Now This Is Music (1984)

Ik kan het niet helpen maar dit is toch wel nostalgie voor mij. Dit waren de hits uit mijn jonge jaren: één en al herkenning en misschien is niet alles goed overeind blijven staan in de loop der jaren en misschien denk ik er nu anders over, soms is het gewoon leuk om dit allemaal terug te horen

Deze eerste albums uit de serie krijgen van mij allemmal een score van 5; ook vanwege de nostalgische waarde.

5 vind ik wat ver gaan, maar een forse 4 verdient deze popmuziek wel, hoor.
Toendertijd zat het in de hitregionen gewoon veel en veel beter in elkaar!

Die foto van Boy George...

Dit is wel een vrij sterke compilatie. Kwalitatief goede popsongs die een kwart eeuw later nog prima te beluisteren valt. Ik noem Thomas Dolby, Blue Nile, FGTH, OMD (nee, niet Locomotion, die is wel heel erg slecht) en Talk Talk natuurlijk. De guilty pleasures zijn duidelijk voor mij: Limahl en Flying Pickets

In die tijd kocht ik nog hitcompilaties. Nu niet meer omdat de kwaliteit van de huidige hitparadepop danig achteruit is gegaan (wie het daar niet mee eens is mag mij nog altijd tegenspreken!).

Tracks 1,4,5,8,9,14,20,21,22 en 28 vind ik ronduit uitstekend en de rest is nog altijd best te doen.

Daar voeg ik graag Mike Oldfield en Thomas Dolby aan toe. Kijk, deze van Oldfield heeft natuurlijk in de verste verte niets meer te maken met een Ommadawn, maar toch vind ik dit heel plezierig klinken en dat is toch ook wat waard.

De nummers van Mike Oldfield en Thomas Dolby zijn inderdaad ook schitterend.

Talk Talk met 'such a shame en the blue nile 'tinseltown in the rain'
zijn pareltjes,de rest is ook heerlijk om weer eens te horen

Over jeugdsentiment gesproken... Deze moet ik wel zo'n 1000 keer beluisterd hebben. Met binnen in de uitklaphoes fijn veel plaatjes van de bijbehorende albums. Tegenwoordig denk ik: waarom kopen mensen in vredesnaam dit soort verzamelalbums met nummers die op de radio al lang en breed zijn uitgemolken? Maar in die tijd lag dat natuurlijk anders...

Zijn er trouwens platen van deze serie ooit op cd uitgekomen?

Verrek, 'The War Song' van Culture Club... nooit in geslaagd dat digitaal te vinden. Leuk 80's deuntje.

Private dancer geschreven door Mark Knopfler blijft ook een sterk nummer en Limahl brengt je terug naar die schitterende film en gelijknamige nummer. De nummers zijn sterker en meer gevarieerd dan de tegenwoordige top/pop nummers.
Veel nummers blijven overeind en sommige zijn wel gedateerd maar niet slecht. The Reflex bijvoorbeeld , maar dat komt ook door de mode, kapsels e.d.

Met Such A Shame, Dancing With Tears In My Eyes en Tinseltown In The Rain herbergt deze verzamelaar misschien wel de mooiste drie van de jaren '80.

En The Reflex natuurlijk...jeugdsentiment van de bovenste plank.

Is deze LP ook op CD verschenen?

Inderdaad 3 juweeltjes van die mooie jaren 80

Eén van mijn allereerste LP’s. Een speciaal plekje in mijn hart én in mijn platenkast. Ik was 10 jaar oud, maar had de muzieksmaak al goed te pakken (al keek ik toen nog niet veel verder dan de Top 40)...

De leukste, de beste en mooiste tracks:

Duran Duran – The Reflex
Op en top eighties. Een fantastische single remix van de slappe albumversie. Niks gedateerd, een onvervalste classic.

Talk Talk – Such A Shame
Ongetwijfeld de mooiste single van Talk Talk. In de UK een flop, hier een bescheiden hit. Voor mij één van de juwelen van de jaren ’80.

John Waite – Missing You
Amerikaanse softrock op z’n best. Zo mooi heeft hij ze met Bad English niet meer gemaakt.

U2 – Pride (In The Name Of Love)
Strijdlust en passie in optima forma. De beste U2 single van toen? Misschien wel…

Mike Oldfield – To France
Na Moonlight Shadow een nieuw juweeltje met Maggie Reilly. En eigenlijk net zo mooi.

Queen – I Want To Break Free en Radio GaGa
Door veel Queen-fans afgeschilderd als een mindere periode. Onzin. IJzersterke nummers met een lekker eighties sausje.

OMD – Talking Loud And Clear en Locomotion
Uiterst dansbare elektropop van deze synthpioniers. Commerciëler dan voorheen, maar wel erg smakelijk.

Ultravox – Dancing With Tears In My Eyes
De angst voor een kernoorlog verpakt in een weergaloze melodie. Nog mooier dan Vienna.

Alan Parson’s Project – Don’t Answer Me
Blinkende symfoballade die je niet té vaak moet horen…een liedje voor zo nu en dan…

Culture Club – The War Song
Eén van de leukere Culture Club liedjes. Vrolijk, catchy en weer eens wat anders dan Karma Chameleon.

Limahl – The Neverending Story
Klinkt behoorlijk fout, niet? Maar de titelsong van één van mijn favoriete jeugdfilms mag natuurlijk niet ontbreken hier.

Frankie Goes To Hollywood – Relax
In alle opzichten legendarisch. Van productie (Trevor Horn) tot video tot verkooprecords. Wat je noemt een klassieker.

Pat Benatar – Love Is A Battelfield
Girlpower van toen, in de stijl van Self Control (Laura Branigan). Rauw, energiek en met een hemelse strot. En die studiomix is echt 100 % eighties.

The Blue Nile – Tinseltown In The Rain
Alsof de herfstbladeren uit je speakers waaien. Zo ontzettend mooi! Eerder alternatief dan mainstream. Iedere keer opnieuw kippenvel.

Tina Turner – Private Dancer
Deze geadopteerde Mark Knopfler song staat Madame Turner bijzonder strak. Met een heerlijke gitaarsolo.

Ben eens aan het zoeken geweest (dat soort dingen doe je als je in het weekend werkt en niks te doen hebt) en niks kunnen vinden over een cd-versie van dit album.
Ook voor mij nostalgie en daarom wel leuk om te zien.

Vanaf 1986 met Now This Is Music 4 zijn ze ook op cd uitgekomen.

Zo, heb ik me weer nuttig gemaakt voor mijn medemens.

Veel hitparadecompilaties lijden onder de waan van de dag. Met nummers die heel kort heel populair waren (a.k.a. eendagsvliegen) of, nog irritanter, nummers die (nog) geen hits waren maar dit van de platenmaatschappij wel moesten worden..

Maar kijk eens naar de tracklist van (de eerste delen van) de Now This Is Music serie. Wat je ook vindt van de muziek, je kan niet ontkennen dat de samenstellers een gouden greep hebben gedaan, Bijna al deze nummers hoor je nog bijna dagelijks op de 80's en 90's stations (Radio 10, Veronica) Een hele prestatie.

Dit is een compilatie uit een jaar waarin er gewoon bijna geen slechte muziek in de top 40 stond. Maar ze hebben ze ook goed uitgekozen. Ik heb geen 6 nummers aangevinkt, want het zijn er gewoon te veel om op te noemen. De beste is nog Modern Love van David Bowie.
En ik kocht deze dubbel-LP een aantal jaren geleden voor maar 2 euro.

Natuurlijk stond er wel slechte muziek in de top-40 maar die was niet zo tegenwoordig als nu.

Voor mijn gevoel de plaat waar het voor mij allemaal mee begonnen is.
Mijn ouders draaiden deze vaak in de auto en nog steeds behoren veel van de nummers op deze plaat tot mijn favorieten (Pride, Eyes Without A Face, To France, Dancing With Tears in My Eyes)...

pure nostalgie. 4*

Het geweldige To France van Mike Oldfield kom je niet zoveel tegen op verzamelaars als deze.
De nummers van Talk Talk, Billy Idol, Ultravox en Pat Benatar behoren toch wel tot de Topsongs van de jaren 80. Een verzamelaar die z'n naam alvast niet gestolen heeft, want dit is écht muziek.
Een mens zou er bijna weemoedig van gaan worden. Damn, I miss the 80's...

Now This Is Music.
Ook een langlopende serie verzamel-LP's/CD's die startte in 1984. Ik geloof dat ik ze allemaal wel heb. Deze heb ik destijds gekocht als kwartaalafname (voor de volle mep!, 24 gulden 95) in de winkel van de ECI.
Het jaar is 1984, een jaar waarin heel veel goede liedjes in de hitparade stonden (en ik was toen geen tiener meer!).
1984 was ook het jaar waarin de muziekzender Music Box op de kabel kwam en die dus de hele dag aan stond.
Sommige clipjes kan ik nog dromen: I Want To Break Free (met de stofzuiger), Two Tribes (met de worstelende Reagan en Tsjernenko), Dancing With Tears In My Eyes (met dat gordijn), The Reflex (met die waterval).

Een half sterretje eraf voor Jermaine Jackson en UB40 (heb ik nooit iets mee gehad)

Ik heb mijn 6 sterretjes gezet (maar dat zijn er eigenlijk veel te weinig) bij Billy Idol (een meeslepend bas/synthnummer met gitaarsolo, die gelukkig nog regelmatig voorbij komt op Arrow), U2 (uiteraard), Tina Turner met Private Dancer (prachtig liedje van Mark Knopfler met herkenbare tekst...), Talk Talk (een van de mooiste liedjes uit de popgeschiedenis; en whatever happened to Mark Hollis?), Queen met Radio Ga Ga (beste nummer uit hun wat mindere periode en behoorlijk origineel) en Ultravox met Dancing With Tears In My Eyes (hemelse melodie waar ik nog steeds af en toe tranen van in mijn ogen krijg).
Met excuses aan David Bowie (lekkere knaldrums), Mike Oldfield (die gitaar!), OMD (twee keer), John Waite (ook nog regelmatig op Arrow gelukkig), Alan Parsons Project (Colin Blunstone!), Thomas Dolby (met nagelschoolbordenkras trompetje), Malcolm McLaren (heel apart), The Blue Nile (gewoon mooi), Frankie Goes To Hollywood (Trevor Horn-produktie) en nogmaals Queen (Roger Taylor doet de afwas).
Ook de niet genoemde mag ik nog graag voorbij horen komen, behalve The Reflex en Love Is A Battlefield, die heb ik echt teveel gehoord.
En waarom doet Ghostbusters me aan Herman Brood denken?

Clipje van I Want To Break Free vervangen (andere deed het niet meer).

1984 staat bij mij in de herinnering als een heel aardig muziekjaar. Ik keek toendertijd veel naar Music Box uit Engeland , die ineens op de kabel gelanceerd werd.
Buiten Toppop en Countdown een prima zender om op de hoogte te blijven van de popmuziek toendertijd.
Now This Is Music geeft een aardig beeld van toen.
Het was toen wel degelijk zo dat inhoudelijke songs een verdiende top 40 notering kregen.
Favorietjes hier : Thomas Dolby, Blue Nile, Queen (radio ga ga) Frankie Goes To Hollywood , Talk Talk, Alan Parsons Project , U2 Ultravox, Billy idol en Mike Oldfield.
Natuurlijk ook wat wanstalligheid in de vorm van Mijneer Limahl en Jermaine Jackson.
Ook Queen's I want To Break Free is niet echt de moeite waard.
Het restand krijgt voor mij een redelijke beoordeling.

Ik had hier vroeger een cassettebandje van. Een origineel cassettebandje. Volgens mij van de goede sint gevraagd en gekregen. Het was de tijd van naar de Hilversum 3 luisteren en bandjes opnemen van de radio. Van met natte haren naar Toppop kijken. En hier stonden allemaal liedjes uit de top 40 op die ik als negenjarige mooi vond. Enorm jeugdsentiment dit.

Ik kan wel begrijpen dat voor sommigen jeugdsentiment is. Overigens vond ik dat een goede hitcompilatiereeks, ik kocht alle delen (heb ze nog steeds op LP) maar de eerste vind ik nog de beste.

U danst voor geld? Of zit u juist aan de betalende kant?

Hoe dan ook, vertel!

Nou, ik moet jullie teleurstellen: geen van beide (helaas?).
Maar ze (Tina) zingt het op de manier van een golddigger die enkel op een vent (en vooral zijn geld) uit is...

Ooit jaren geleden had je nog geen iTunes, Spotify en MP3-tjes.
Wij moesten het doen met de Top 40 lijstjes, waarbij je de singles aan kruiste, die je wenste te kopen.
Met een rondje er omheen waren van groot belang en kocht je direct, de overige hoopte je uit de 3 voor een tientje bak aan te treffen, als deze de Top 40 hadden verlaten.
Verder ging je met een TDK cassettebandje langs bij je klasgenoten, om daar singles uit te wisselen, en op tape te zetten.
Zo zag mijn lagere schooltijd er op muzikaal gebied grotendeels uit.
Dus wat was je gelukkig toen ze met de Now This Is Music serie op de markt kwamen.
Alle grote hits verzameld op een dubbel elpee.
Niet te vergelijken met de Alle 13 Goed albums, die vooral interessant waren vanwege de schaars geklede meisjes op de albumhoes.
Nu kon je in een keer een grote slag slaan.
Helaas had je ondertussen wel al verschillende singles gekocht, maar het overige werk was zeker ook de moeite waard.
Al snel kwam de illegale markt in actie; via een huisadres kon je aan de voordeur tapes kopen met daarop de verwachtte hits van de komende periode; meestal te koop voor de prijs van een singeltje.
Vervolgens kreeg je al snel de cd’s, die ook op deze manier werden verkocht.
Ik herinner mij de Braun serie, deze werden volgens geruchten ergens in Oost Europa gedrukt.
Kazaa en LimeWire namen toen weer de markt over, en uiteindelijk zijn we beland in de voorbeelden waarmee ik dit stuk begon.
Voor mij is de Now This Is Music serie indirect dus de voorloper van de MP3’s, en is deel 1 voor mij een Hotel Nostalgia, waarbij elk nummer een andere hotelkamer is waar je binnen mag gluren.
De prostitué die haar kamer verhuurt in Love Is A Battlefield, de echtelijke ruzie bij Two Tribes, de stripper van Pivate Dancer, de eenzame zakenman op doorreis bij Missing You, of het romantische stelletje wat een stapje verder gaat bij Modern Love.
Nog steeds de leukste verzamelalbumreeks die er is verschenen.