The House of Love - The House of Love (1990)

Het mysterieuze Hannah, het opzwepende Shine On (de magische overgang werd hierboven al gememoreerd) en het melancholieke Beatles and The Stones vormen een perfect openingstrio van dit fraaie album. Perfect in de zin dat de essentie van wat verder nog komt, hier eigenlijk al goeddeels vertolkt is, terwijl het toch naar nog veel meer doet verlangen. Britpop avant la lettre, shoegaze zonder rauwrandjes... wat resteert is soepele, elegante en erg mooie popmuziek. Enkel de teksten zijn bij vlagen een beetje klam.

Na lang wikken en wegen geef ik hier een zuinige 3,5 sterretje aan. De plaat begint ijzersterk, met het eerste nummer, het aanstekelijke Shine On en de nummers erna, maar dat niveau wordt eigenlijk niet volgehouden. De inzakking is al een beetje in het midden te merken, maar wordt volledig bij de laatste 3 nummers. Een beetje een flauwe beatlesque britpop met iets te brave en zoete akkoordjes en weinig bevlogen teksten (alhoewel: beatles and the stones, suck the marrow out of bones?? wtf is dat voor vondst?). Alsof de heren na een paar voltreffers gezapig bij een kampvuurtje zijn gaan zitten om die paar mooie nummers te vieren met wat obligate gitaarnummertjes. Jammer, want bij de eerste paar keer dacht ik een onbekend pareltje te hebben ontdekt. Maar dit gaat niet zoveel meer draaibeurten meer ontvangen ben ik bang.

Een plaat die maar blijft terugkomen, zowel in mijn geheugen (I don't know why I love you als oorwurm) als in mijn CD-lade. De kwetsbaarheid van de composities en de schuchterheid van de stem maken hier een emotionele ervaring van, en muzikaal word ik vooral aangesproken door de fragiliteit van de getokkelde elektrische gitaren op The Beatles and the Stones, In a room, Blind en het instrumentale slot van Se dest – dat is van een subtiliteit die ik met mensen als Johnny Marr associeer. Zo levert de combinatie van stem, nummers, gitaren en aangename produktie en sound een plaat op die op de beste momenten z'n weerga niet kent. Hoogtepunten zijn voor mij het swingende I don't know why I love you en het ontroerende Someone's got to love you ("Who's gonna drive you home tonight?"), maar het majestueze openingstrio mag ook niet onvermeld blijven. Fantastische plaat dus, die ik toch niet de volle 5* geef omdat ik niet erg onder de indruk ben van de rock-achtige nummers (met name het niet lekker lopende Never en de flauwe stamper Hedonist).
        Vraagje : wat betekent de titel van het laatste nummer? Se dest lijkt wel een Latijnse of Franse constructie, maar als je het op z'n Engels uitspreekt zou je ook "sadist" kunnen horen, terwijl ik in een woordenboek van het oude Angelsaksisch bij het woord "sedest" (dus zonder spatie) de betekenis "sinds" aantref (misschien een verband met het Nederlandse "sedert"?). Iemand een idee?

Vinyl reprrss zou er moeten aankomen plus nog 2 titels. Ben benieuwd dus. Nog altijd waan plaat ja
Was goed. Is goed. Blijft goed. Genieten dus.