The House of Love - The House of Love (1990)

Nu de lp maar weer eens opgezet. Wat een pareltjes staan er toch op. Net zo mooi als de vorige wat mij betreft.

Een plaat die maar blijft terugkomen, zowel in mijn geheugen (I don't know why I love you als oorwurm) als in mijn CD-lade. De kwetsbaarheid van de composities en de schuchterheid van de stem maken hier een emotionele ervaring van, en muzikaal word ik vooral aangesproken door de fragiliteit van de getokkelde elektrische gitaren op The Beatles and the Stones, In a room, Blind en het instrumentale slot van Se dest – dat is van een subtiliteit die ik met mensen als Johnny Marr associeer. Zo levert de combinatie van stem, nummers, gitaren en aangename produktie en sound een plaat op die op de beste momenten z'n weerga niet kent. Hoogtepunten zijn voor mij het swingende I don't know why I love you en het ontroerende Someone's got to love you ("Who's gonna drive you home tonight?"), maar het majestueze openingstrio mag ook niet onvermeld blijven. Fantastische plaat dus, die ik toch niet de volle 5* geef omdat ik niet erg onder de indruk ben van de rock-achtige nummers (met name het niet lekker lopende Never en de flauwe stamper Hedonist).
        Vraagje : wat betekent de titel van het laatste nummer? Se dest lijkt wel een Latijnse of Franse constructie, maar als je het op z'n Engels uitspreekt zou je ook "sadist" kunnen horen, terwijl ik in een woordenboek van het oude Angelsaksisch bij het woord "sedest" (dus zonder spatie) de betekenis "sinds" aantref (misschien een verband met het Nederlandse "sedert"?). Iemand een idee?

Dit is de enige CD van House of Love die ik in huis heb, en ook de enige die ik ooit beluisterd heb. Prachtplaat, die ik destijds aangeschaft heb naar aanleiding van het prachtige, met gepast jangle-gitaargeluid opgesierde The Beatles and the Stones, dat het alleen al vanwege de titel en de tekst verdient om opgenomen te worden in een eregalerij van prachtige popsongs.

De beste drie nummers staan vooraan, waarmee dit album dus behoorlijk front-loaded is. Daarmee legt de band de lat torenhoog, en dat niveau houden ze niet over de hele linie vast. Toch staat hier werkelijk geen enkel tegenvallend nummer op, en met goed geplaatste nummers als Hedonist, In a room en de afsluiter Se dest weten ze de aandacht gedurende heel dit album vast te houden. Bescheiden toppertje, met een perfect evenwicht tussen breekbaar en rockend. Vooral de arrangementen zijn prachtig en geven de band een uniek, dromerig geluid.

Er zijn dus mensen die het hieraan voorafgaande album met dezelfde titel nog beter vinden? Hmm, toch maar eens gaan beluisteren dan...

Net als gaucho is dat de enige CD van House of Love die ik bezit (en ook beluisterd en een stem gegeven heb). Melodieuze gitaarpop, soms dromerig, dan weer rockend en vooral tijdloos. Alle nummers hierop vind ik behoorlijk tot uitstekend met Shine On, The Beatles and the Stones (met die 2 songs leerde ik deze band kennen) en In a Room als hoogtepunten.

Gaucho, voorganger is grandioos, ingetogen, breekbaar & bloedmooi!
Van dit album is Beatles & Stones een klasse apart.

De vorige is beter; deze is mooier.

De eerste heeft of course parel Christine, edoch hier hebben we de versie van Shine On, wat een nummer zeg. Christine was de kennismaking, bij deze Shine On was ik om, compleet. Melancholische zang aan alle kanten gitaren, prachtig. The Beatles and the Stones, ja, ook al prachtig. Ben ze altijd blijven volgen tot aan hun, voorlopig, laatste, She paints....unieke band binnen een immer zichzelf wijzigend muziek landschap. En nu nog, staat met regelmaat op en blijft genieten. Helaas ook te weinig succes gehad, met meer bands die ik top vind lijkt dat te zijn. Hoe onrechtvaardig wil je het hebben.

Zoals ik de laatste tijd veel doe:
Blind uit mijn collectie van 1200 cd s halen en in de lade schuiven.
CD doosje handig achter de rug houden en wegleggen.
Afstandsbediening nemen en op start duwen.

Eerste nummer zeg me niks…”This is not my style” zingt een Engels aandoende stem.
En idd, niet per se mijn stijl dit, denk ik al…
Tot…
De begintonen van het tweede nummer door mijn musicmancave klinken…
Instant herkenning, instant kippenvel.
Ik zit ogenblikkelijk weer begin jaren 90 op kot bij mijn lief in de Albertlaan te Gent.
En daar komen ze.
Krop en natte ogen.

Herkenbaar en inderdaad zeer leuk om te doen! (En is je lief nog steeds je lief?)

Neen, ze is nu al 30 jaar mijn vrouw

Mooi!

Deze gelukkig ook weer op vinyl weten te scoren, mijn oude exemplaar had ik begin 2010 in een vlaag van verstandsverbijstering verkocht. En vanaf de eerste klanken is het weer helemaal raak. Wat een waanzinnig fraai album blijft dit toch ook en dit is een absolute 90's klassieker. Er staat geen slecht nummer op en voor mij is dit ook de band op zijn hoogtepunt. Alles klopt hier, de muziek, het artwork en de productie en mede door alle fijne herinneringen aan dit album en deze tijd krijgt ie de volle bak.

Fantastisch album idd. Toch vind ik hun vorige self-titled nog net wat constanter.

Ik niet

Ik wel. Een volle * beter.

Komt ook doordat dit album een wat meer gepolijste sound heeft. En ‘Shine On’ is toch wel een wat slap aftreksel van de versie op het ‘German’-album….Idem voor ‘Hedonist’ trouwens.

Vinyl reprrss zou er moeten aankomen plus nog 2 titels. Ben benieuwd dus. Nog altijd waan plaat ja
Was goed. Is goed. Blijft goed. Genieten dus.

Blijft een prachtalbum dit. Een beetje vergeten in de tijd. Maar kan toch zomaar wedijveren met debuut van Stone Roses en ook The Sundays. Dit allemaal voor de Britpop losbarstte in Engeland en The House of Love in de vergetelheid raakte. Favorieten zijn er legio , Blind is heel mooi en de krakers Shine on en I don’t know why I love you zijn goed. The Beatles and The Stones kreeg hier wat AirPlay en Shake and Crawl is een persoonlijke favoriet. 4,5 ster