Au Pairs - Playing with a Different Sex (1981)

Heb deze destijds gekocht en was er jarenlang blij mee.

Maar nu, enkele tientallen jaren later blijft hier niet zoveel van over. Af en toe aardig, maar niet meer dan dat ...

Deze pas herbeluisterd en te vaak blijven de nummers steken in één erg aanstekelijke bas/drum groove waar dan tijdens de nummers wat aan gitaren wordt ingevuld.
Kant A bevalt me het beste met Headache For Michelle als broeierig hoogtepunt. Ook We're So Cool en Love Song zijn erg de moeite. Op de B-kant wat meer variatie tussen grooves en tussenstukken, maar ook meer ruimte voor onnodige noise, waardoor het overkomt dat de boodschap/teksten meer doorwegen dan de muziek (Come Again, Armagh...).
Het album sluit wel fraai af met It's Obvious en de boodschap You're equal/But different, maar het verschil tussen beide plaatkanten vind ik dusdanig groot dat ik blijf steken op 3*.

Siouxsie Sioux was één van de leidende vrouwen in new wave, waarvan ook John Lydon onder de indruk was. De rol van de vrouw werd groter, mede dankzij deze voorvechtster: meer ruimte voor zelfstandige, creatieve dames in de popmuziek. Iets daarvan hoor je op mijn vorige halte in newwaveland, Juju van Siouxsie and The Banshees.
Wellicht dat ook de Au Pairs uit Birmingham hiervan profiteerden. Bij hen klinkt echter een heel andere vorm van new wave of postpunk, of hoe je deze stijl wilt noemen.

De muziek op debuutelpee Playing with a Different Sex kun je in twee categorieën indelen. Allereerst de punknummers zonder scheurgitaar, waar Lesley Woods met Paul Foad fel en snel op haar gitaar hakt met snelheden die soms doen denken aan hetgeen later bij thrashmetal zou gebeuren. Hier echter geen distortion, wel gebruiken ze her en daar andere gitaareffecten of houden het juist clean, zoals in opener We're So Cool.
De tweede categorie is de muziek waar reggae- en dubinvloeden prominent zijn. Dat gebeurt op de laatste twee nummers van kant 1, Repetition en Headache (for Michelle). Woods is zeer bepalend voor het geluid want tevens zangeres. Eentje met een relatief diepere stem, die in kalmer (reggae)werk aan die van Alison Moyet doet denken.

Sommigen zijn wild enthousiast over dit album, ik iets minder. Een kwestie van smaak vermoedelijk: in mijn geval willen de melodieën niet zo beklijven en Set-Up is me simpelweg te monotoon. Knap is echter hoe drummer Pete Hammond zelfs in dat nummer enige dubgeluiden weet te stoppen; het album blijkt zelf geproduceerd met hier nog beginnend producer Ken Thomas (later een grote naam in met name de alt. pop) en Martin Culverwell.
Hetzelfde gebeurt op kant 2 in het vlotte Armargh met verder lekkere rammelgitaren plus zang van Woods en Foad: "We don't torture, we're a civilized nation" klinkt het kritisch. Bij dit alles zijn het de stuwende baslijnen van Jane Munro die een sterke schakel tussen enerzijds de gitaren en anderzijds de drums vormen. Zo geniet ik van bijvoorbeeld Love Song en Come Again.

Hitsingles werden er niet gescoord, maar op 31 mei 1981 betreedt de plaat de Britse hitlijst, om begin juni #33 te halen. Helemaal niet slecht voor zo'n fris en eigenzinnig bandje. Lees hier in het MuMe-forum OORdelen wat Paul Evers in Oor er destijds van vond (even scrollen). In 2015 verscheen een Deluxe Edition met daarop nog eens vijf extra nummers.

Op dezelfde dag als Playing with a Different Sex kwam de tweede van UB40 de albumlijst binnen. Op naar Present Arms.