Autechre - Amber (1994)

De openingstrack "Foil" is een van de mooiste en meest hypnotiserende nummer van Autechre die ik ken. Dat 'zuig'-geluidje sleept me vanaf de eerste seconde helemaal mee dit album in. Een album dat wat minimaler en minder gelaagd is dan bijvoorbeeld Tri Repetae, maar wel vol staat met ijzingwekkende sfeertracks als "Silverside" en "Glitch" of melodieën die nooit lijken te kloppen maar het toch doen ("Slip").

"Nine" zorgt voor een lekker beatloos rustpunt waarna "Furter" bewijst dat zelfs iets wat lijkt op een druppende kraan door Autechre tot een melodieuze compositie kan worden geknipt.

Amber bereikt een sferisch hoogtepunt met "Teartear", waar verschillende melancholische melodieën elkaar vinden en samen met wat bliepjes en de immer rustige beatjes een mooi geheel vormen.

Zit dicht tegen de 4,5* aan, maar het is me allemaal net wat te kil dit, geeft die laatste titel ook wel aardig aan . Niet een album dat ik bijzonder vaak luister, op "Foil" na dan. Heb wat dat betreft liever BoC, Nautilis of Gridlock als het om sfeervolle idm gaat. Autechre is duidelijk meer in z'n element als het om doordachte en gelaagde wiskundemuziek gaat

Zal ook meer even de moeite nemen om eens een berichtje neer te pennen hier. Eén van de eerste Autechre albums die me destijds wist aan te spreken, en daarom nog steeds wat extra voor heeft. Sindsdien is er wel wat veranderd (smaakgewijs dan), maar dit album (zeker gezien z'n leeftijd) houdt heel goed stand.

"Foil" is een aardige opener, hoewel dat "wobbly" waveje toch niet helemaal mijn ding is. Verder wel een aangenaam chill trackje met simpele maar effectieve ritmes. "Montreal" is wat mij betreft een wat mindere track, vooral door de samplekeuze van de melodie. Klinkt een beetje troosteloos. "Silverside" daarentegen is de eerste echte topper, en waarmee de CD voor mij pas echt begint. Prachtige ambient waves met een lekker ritme over, aangevuld met enkele zeer mooie samples. "Slip" heeft even nodig om echt leuk te worden, maar weet halverwege toch mooie melodieën te combineren met aangename en kalme ritmes. "Glitch" is een wat donkerder trackje, met uhm ... glitchy samples. Leuke track, maar sinds 1994 is er op dat gebied ook wat geëvolueerd.

Volgende topper is "Piezo", zeker wanneer halverwege enkele zeer mooie waves het nummer komen vervolledigen. Track eindigt ook prachtig. "Nine" kabbelt prachtig verder, met lekkere warme waves en enkele bleepy melodietjes. "Further" is m'n favoriete track van dit album. Mooie, ijzige waves en weer zo'n bleepy melodietje die, samen met een ietwat industrieel klinkend ritme zorgen voor een zeer aparte sfeer. "Yulquen" is een wat mindere track in vergelijking met de voorgaande. Klinkt allemaal weer net te druilerig.
Gelukkig sluit het album wel in schoonheid af. "Nil" is een prachtige track, met prominenter aanwezig dan de andere tracks, maar nog steeds heel relaxerend. En ook "Teartear" is wat "harder", met iets complexere ritmes en prachtige melodieën.

Al bij al heel wat prachtige tracks, maar net niet constant genoeg voor een echt hoge waardering. Blijft wel een prachtig album, zeer gezien z'n leeftijd. 4*

Goodfella: Gridlock: eens, BoC: meh, Nautilis: op de lijst

Nautilis is meer BoC dan Gridlock, dus doe maar voorzichtig .

Ik moet trouwens zeker 's achter Global Communication aan geloof ik..

Eeste kennismaking met deze band. En ik moet zeggen het klinkt erg lekker.

Dankzij de erg goedbedoelende elektronische spindoctor O., die me een introductie bezorgde in de e-wereld, stijgt mijn interesse voor de bliep/knars/knetter/zzzzum/iieeep-klanken

Ik had wel "Confield" gekocht destijds, maar daar raakte ik niet echt doorheen. Een paar weken terug een nieuwe poging gewaagd met "Tri Repetae" en klik! het slot ging open

Vandaag "Amber" aangeschaft (jawel, O. - het is Autechre. De muziek die done is te beluisteren ),

Dit is toch echt wel in het genre: "wwwwwhat? Ben je er zeker van dat dit echt is, en geen droom?"

Niet enkel Autechre is done, ook dit album is done

Maar erg leuk dat je de smaak wat te pakken hebt gekregen. Op naar het meer avontuurlijke werk

Ik ga me deze vakantie alvast een solide tropenhelm en een muskietennet aanschaffen. Kwestie van mezelf voor te bereiden

En oh, misschien ook nog een luchtkarabijn - om het done-geboefte van me af te houden

Ik heb gehoord dat het nummer Nine altijd wel in het juiste keelgat valt wanneer je opstijgt met je shuttle om een rondje ruimte te maken, maar zelf denk ik er het mijne over. Overigens wel een geniale track.
Piezo is halverwege inderdaad geweldig. Het rustpunt wat invalt lijkt wel al je aandacht op te eisen. En Further is ook subliem te noemen, mijns inziens dan.
Wat een geweldige plaat is dit toch!

Ik doe deze maar naar 5 sterren (ik ben de enige vreemd genoeg), naar wéér een luisterbeurt. Wat een schoonheid van een album zeg. Ik twijfel nu sterk welke ik beter vind: deze of incunabula...
Jammer dat Autechre niet gewoon deze stijl is blijven maken.

Deze verdiend wel wat 5 sterren stemmers inderdaad.

Bijna net zo goed als Tri Repeate, soms is de rek er wat sneller uit echter.. evengoed toch een 4*
Vooral Foil en Nil erg goede tracks

Ik dacht altijd dat Amber een kleur was, maar ik las dat het een stofje is dat in parfums zit en afkomstig is uit potvissen!

Ik kom terug op mijn vorige bericht, want heb deze weer ns uit de oude doos getrokken, Teartear, Montreal, Nil, Montreal, Further, Foil en met name Silverside zijn eigenlijk allemaal van ongekend hoog niveau. Een 4.5* derhalve

En terecht 2 maal de vernoeming van Montreal Ben het verder ook aardig met de vernoemingen eens

Vanacht geluisterd en dat is ook de tijd waar dit album het best werkt bij mij. 4*

Heb je Nonima al eens gehoord? Zat rond de releasedatum van deze plaat op Mind The Gap 5. Exclusief verschenen toen en sluit naadloos aan bij Amber en Garbage. Amber is trouwens een toptien plaat en dat zal niet vlug veranderen (dat is al één van mijn favorieten toen ik nog tiener was - wat gaat de tijd snel)

laat ik nu net als eerste mind the gap # 6 hebben...

mijn broer moet die wel hebben, want hij kocht de gonzo al eerder dan ik...

Amber is een leuk Autechre-album, maar doet voor mij op alle fronten net iets onder voor zijn voorgangers en opvolgers.

De nummers van Amber zijn allemaal erg fijn, maar evolueren gedurende de nummers vaak net iets te langzaam. Niet dat dit het vervelende nummers maakt, maar zo’n track als Montreal had van mij wel 2 minuten korter mogen duren om zo een iets vlottere opbouw te hebben. Deze langzame opbouwen maken van Amber een echte achtergrondplaat, maar niet echt iets om aandachtig naar te luisteren, zeker niet als je albums als Tri Repetae en Anvil Vapre ernaast hebt liggen, die ik toch iets meer pit vind hebben. Dit heeft er ook mee te maken dat Amber eigenlijk geen uitschieters bevat, ik vind bijna elk nummer erg leuk (alleen Yulquen iets minder), maar nergens wordt het geniaal.

Alle nummers zijn leuke dingetjes op zich, en heel lieflijk en breekbaar, maar ze hebben iets te weinig 'body' om me echt naar het album toe te trekken. Allemaal aangename, zachte nummertjes, maar nooit word ik eens omvergegooid door een echt geweldig nummer, zoals op Anvil Vapre of op Incunabula, terwijl deze cd ook minder één geheel is dan bijvoorbeeld de Garbage EP. Amber is voor mij een album waar ik het altijd fijn vind om een nummertje van te horen, maar dat in zijn geheel iets tekortschiet voor de echte top.
Aan mooie melodieën is overigens zeker geen gebrek, waarbij de nummers Teartear, Slip, Nil en Nine de melodische hoogtepuntjes zijn. Voor wat betreft het meer ritmische deel hoor ik het liefst Glitch of Further.

Amber is dus al met al een prima album, met bijna alleen maar erg fijne nummers. Behalve het iets mindere Yulquen heb ik er helemaal niets op aan te merken. Toch geef ik hem lager dan de andere Autechre-albums uit de begintijd, simpelweg omdat ik Amber minder vaak en graag draai. Het mist de eenheid of de uitschieters van de andere Autechre-albums die in dezelfde jaren gemaakt zijn.

Toch krijgt ook deze Autechre zeker nog wel een ruime 3,5*, en toont hij aan dat Autechre in haar beginjaren een zeer constant duo was, dat nooit een album dat minder dan ‘goed’ was afleverde.

Niet met je eens Gyzzz, wat je schrijft vind ik al veel meer voor Incunabula opgaan eigenlijk.. maar evengoed is het jouw argumentatie en die is helder

Dit is onderhand m'n tweede favoriete album geworden (hoewel ik nooit aan 2x dezelfde artiest doe in de top10. dan zou Incunabula er trouwens ook instaan). Op de wat betere apparatuur komt de diepe toon die vooral gezet wordt door de zachte synths voor mij pas goed over en blijkt dat het een heel 'adembaar/airy album' is. Eerst waren het drietal Slip/Glitch en Piezo irriterend voor mijn oren (de percussie was me te overheersend, door mindere geluidsoverdracht). Nu is het genieten en valt me op dat die diepe synths eigenlijk het thema zijn. Nog veel mooier dan ik dacht, Amber. De eerste paar keer luisteren snapte ik er weinig van, toen sloeg het in, en sinds kort is het definitief ingeslagen. Beste ambient-idm werk gemaakt.

Ik sluit me inmiddels niet meer helemaal aan bij mijn eerder geschreven stuk, wat denk ik het meest te maken heeft met een verandering van mijn smaak in het algemeen. Ik ben minder om moeilijke structuren gaan geven, en des te meer puur om sfeer.

Nog steeds vind ik niet elk nummer van Amber briljant, maar het album is toch wel erg coherent in de warme sfeer dat het heeft, waarbij een nummer als Further toch echt met gemak een grote uitschieter genoemd kan worden. Vreemd dat ik dat eerst niet vond.

Wat ik inmiddels vooral duidelijk vind, is dat Amber absoluut het warmste geluid geeft van alle Autechre releases. Het heeft bij nader inzien toch meer sfeer dan bijvoorbeeld Incunabula of Tri Repetae. Dit doet niets af aan mijn waardering voor die albums, maar deze gaat er wel overheen, naar 4,5*. Beste album van Autechre.

het heeft me nog niet weten te raken, ik vind het zelfs saai... hopelijk kunnen wat extra luisterbeurten daar verandering in brengen

Ik hoop het ook, want dit is toch wel een juweel op het gebied van electronische muziek nuf!

Dit album wordt steeds beter en beter voor mij. Op Anvil Vapre na het beste van de 6 albums die ik tot nu toe van Autechre heb gehoord. Foil, Silverside, Piezo, Further en Teartear doen me het meest.

1994 was een tof jaar voor de electronica-wereld, oa Aphex's SAW2, Biosphere's Patashnik en dus dit pracht album kwamen toen uit... en dat toen ik nog maar 6 jaar oud was
Ik kwam vorig jaar half-brak van een LAN party toen ik dit album in mijn bezit kreeg
Erg mooie muziek om bij weg te dromen, hoewel ik eerst nogal moest wennen aan de stijl van het album. Dit is toch het meest ambient-achtige album van Autechre.
Dit album staat vol met choatische, maar toch logische door elkaar lopende beats(Piezo, Slip), tot prachtige rustige melodiën(Nil, Yulqen). Ik zet deze CD nog regelmatig op, het blijft boeiende muziek, hoe vaak je er ook naar luisterd. Alle nummers zijn van top kwaliteit, maar Yulquen blijft mijn favoriet, een schitterend melodietje dat dagenlang in je kop blijft zitten

4.5*

Het beste wat ik tot nu toe van deze mannen heb gehoord. Waar op Incunabula en Tri Repetae er nog een nummertje wat anoniem voorbij wil glijden, weet deze plaat me de wel volle lengte vast te houden. Mooie, rustige, kille en toch ook warme ambient golven, ondersteund door simpele maar effectieve beats.

Muziek die mij doet geloven dat alleen het moment, de impressie ervan, belangrijk is. De realiteit van het verleden en de toekomst zijn betekenisloze begrippen geworden. Dit zegt meer over mij dan over de muziek, derhalve is het ook ten zeerste niet relevant. Toch wil ik het kwijt.

en bedankt daarvoor

Erg mooie muziek, ik vind het totaal niet verouderd klinken, na bijna vijftien jaar. Ik dacht dat Autechre wat experimenteler was, meer als Aphex Twin, wat me soms wel te vaag wordt, maar dat valt erg mee. Redelijk rusitge muziek, het begint al geweldig met Foil en Montreal en ook Nil vind ik een prachtige track. En nu op naar Tri Repetae! 4*

Deze is nog niet zo experimenteel. Pas op de albums hierna gaan ze meer experimenteren en echt wat vagere dingen doen.
Aphex Twin is dan opeens niet zo experimenteel en vaag is. Maar je merkt het vanzelf wel als je al de albums na loopt.