SPK - Zamia Lehmanni - Songs of Byzantine Flowers (1986)

SPK is het project waarmee Graeme Revell zijn carriere is begonnen eind jaren zeventig en die zijn filmscores hebben beinvloed. Bepaalde stukken van deze plaat zijn gebruikt voor de film Dead Calm, het talent van Revell werd opgemerkt en hij verkaste niet lang daarna naar de VS, de rest is bekend.

Zamia gaat meer de kant op van Dead Can Dance, maar dan nog steeds industrieel getint. Waar eerdere platen van SPK uitdagende rock albums waren met veel distortion en machinale beats (met uitzondering van het eighties dance album Machine Age Voodoo) gaat het op Zamia meer de etherische kant op. Prachtige vocalen en meer aziatische invloeden.

Het album is niet constant van kwaliteit en lijkt niet altijd helemaal lekker te lopen, dit wordt echter volkomen gecompenseerd door behoorlijke uitschieters (oa Flagrantio Delicto) van ongekende schoonheid en originaliteit.

Prachtig. Deze lp was voor mij een pareltje. Inderdaad is Flagriantio Delicto een vd hoogtepunten van deze plaat, en ook Invocation is schitterend.
Moeilijk te omschrijven wat voor muziek dit nu is, zit heleboel mystiek in, Orientaals, Middeleeuws, als ze dit in een donkere kerk/ruine/kerkhof draaien krijg je er de kriebels van maar dit is zo mooi. De industriele kant van SPK is bijna weg (gelukkig maar daar zijn veel betere bands voor zoals Neubauten, Foetus, TG).
Hemels

Is inderdaad een prachtalbum, waarmee Graeme Revell en zijn SPK eindelijk een eigen geluid vinden na eerder geëperimenteer met noise en industrial. In Flagrante Delicto als absolute hoogtepunt, maar de andere nummers zijn ook zeker het ontdekken waard. De plaat bereidde niet voor niets de toekomst voor Revell als filmcomponist.

Hij staat net op, gold vinyl, repress net uit en net binnen. Kende plaat en band natuurlijk al, veel muziek zit voor een beetje in diezelfde hoek. In geen jaren meer gehoord en ik verbaas me weer over de kwaliteit van deze lp. Prachtig ja. Het industriële en mechanische duidelijk naar de achtergrond maar daarvoor veel moois, zeer moois in de plaats. Dead can Dance vergelijking ligt er zeker wel. Noem het meer etherisch, tribal ook wel wat, sferisch, kortom voor de liefhebber smullen. Voor mij dan ook de beste SPK yes. Al moet ik zeggen dat voor mij persoonlijk het niveau vrij consistent is hoor. Genieten dus. Weer ja.

Mmm, vind dit toch niet een alternatief voor Within the Realm of a Dying Sun, zoals Grootfaas bij dat album postte.
Dan komt dit album meer in aanmerking.

Dank je.
Ik gaf aan dat het af en toe op DCD lijkt, maar het is geen copie daar is SPK veel te eigenzinnig voor. vind Zamia ook donkerder dan DCD maar er zijn dus wel degelijk raakvlakken zoals ook anderen aangeven.
En eens Eden zit meer in de lijn van DCD.

Briljante plaat!