaline werkende energie-injectie. Dansmuziek die te denken laat. Z doet een duur bod. Ik pas niet, ik speel.

Alfred Bos ****

Journey - Captured (1981)



Wel is er achteraf iets te kwistig met publieksgeluiden gestrooid, maar wat betreft muziek valt er zowel over de keus van de songs als over de uitvoering ervan niets te klagen. Vooral mensen die de groep min of meer afgeschreven hadden, dienen Captured te beluisteren, want net als ik zullen zij moeten concluderen dat Journey live nog immer indrukwekkend van leer kan trekken.

Kees Baars ****

Stray Cats - Stray Cats (1981)



Wat een verademing dat nu eens niet stram bewegende, de veertig gepasseerde kinderlokkers rock and roll in de hitlijsten brengen, maar jongens, die net zo oud zijn als hun grote helden toen, en met een zin, enthousiasme en fanatisme, dat we onze blauwe suede schoenen er graag voor uit de mottenballen halen. Vooralsnog een echte singlegroep met een in alle opzichten ouderwetse elpee.

Martijn Stoffer ***

The Stranglers - The Meninblack (1981)



The Meninblack is een conceptalbum. Het legt een schakel tussen religie en buitenaards leven in een poging beide verschijnselen te relativeren. De plaat bevat zelfs hele aardse muziek, mooi van sfeer, haast ascetisch, maar toch met een ruimtelijke touch. Het nieuwe muzikale gezicht van The Stranglers klinkt interessant genoeg om het verleden voorgoed te begraven. Een stap vooruit.

Swie Tio ****

Eyeless in Gaza - Photographs as Memories (1981)



Muzikaal gesproken laat het duo zich moeilijk plaatsen: op een sporadisch ritmisch onderstel zijn het vooral de melodieën die een atmosfeer van geheimzinnigheid, spanning en emotie aanwakkeren. De driftige slaggitaar haaks op subtiel golvende synthesizer en getrokken door indringende vocalen. Al met al toch het voordeel van de twijfel, want het is altijd nog beter dan Orchestral Manoeuvres.

Paul Evers ***

Spandau Ballet - Journeys to Glory (1981)



Wat hangt er eigenlijk in die fraai afgewerkte pantalon, wat is die muziek meer dan, opnieuw een elegant decor? Journey to Glory doet verslag van veel pathos: een zanger die Sinatra en Bowie herdenkt, gezwollen synthesizers, songs die flirten met macho en leer of Italië, flarden enge jeugdlyriek en marsmuziek, vermomd als witte disco. Want er mag gedanst worden. Het ballet kan beginnen.

Paul Evers ***

Ja, op die manier kan ik er ook nog wel meer opnoemen die ontbreken . Maar dazzler hanteert nu eenmaal de grens van 30 MuMe-stemmen om een album hier op te nemen (en een selectie van de albums met 20-30 stemmen).

Ja zeg, zo lust ik er, minimaal, nog wel één: alsof voor elke langgebroekte. luisterwillige en oordeelkundige muziekliefhebber in 1980 OOR het baken van licht was in de verder Middeleeuwse Duisternis.

Visage neersabelen, Japan idem dito - terwijl in al hun verschijningsvormen en uitingen deze bands juist een overduidelijke link hadden met visuele kunst (visual imagery) - iets wat OOR veelal ontging. Bij menig OOR-interview kreeg ik regelmatig de kriebel, zo van "o wat fijn, dat ik hier met Bono mag zijn".

Zonder veel problemen kan ik mijn lp's langs gaan en tot een 10 - 20tal albums komen die iig op mij indruk hebben gemaakt in 1979 of 1980. Heel anders dan NME - wat zeker voor mij eerder de maatstaf was, waarvoor je toen uit de beperkte geldelijke bronnen wilde putten, was OOR veelal niet in staat bepaalde kruisverbanden te leggen. Op zich niet zo vreemd omdat de Anglosaksische muziekcultuur nu eenmaal niet de thuishaven was van de heren Paul Evers, Swie Tio et al. Ik herinner me bijv ook een uitermate lovend artikel van Jan Libbenga over The Red Guitars - where have they been - een "uitermate veelbelovende Britse band" naast o.m. The Passage (anybody?). Ik denk dat de (fysieke) afstand Amsterdam - Manchester, of Liverpool, Glasgow niet zo 1-2-3 te overbruggen was, those days

Overigens vind ik deze recap van OOR wel heel boeiend om te lezen,.

In Nederland was de OOR toch zeker wel het muziekblad voor de meer kritische muziekliefhebber?
Volgens mij werd het allemaal pas rond de eeuwwisseling minder.
Tenminste, daarvoor was ik groot liefhebber, al weet ik dat met mijn examen Engels op de Mavo wij vragen kregen over een artikel van The Cure uit waarschijnlijk de NME, welke ik die ochtend exact hetzelfde in de laatste OOR had gelezen.

Zoek eens op Tijdschrift Vinyl en kijk hoe blij men er destijds mee was - OOR kocht ik af en toe, zeker de overzichtnummers, NME veel vaker en Vinyl, buitengewoon fraai qua vormgeving, de eerste 4 jaar (vanaf feb 1981) elk nummer. Bij de OW'ers hier is Vinyl een begrip, net als de flexidiscs die bij het blad zaten. Ik heb meer spijt van het ruimen van alle Vinyls (incl flexidiscs) dan van de OORs. Vinyl was wellicht te elitair, maar kwam bijv niet aanzetten met het zoveelste obligate babbelpraatje met Bono.

Vinyl was begin/midden tachtig, wat OOR was midden jaren 70: vernieuwend en verfrissend. De latere (noodzakelijke) move naar TMG, mid 90s, heeft OOR zeker geen goed gedaan.

Met dat laatste ben ik het zeker eens; over dat andere kan ik niet oordelen, voor Vinyl ben ik gewoon te jong.

Je kunt natuurlijk denken dat ik een ouwe zeur ben - en dat hoor ik wel eens van m'n (jongere) vriendin - of elitair en dat wordt me hier wel eens verweten, is het handig om te beseffen dat je omgeving bepaalt hoe eea zich ontwikkelt. In mijn stamkroeg stonden we destijds bekend als een fanatiek stelletje (muziek)nerds en we staken elkaar echt wel aan, m.n. op het punt van nwe releases: om beurten maakten we cassettes (ook van de radio BBC - John Peel) die we dan uitwisselden. Muziek schiep ook een internationale band.

Misschien waren we wel te elitair voor OOR - alhoewel in de regel had ik zo'n 40& van de albums in OORlijsten; en datzelfde percentage haal ik met de MuMe250. MuMe en OOR lijken daarmee redelijk op hetzelfde kussen te kunnen slapen. De lijstjes van individuele medewerkers waren dan weer wel een ware 'fundgrube'.

Alles wat hier frequent komt aan users - zeker in de leeftijd van ca 15 - 25 jaar - is hoogstwaarschijnlijk net zo nerdy en geeky als ik destijds; alleen kon je vroeger veel minder makkelijk (goedkoop) aan muziek komen. Cassettes uitwisselen was onze truuk

Ze stonden hier digitaal: http://vinyltijdschrift.blogspot.nl/
Maar nu helaas ook niet meer.

edit: Ik heb de eigenaar van het blog een mailtje gestuurd, je weet maar nooit...

OOR 1981/06

cover: heavy metal special

artikels: Girls at Our Best / Fischer-Z / tv-piraten / Garland Jeffreys - The Rumour
/ tamtam / The Sound / Pere Ubu / Tohay / Jim Carroll / heavy metal

Gang of Four - Solid Gold (1981)



Hoewel de Gang bij vlagen ouderwets goed uithaalt, toont deze tweede elpee in muzikaal opzicht weinig revolutionair elan. Dansbare guerilla? Dat kunnen we niet meer zeggen. Hol vermaak dan? Ook dat nog steeds niet, goddank. Ergens daartussen in, ergens in niemandsland, waart de Gang of Four rond. Effectief voor degene die zij op het bad ontmoet, monddood voor de rest.

Paul Evers ***

The Who - Face Dances (1981)



"De ziekte van Moon." Moon is vervangen door de vrij bureaucratische drummer Kenny Jones, een pure begeleider die van slaloms over vele tomtoms moet huiveren. De foutieve drumkeuze is des te vervelender aangezien er op Face Dances erg sterk materiaal staat: teksten met inhoud, muziek die spettert en toch subtiel is. Er staat zelfs voor het eerst sinds jaren weer een echte hitsingle op de plaat.

Roberto Palombit ***

Eric Clapton - Another Ticket (1981)



Het is een van de meer acceptabele Clapton-elpees geworden. Toch gaat het niet helemaal goed met Clapton. Zijn werk gaat te veel gebukt onder het kluizenaarsbestaan dat hij de laatste jaren op het platteland leidt en dat hem ook hier weer aanzet tot het competent maar volstrekt routineus uitvoeren van drie bluescovers, waarin hij zich bovendien schuldig maakt aan het uitventen van zijn reli-tik.

Harry van Nieuwenhoven ***

Rupert Hine - Immunity (1981)



De meeste muziek met zo'n modern machinaal fundament is ondanks de dreigende monotonie ritmisch vaak interessan, maar melodisch net zo beperkt en saai als een lopende band. Hine schrijft echter opvallende melodieën die blijven hangen, ook al is de begeleiding niet alledaags. Immunity is dan ook een absolute topper van een nieuw zwaargewicht in spe.

Roberto Palombit ****

NA-OOR-deel dan?
Altijd gedacht dat jij een sympathieke ambachtsman was, een OW'er van het zuiverste bloed die met veel genoegen en vaardigheid het weefgetouw hanteerde. Alsof ik de enige ben hier die zich kritisch uitlaat over OOR; en alsof kritisch zijn een zonde is an sich

Bovendien lijk jij helemaal niet op de hoogte te zijn van het feit dat ik serieus samen met Dazz - in het kader van kruisbestuiving - er tijd en energie in heb gestoken te pogen een soort van samenwerking met OOR op gang te brengen

Wellicht ook niet zo selectief citeren (zo heet 'quoten' in het NL als je de typering 'quotezak' wilt vermijden), ik schreef namelijk ook:



En daar blijf ik bij

Gevonden! Hij zat verstopt in OOR 1980/22. Herman is op de hoogte.

Ik snap die norm van 20 stemmen wel; nav de vermelding in OOR (06/81) even het volgende: eenieder die denkt dat wave/postpunk doom 'n gloom was, moet toch eens deze twee 'fun-albums' een kans geven Misschien dat het er dan meer worden

Girls at Our Best - Pleasure (1981)

Mo-dettes - The Story So Far (1980)

Give it up for The Soft Boys!

Daar is 'ie dan! Vier sterren van Swie.

Muziek >> Algemeen >> OORdelen

Inmiddels ben ik dan toch aan de digitale files van VINYL gekomen. Ik zal bij wijze van extraatje af en toe een toevoeging plaatsen, te beginnen met de nogal opvallende mening over Talking Heads' Remain in Light. Vinyl was een maandblad, dus bv. VINYL 1981/03 en OOR 1981/03 verschenen niet tegelijk, wellicht handig om te weten.

VINYL 1981/01

cover: this heat

artikels: this heat / talking heads / berlijn / mekanik kommando / associaties / nasmak / fad gadget / new order / de brassers / siouxsie and the banshees / ultra / a certain ratio

Talking Heads - Remain in Light (1980)




De zelfkritiek van Talking Heads lijkt streng, en in herhaling vallen een van hun grote taboes. Dat is jammer, want om zich te vernieuwen grijpt de band naar vormgevende middelen die steeds extremer worden. (...) Remain in Light is een statement, over muziek, cultuur en technologie, en als zodanig serieus te nemen. Byrne & co hebben dit concept, hun meest recente kunstgreep, echter geen muzikale geloofwaardigheid kunnen meegeven.

CD ***
(i.t.t. bij de andere recensies staan hier alleen initialen)

Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)




Meer dan op Remain in Light drukt Eno zijn stempel op het totale geluid, met name zijn zin voor dosering is bepalend, en de samenwerking met Byrne is ideaal voorzover we dat uit het resultaat mogen opmaken. We mogen aannemen dat My Life een beslissende stap is op weg naar een grotere waardering van niet-westerse muziek bij een groep popliefhebbers, en in die kwaliteit een sleutelalbum.

CD ****

OOR 1981/07

cover: Ultravox

artikels: UK Subs / Nasmak / Millie Jackson / Josef K / Tom Waits /
Ultravox / Doe Maar / Arendsoog / Steve Winwood / Fela Anikulapo Kuti

Public Image Ltd. - Flowers of Romance (1981)



De lijn van Metal Box wordt hier doorgetrokken. PIL maakt geen flauwekul-pop, het is hen bittere ernst. Er is misschien wat teveel van het goede. Ik bedoel: Lydon's gezonde gevoel voor humor komt hier niet uit de verf. Flowers of Romance is het product van drie behoorlijk eigenwijze, maar uiterst eerlijke musici. Mensmuziek waar een hart in klopt, niet hoogdravend, maar aards en lichamelijk.

Bert van de Kamp ****

New Musik - Anywhere (1981)



Van de eerste groef tot de laatste heerst een merkwaardige, welhaast broeierige sfeer, die je als luisteraar op je qui-vive doet zijn. Alsof er iets spannends gaat gebeuren. Elke song is dusdanig goed geconstrueerd en uitgevoerd (vooral het evenwicht tussen hoog en laag is zonder meer perfect) dat men geboeid blijft luisteren, twee plaatkanten lang. Er zijn niet veel groepen die daarin slagen.

Jan Libbenga ****

Status Quo - Never Too Late (1981)



4 heren, 12 maten, 16 elpees, 19 jaar bezig, 8000 fans in de Ahoy.

Het is nooit te laat voor een nieuwe Quo-laat!

Tot zover de integrale recensie van Kees Baars ***

Whitesnake - Come An' Get It (1981)



De groep rond ex-Deep Purple-zanger David Coverdale zit niet stil: in nauwelijks vier jaar verscheen onlangs reeds het zevende album. Daarom vind ik het jammer dat Come and Get It gewoon een goede Whitesnake-elpee geworden is, maar meer dan ook niet. De productie is prima en ook op de uitvoering heb ik niets aan te merken, maar de composities zijn niet over de hele linie even spannend.

Kees Baars ***

Television Personalities - ...And Don't the Kids Just Love It (1981)



De muziek van TV Personalities valt onder te brengen in de sector drie minuten pop volgens het recept couplet-couplet-refrein-couplet-refrein en van het soort waar je uiterst vrolijk van wordt. Het aantrekkelijke ligt echter vooral in hun amateuristische aanpak. Losjes in elkaar geflanste prototypes van popsongs. Charmant, spontaan, hoogst verfrissend en razend lekker: het snoepje van de week.

Swie Tio ****

OOR 1981/08

cover: Bruce Springsteen

artikels: The Comsat Angels / George Kooymans / Colin Blunstone - Dave Stewart / Spandau Ballet / Alan Tarney / Crass en anarchie / More / Touchwood / The dB's / Bruce Springsteen / Basement 5

Kayak - Merlin (1981)



Op Merlin bereikt de melodieuze rock van Kayak in commercieel en artistiek opzicht een absolute topvorm. De nummers zijn zeer gevarieerd: qua opbouw, qua tempo, qua teksten, qua vocalen, qua sfeer, maar bovenal qua muziek. Want ook instrumentaal toont Kayak hier emotie. Een nederrock formatie die eindelijk haar tijd ver vooruit is en anticipeert op de hippie-revival? De tijd zal het leren ...

Harry van Nieuwenhoven *****

Peter Hammill - Sitting Targets (1981)



Het is een typsiche Hammill productie, hij heeft zijn eigen geluid. Wederom veel gespierde (en vaak overdubde) vocalen. De elf nummers doen op het eerste gehoor nogal simplistisch aan, maar dat is gehoorsbedrog. Of Hammill bij deze rijp is voor de hitparade, waag ik te betwijfelen. Sitting Targets is minder hemelbestormend dan A Black Box, maar wel een stuk toegankelijker.

Bert van de Kamp ***

Clock DVA - Thirst (1981)



Psychedelisch sensitivisme die de dagen van Hawkwind en Soft Machine laat herleven. Al bevat Thirst veel aanzetten, nergens reikt de plaat naar de hoogten van sfeerscheppend vermogen, dwingendheid en emotionele diepgang. Clock DVA heeft niets met rock te maken. Wanneer 't dat onverhoopt toch doet of de factor muziek wordt losgelaten, klinkt de groep op haar best.

Alfred Bos ***

OOR 1981/09

cover: Bill Nelson

artikels: Ludus / Normaal / Christopher Cross / The Press / avantgarde / Public Image Ltd / arendsoog / Bazooka / Archie Shepp / Shakin' Stevens / mobiele hifi / Poison Girls / Bill Nelson

Deutsch Amerikanische Freundschaft - Alles Ist Gut (1981)



Tien songs, echte songs en geen willekeurig in elkaar gekwakte verzameling geluidsfragmenten. Heel precies en heel economisch opgebouwd en aangekleed. Kaler kan deze muziek niet: zang, synthesizer die alleen de baslijn speelt plus slagwerk, daar moet je het mee doen. Alles Ist Gut is in al zijn cynisme een even onweerstaanbaar als waardevol statement: It's no more rock and roll, and I like it.

Alfred Bos ****

The Cramps - Psychedelic Jungle (1981)



Vier romantici leven hun fantasieën uit: straatschuimers met linke bedoelingen, vernielers, voodoo, holenmensen en regelrechte bad trips. Maar altijd doortrokken met die relativerende humor van goedkope horror films, waarin de draadjes aan de reuzenspin ook altijd net even zichtbaar zijn. Dat alles werkt op den duur knap verslavend: u bent dus gewaarschuwd!

Herman van der Horst ****

A Certain Ratio - To Each... (1981)



Gestoken in een walgelijke hoes: de allereerste, echte A Certain Ratio elpee. Ziedaar de synthese, die eens als "Eno with a backbeat" werd omschreven en ook wel crisis-funk werd genoemd. ACR's eerste coherente stap naar buiten is gezet. Muziek die je omstrengelt en je verleidt een donkere jungle binnen te stappen totdat je plots aan je lot wordt overgelaten. Opzij Talking Heads, dit is ACR.

Paul Evers ****

Scars - Author! Author! (1981)



Een plaat waarop de onschuld van U2, de romantiek van Buzzcocks, de pijn van Joy Division, de grandeur van Siouxsie & The Banshees en de bitterheid van Magazine fijnzinnig zijn verweven tot één verpletterend geheel. The Scars hebben met Author! Author! één van de mooiste platen gemaakt die er momenteel te krijgen zijn, een indrukwekkend tijdsdocument vol tijdloze muziek.

Swie Tio *****

Split Enz - Waiata (1981)



Beide Finns zoeken het op Waiata in synthpop, waarbij Neil steeds als de meest commerciële uit de bus komt. Dit komt omdat zijn composities sterkere Beatles-esque melodietjes bevatten. Maar Tim schrijft leukere en meer diepzinnige teksten. Ook zij handelen over liefde, maar komen via minder voorspelbare wegen to the point. Een elpee die zowel tot meezingen als aandachtig luisteren uitnodigt.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Cure - Faith (1981)



Mensen die The Cure hebben ontdekt via de elpee Seventeen Seconds zullen Faith ook te gek vinden en nog even meepakken. Voor de Cure-fans van het eerste uur, die de ijdele hoop hebben dat de groep zich in instrumentaal opzicht blijft vernieuwen, zal Faith een teleurstellende affaire zijn, omdat er commercieel verantwoord maar te gemakzuchtig op een succesformule wordt voortgeborduurd.

Harry van Nieuwenhoven ***

In grote lijnen kan ik me bij de beide (verkorte) meningen over deze 2 albums aansluiten. De plaat van TH vind ik té druk; té zenuwachtig om um echt goed te vinden. Slecht is het overigens zeker niet, maar ik heb RiL altijd een beetje een overschat album gevonden.

My Life In ..... daarentegen vind ik een zeer boeiende plaat, mede bepaald doordat er gebruik gemaakt werd van verschillende (gast)vocalisten. Mocht ik bij Classic Albums 1981-1984 zin hebben om mee te doen, dan wordt dit ongetwijfeld één van mijn nominaties ...



Hier slaat Alfred Bos toch echt de plank aardig mis, vind ik. OK, dit is een behoorlijk ontoegankelijk werkstuk, maar geen sfeerscheppend vermogen, of emotionele diepgang ? Dan denk ik dat AB de plaat niet vaak genoeg gehoord heeft. Of het is totaal niet zijn ding, dat kan (en mag) natuurlijk ook.

Factor muziek wordt losgelaten Dat gaat mijn pet te boven ...

Tja, wat Harry bij die Cure deed is een raadsel.
Ik vind deze eigenlijk de mooiste van Robert en company.

Gezien de lovende tekst bij DAF gok ik dat die 4* krijgen, ook al is ome dazz dat vergeten te vermelden.

Recensie van DAF was van Alfred Bos (heb dat even aangevuld).

Wat diezelfde Bos bij Clock DVA met het loslaten van de factor muziek bedoelt,
was voor mij ook een raadsel. Ik ben dus blij dat ik niet de enige ben die de wenkbrauwen fronst.

Van Nieuwenhoven over Faith: het is al eerder aangehaald.
Harry duikt bij zoveel verschillende genres op (hoewel hij het beste thuis is in soul)
dat je bij het lezen van zijn recensies bij dingen die verder van zijn straatje liggen
aanvoelt dat hij de plaat in kwestie onvoldoende heeft laten rijpen.

Een eerste beluistering van Faith doet automatisch denken aan Seventeen Seconds.
Alleen jammer dat hij niet verder kwam. Op Faith consolideert The Cure haar eigen sound.
En dat bedoel ik niet negatief. Ze diepen dat unieke geluid verder uit.

Vooral een nummer als All Cats Are Grey met die synthbogen, is al een prelude
op het album Disintegration. Ook Pornography kondigt zich al aan op Faith.

Ik vind het ook een beetje matige recensie, maar om het hem kwalijk te nemen dat hij geen links weet te leggen met albums die nog niet verschenen zijn vind ik persoonlijk wat te ver gaan

Grappig, maar tegelijk ook de nagel op de kop.

De context van een heel oeuvre werpt een ander licht op een album.
Net zoals het verloop van de muziekgeschiedenis milder of strenger kan worden voor een plaat.

Lees wat Harry bij Kayak schrijft over een mogelijke hippie revival in 1981!?

Misschien wel dé reden waarom dit topic (al zeg ik het zelf)
in historisch opzicht op zijn minst interessant genoemd kan worden.

OOR 1981/10

cover: Van Agt on Tour '81

artikels: Dries van Agt / DAF / The Tubes / Ton Engels Band /
de platenhandel / Judy Nylon / The Fools / luidsprekertest / Bruce Springsteen

pinkpop krant: New Adventures / U2 / Fischer-Z / Madness /
Michael Schenker Group / The Pretenders / Ian Dury & The Blockheads

Tom Petty & The Heartbreakers - Hard Promises (1981)



Blauwtje. De veelal oprecht gemeende verhandelingen over verloren gegane liefdes weten in de nu opeens heel gewoon klinkende en van alle magie gespeende omlijsting nauwelijks te boeien. Om nu te stellen dat Petty zich op een laffe manier heeft verkocht aan risicoloze FM-terreur, gaat me iets te ver. Blijft het harde feit dat Petty's inspiratie hem desondanks lelijk in de steek heeft gelaten.

Herman van der Horst **

Golden Earring - 2nd Live (1981)



Bij het beluisteren van 2nd Live ging ik evenwel weer onverwacht ouderwets uit de bol. Allerlei nummers die mij voorheen niet of weinig aanspraken, blijken live ineens te gek te zijn, mede door de grote inzet waarmee door alle leden gemusiceerd of gezongen wordt. Het enige waarvoor ik nu duim, is dat Golden Earring in de jaren 80 ook in staat zal zijn tot het maken van eigentijdse rock.

Harry van Nieuwenhoven ****

Grace Jones - Nightclubbing (1981)



Haar carrière begon enig reliëf te krijgen met de reggae-elpee Warm Leatherette, waarop Nightclubbing een logisch maar veel beter vervolg is. Grace heeft haar anti-zingen tot sport verheven. Ze speelt de intens decadente en humoristische vrouw, die iedereen zou willen ontmoeten. Vocaal voegt ze aan bestaande composities zoveel toe dat de originelen vrijwel onherkenbaar worden.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Undertones - Positive Touch (1981)



Veertien nieuwe nummers, pretentieloze kwaliteitspop, met gevoel en durf geproduceerd. Niet alleen klinken de nummers even fris en vrolijk als op de eerste elpee, er is daarnaast ook inhoudelijk veel meer te beleven. Niet louter voorvalletjes uit het dagelijks bestaan vaan een gefrustreerde teenager, maar hier en daar ook een flinke dosis levenswijsheid en ook een groter sociaal bewustzijn.

Bert van de Kamp ****

Van Halen - Fair Warning (1981)



Al ben ik van mening dat onze betonvlechters het peil van hun sensationele debuut nooit overtroffen hebben. Op zich is Fair Warning een prima plaat met een paar zwakke punten: in het rijtje Van Halen-elpees lijkt hij me samen met II meteen na de niet te overtreffen I te komen. Van Halen fans zullen beslist niet teleurgesteld worden.

Kees Baars ****

OOR 1981/11

cover: Joe Strummer

artikels: Rupert Hine / Bob Marley / AK 47 / Chaka Khan / Van Halen
/ Ornette Coleman / Joe Strummer / Def Leppard / platenprijzen

Tuxedomoon - Desire (1981)



Hoewel ik bij eerste beluistering dacht Tuxedo te moeten afschrijven, ben ik ten lange leste toch omgegaan en heb de plaat als onweerstaanbaar en vol diepte ervaren. Opnieuw wordt ons een veelheid aan ideeën en instrumenten (viool, cello, synths, geen drums) voorgezet, maar de groep heeft greep op het materiaal. Desire boeit in het portret van het klamme landschap dat verlangen heet.

Paul Evers ****

Modern English - Mesh and Lace (1981)



Een tot stijlvorm verworden blauwdruk van wat voor Joy Division een eigenzinnige vormgeving voor diepliggende emoties was. De simpele doeltreffendheid van de eerste single heeft plaats gemaakt voor krampachtigheid en vergezochte constructies, clichématige teksten en ronduit lelijke melodieën,. Het reutelt maar voort. Een draak van een plaat, om héél somber van te worden, dat wel.

Swie Tio *

The Birthday Party - Prayers on Fire (1981)



Het resultaat is muziek die drijft op intentie en niet op instrumentbeheersing alleen. Zanger Cave spuugt de meest fraaie zinnen uit. Een goede plaat dus, die eerder lijkt te zijn opgenomen in de hel dan in een studio, maar de manische intensiteit remt niet af en komt eerder intrigerend dan depressief over. Prayers on Fire is zo vurig als een bezeten gebedsdans en de moeite van het opvoeren waard.

Paul Evers ****

Frank Zappa - Tinsel Town Rebellion (1981)



Hoe geniaal en perfectionistisch Zappa in de regel ook zijn mag, zijn zelfkritiek is niet steeds toereikend. Voor de zoveelste maal krijgen we een paar ellenlange gitaarsolo's voorgeschoteld, die 's mans virtuositeit nog eens moeten bewijzen. Volslagen overbodig. Als je deze zwakke elementen kunt elimineren is Tinsel Town Rebellion een coherente en redelijk boeiende dubbelplaat.

Rogier van Bakel ***

Accept - Breaker (1981)



Hun elpees zijn niet slecht, maar kunnen niet in de schaduw staan van wat de heren live presteren. Met Breaker trekken onze Duitse kameraden deze scheve verhouding behoorlijk recht, want wat we hier horen, is Accept op zijn best: keiharde en vaak supersnelle rockers, die lekker heavy uit de boxen dreunen, hartverscheurende zang van die kleine oplawapper en vooral veel uitstekende gitaarsolo's.

Kees Baars ****

Kraftwerk - Computer World (1981)



Rekenwerk. Kraftwerk is niet alleen één van de meest succesvolle Duitse groepen, ze is zeker de invloedrijkste. De humor van de groep is uiterst bedacht, zo ook op deze plaat die is opgebouwd rond het thema computer: het moderne rekentuig loopt als rode draad door de zeven nummers. Een tikje kil is het allemaal wel. Computer World is in ritmisch opzicht inventiever dan in harmonisch opzicht.

Alfred Bos ****

Vangelis - Chariots of Fire (1981)



De zeven op de bijdragen van toetsenborden steunend stukken op deze goed te pruimen plaat onderscheiden zich van die op Vangelis' voorlaatste productie door een veel grotere toegankelijkheid, waarbij de themaatjes weer ouderwets pakken en meeslepen. Op Chariots of Fire is toetsenvirtuoos Vangelis in topvorm: met het Olympische keerde ook het heilige vuur terug.

Harry van Nieuwenhoven ****

OOR 1981/12

cover: Grace Jones

artikels: Slade / The Tapes / Famous Names / Michael Schenker Group
/ Snakefinger / Kaseko / Stars on 45 / Grace Jones / arendsoog

Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981)



Hemel op aarde. Dring je verder door dan vormen de songs te vaak een echo van elkaar. Onder de zwoele mantel der sferische vaagheid spelen zich te veel identieke emoties af die even identiek vertolkt worden en daarmee weliswaar eenheid brengen, maar ook wrevel zaaien. E&B weten een sombere toon in een warme om te zetten. Dat is waardevol, maar een elpee duurt langer dan twee songs.

Paul Evers ***

Au Pairs - Playing with a Different Sex (1981)



De balans tussen vorm en inhoud is moeilijk te bereiken als de inhoud zwaar is, maar dit viertal weet de reacties op de wereld keurig op de muzikale kruiwagen te mikken zonder dat er te veel van afvalt. De songs zijn ruw van structuur, met een dominerende ritmesectie, snerpende gitaarbegeleiding en sarcastische ondertoon in de zang. Rijp om op te dansen, goed om naar te luisteren.

Paul Evers ****

George Harrison - Somewhere in England (1981)



Hoewel de basistracks een extra kruiwagen specie kunnen gebruiken, schrijft Harrison mooie melodieën. Zijn muziek is niet indringend en je moet daarom even de tijd nemen om de nummers te laten inwerken. Somewhere in England is geen absolute wereldplaat, maar als je houdt van sympathieke, melodieuze popmuziek die niet teveel knalt, moet je er toch eens naar gaan luisteren.

Roberto Palombit ***

Doe Maar - Skunk (1981)



Skunk heet het nieuwe geluid van Doe Maar: met een strak en swingend ska-ritme gespeelde punk. In de praktijk blijkt de ska af en toe reggae van de koude grond te zijn, terwijl de punk vrijwel doorlopend traditionele rock is. Het meest opvallende aspect van de met een belegen gevoel voor humor doorspekte Nederlandse teksten is, dat je niets van ze opsteekt. Ze willen louter entertainen.

Harry van Nieuwenhoven ** (die het album degradeerde tot de "snel-klaar" rubriek "doorgedraaid".)

Squeeze - Eastside Story (1981)



Metamorfose. De plaat herbergt, naast de gebruikelijke flierefluiterij, een behoorlijke dosis diepgang. Uit sommige teksten spreekt een betrokkenheid met de medemens en ook op het vlak van arrangementen heeft de groep verder gekeken dan haar neus lang is. Difford en Tilbrook profileren zich, behalve als grootste songschrijvers, nu ook als denkende en voelende wezens.

Rogier van Bakel ****

Ph.D. - Ph.D. (1981)



Tony Hymas (toetsenman bij Jack Bruce en Jeff Beck) neemt op keyboard de gehele begeleiding voor zijn rekening en wordt daarbij ondersteund door zijn maatje Simon Phillips op drums. De symfonisch getinte werken zijn sterk. Jim Diamond is een expressieve zanger met een rauw stemgeluid. Ik verwacht dan ook dat Ph.D. zeer groot zal worden. Aan dit sterk debuut zal het niet liggen.

Roberto Palombit ****

Maar waaraan dan wel? Deze laatste recensie zou ik op basis van het schamele aantal stemmen
op MusicMeter nooit plaatsen, ware het niet dat Ph.D. zichzelf onsterfelijk maakte met de megahit
I Won't Let You Down om daarna compleet (en tot spijt van Palombit) in het niets te verdwijnen.

De beste Bunnymen (vind ik) en een geweldige Au Pairs (die live nog beter waren).