Au Pairs - Playing with a Different Sex (1981)

Deze pas herbeluisterd en te vaak blijven de nummers steken in één erg aanstekelijke bas/drum groove waar dan tijdens de nummers wat aan gitaren wordt ingevuld.
Kant A bevalt me het beste met Headache For Michelle als broeierig hoogtepunt. Ook We're So Cool en Love Song zijn erg de moeite. Op de B-kant wat meer variatie tussen grooves en tussenstukken, maar ook meer ruimte voor onnodige noise, waardoor het overkomt dat de boodschap/teksten meer doorwegen dan de muziek (Come Again, Armagh...).
Het album sluit wel fraai af met It's Obvious en de boodschap You're equal/But different, maar het verschil tussen beide plaatkanten vind ik dusdanig groot dat ik blijf steken op 3*.

Komende week treden ze weer op, ben benieuwd!

Siouxsie Sioux was één van de leidende vrouwen in new wave, waarvan ook John Lydon onder de indruk was. De rol van de vrouw werd groter, mede dankzij deze voorvechtster: meer ruimte voor zelfstandige, creatieve dames in de popmuziek. Iets daarvan hoor je op mijn vorige halte in newwaveland, Juju van Siouxsie and The Banshees.
Wellicht dat ook de Au Pairs uit Birmingham hiervan profiteerden. Bij hen klinkt echter een heel andere vorm van new wave of postpunk, of hoe je deze stijl wilt noemen.

De muziek op debuutelpee Playing with a Different Sex kun je in twee categorieën indelen. Allereerst de punknummers zonder scheurgitaar, waar Lesley Woods met Paul Foad fel en snel op haar gitaar hakt met snelheden die soms doen denken aan hetgeen later bij thrashmetal zou gebeuren. Hier echter geen distortion, wel gebruiken ze her en daar andere gitaareffecten of houden het juist clean, zoals in opener We're So Cool.
De tweede categorie is de muziek waar reggae- en dubinvloeden prominent zijn. Dat gebeurt op de laatste twee nummers van kant 1, Repetition en Headache (for Michelle). Woods is zeer bepalend voor het geluid want tevens zangeres. Eentje met een relatief diepere stem, die in kalmer (reggae)werk aan die van Alison Moyet doet denken.

Sommigen zijn wild enthousiast over dit album, ik iets minder. Een kwestie van smaak vermoedelijk: in mijn geval willen de melodieën niet zo beklijven en Set-Up is me simpelweg te monotoon. Knap is echter hoe drummer Pete Hammond zelfs in dat nummer enige dubgeluiden weet te stoppen; het album blijkt zelf geproduceerd met hier nog beginnend producer Ken Thomas (later een grote naam in met name de alt. pop) en Martin Culverwell.
Hetzelfde gebeurt op kant 2 in het vlotte Armargh met verder lekkere rammelgitaren plus zang van Woods en Foad: "We don't torture, we're a civilized nation" klinkt het kritisch. Bij dit alles zijn het de stuwende baslijnen van Jane Munro die een sterke schakel tussen enerzijds de gitaren en anderzijds de drums vormen. Zo geniet ik van bijvoorbeeld Love Song en Come Again.

Hitsingles werden er niet gescoord, maar op 31 mei 1981 betreedt de plaat de Britse hitlijst, om begin juni #33 te halen. Helemaal niet slecht voor zo'n fris en eigenzinnig bandje. Lees hier in het MuMe-forum OORdelen wat Paul Evers in Oor er destijds van vond (even scrollen). In 2015 verscheen een Deluxe Edition met daarop nog eens vijf extra nummers.

Op dezelfde dag als Playing with a Different Sex kwam de tweede van UB40 de albumlijst binnen. Op naar Present Arms.

RonaldjK sta me toe op te merken dat je Siouxsie wel fiks in da spotlight zet (overwaardeert). Vanuit het achterafperspectief - nee niet dat van de koe's achterwerk - wel verklaarbaar maar een tikkie scheef is het wel.

Bedenk, even vanuit de krochten van mijn geheugen - destijds waren veel meer vrouwen betrokken bij bands. Een van de motto's was ook: we've got a fuzzbox and we're gonna use it. Zo meteen noem ik wat namen van bands die destijds een redelijk prominente rol speelden - al was het maar kortstondig - in de alt. toptien of indie-charts.

Eerst even nog even over de Au Pairs: waren onderdeel van de politiek geëngageerde scene (ook wel aangeduid als agit prop punk), net als bijv Gang of Four (gitaargebruik van die band, fel, funky - doet denken aan de Furious Flames van soulbrother #1); van engagement kon je bij Siouxsie niet echt spreken. Voor de Au Pairs waren feminisme, huiselijk geweld/gedwongen seks, verzet tegen de zittende regering heel normale thema's: in Armagh wordt een vooraanstaand politicus letterlijk geciteerd over 'de Ierse kwestie': we don't torture, we're a civilised nation - you bet

In deze bands speelden vrouwen een belangrijke (voorbeeld)rol: Adverts, Delta 5, Mo-dettes, Passions, Penetration, Raincoats, X-Ray Spex, Young Marble Giants en dan zijn er nog veel meer - zeker voor lokale jongeren/muziekliefhebbers zijn zij voorbeelden geweest. Afgezien van de US counterparts (o,a, Talking Heads, B52's) vergeet ik er ongetwijfeld nog een aantal; en wat dacht je van Nina Hagen

Dank Mjuman voor je kritische meelezen over de invloed van vrouwen en hun emancipatoire effect!
De term 'agit prop punk' kende ik niet; het eerste woord komt vast van 'agitated', maar wat wordt met 'prop' bedoeld?
Van de namen die je aan het eind noemt, heb ik grotendeels al één of meer albums besproken, voor zover die voor mei 1981 verschenen, waar ik me nu bevind. The Passions en YMG komen binnenkort in een inhaalronde aan bod.

Dan je stelling dat ik Siouxsie overwaardeer. Tsja, wellicht, maar ook ik maakte het mee en was onder de indruk. Ik denk dat zij mét Debbie Harry de meeste invloed op het genre heeft gehad in de eerste jaren van new wave, met Nina Hagen als goede derde. Immers diverse albums vanaf 1976 respectievelijk 1978 met de nodige reuring uitgebracht.
Maar hoe meet je invloed? Er zijn geen harde cijfers om dit te onderbouwen. Dus wellicht heb je gelijk.

De Au Pairs veroorzaakten eveneens reuring in dit wereldje en de hoes is (bijna?) iconisch. Toch draaiden ze veel korter mee, net als de eerste namen in je rijtje en dan is de emancipatoire invloed kleiner. Denk ik tenminste maar nogmaals, hoe meet je dat?
Trouwens ook goed om The Slits te noemen in deze context; geen grote discografie maar wel degelijk een naam opgebouwd. Tot slot nog foto's plus artikel van/over de 'Pioneering Women of Punk'.