The Mars Volta - De-loused in the Comatorium (2003)

Wacht al twee maanden op deze cd van de mailorder . Heb hem ondertussen ook maar even gedownload. Geweldige muziek. Haalt alleen het niveau van At the Drive-In niet (wat ook niet zo gemakkelijk is).

Daar ben ik het mee eens. Het mist het chaotische en de snelheid van ATDI.

De snelheid misschien wel, maar Mars Volta klinkt veel chaotischer dan ATDI...! De songstructuren hier zijn een stuk ingewikkelder... Zeker de eerste albums van ATDI is vaak vrij rechttoe-rechtaan. Niet dat ik daar niet van houd, though/

Ik zal em er nog eens bijpakken

Dit is meer progemo.

Dit is de enige plaat in mijn leven waarbij ik toen ik hem voor het eerste beluisterde dacht: wow, zoiets heb ik nog nooit gehoord!! Ik kreeg er echt een vette kick van. Ik vind het echt een te briljante afwisseling/vermenging van stijlen, genres, sferen, emoties.. Complexer en genialer dan At The Drive-In in mijn ogen. Eriatarka is een van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord!

Omdat ik veel lyrische recensies gelezen heb en nogal wat vrienden van me dit een geweldige plaat vonden heb ik m ook maar eens beluisterd en ik kan het alleen maar met ze eens zijn. Ik snap de mensen ook niet die dit alleen maar afdoen als moeilijk doen om het moeilijk doen. Ok, ze doen wel moeilijk maar ook alleen omdat ze het kunnen en het geweldige muziek oplevert. Er zit erg veel emotie in om de moeilijkdoenerij af te doen als onzin.

Las later in een recensie (een enorm negatieve) dat dit album gaat over de zelfmoord van een van de bandleden. Het album gaat dan over zijn leven, van geboorte tot dood. Mooi concept voor een album.

Elk nummer vind ik geweldige maar er is er een die eruit springt voor mij en dat is This Apparatus Must Be Unearthed. Geweldig gezongen, mooie tekst en dat einde! Wow! Voor nu een 4,5 maar dat kan wel eens omhoog gaan in de nabije toekomst.

Jeremy Michael Ward doet op deze plaat de samples en dergelijke. Hij heeft vlak na de release zelfmoord gepleegd.

Maar daar gaat dit album niet over. Het is een conceptalbum dat gebaseerd is op het leven van de kunstenaar Julio Venegas. Hij probeerde zelfmoord te plegen, raakte in een coma, ontwaakte en stierf uiteindelijk alsnog. Het verhaal is in detail na te lezen op www.goldstandardlabs.com

Die Jeremy Michael Ward was trouwens een neef van ex-At The Drive-In gitarist Jim Ward (nu Sparta)...

Het een en ander gehoord van deze band (een aantal nummers), hetgeen een diepe indruk heeft achtergelaten. Gestructureerde (gecontroleerde) chaos met een grote diversiteit. Tamelijk grensverleggend, zou ik deze band toch wel willen noemen. De prachtige zang draagt bij aan de sterke intensiteit. Deze woorden van ovatie geven al een indicatie van de score die ik nog ga geven, doch hiervoor is het nog te vroeg; eerst het gehele album kopen en luisteren!

"Woorden van ovatie"?

Je kunt ook gewoon to the point blijven i.p.v. een stel ongebruikelijke woorden te gebruiken in een geforceerde poging om interessant over te komen. Dat werkt alleen maar averechts.

No offence verder.

Zou ik interessant over willen komen? Zou dat het kunnen zijn? Het zit eerder zo: ik ben gek op taal, hetgeen mij soms ‘ongebruikelijke’ (niet alledaagse) woorden doet gebruiken (met enige bombast, want dat vind ik mooi en daar heb ik plezier in). Persoonlijk vind ik dat het moet kunnen, want de taal is vrij, mits het correct is geschreven/getypt. Ook is deze schrijfwijze een gewoonte van mijn persoon, dus je moet het me vooral niet al te kwalijk nemen…. Je bemoeienis vind ik dus ook onnodig, of in duidelijke bewoording: gezeik.

Verder No offence? Natuurlijk niet!

Tja, wanneer je voldoening kunt halen uit het schrijven van onnodig uitgerekte, oubollig aandoende stukjes tekst, moet je dat natuurlijk gewoon doen. Veel plezier met je hobby.

Zeg, wie heeft jou hier aangesteld als editeur, als ik vragen mag ? Je houdt er wel een heel stellige opvatting op na van wat wel geschreven mag worden en niet. Zoiets heet in mijn boekje: de wijsheid in pacht hebben.

Je beticht mij van oubolligheid, qua taalgebruik dan (terwijl taal een sterk veranderlijk en persoonlijk iets is, dus de zogenaamde moderniteit is slechts een tijdelijke trend, waar ik aan mee doe maar het ook net zo goed even laat voor wat het is), terwijl je er zelf schuldig aan maakt. Gezien je opvatting hopeloos ouderwets is; je tracht graag begrenzing op de taal te leggen, vandaar dat jezelf in een klein taalwereldje leeft. Jezelf die begrenzing opleggen, dat is je goed recht, maar een ander jouw zeikerige mening opdringen, van wat goed of slecht is in taal, daar hoef je van mijn persoon geen medewerking of instemming van te verwachten. Nee, het is gewoon zo, dat je niet zo ruimdenkende bent als bijvoorbeeld ElmeroMero en mijn persoon, eerder een beetje kortzichtig (met enig gevoel voor UnderstatemenT gebracht). Een plezierwens is natuurlijk sympathiek, bijna een traantje gelaten. Alleen, moet ik eerlijk bekennen, had ik liever gezien dat al deze energie in een albumrecensie was omgezet (van dit album bijvoorbeeld).
Gegroet,
e

Helemaal mee eens, zet deze discussie voort op een literair forum of op de chat, maar niet bij dit geweldige album.

Erg goed, maar ik heb vaak dat ik na vier nummers zoiets heb van nu moet ik echt wat anders gaan luisteren. het wordt dan een beetje vermoeiend. Maar goed televators is 1 van mijn favorieten van dit album.

"een album dat je voor een volledig uur helemaal in beslag neemt, ongelooflijke luisterervaring"

Maar je moet de nummers wel eerst leren kennen. Bij de eerste luisterbeurt vond ik het één bak toffe, extroverte, afwisselende, bevrijdende herrie. Maar een heel album volhouden deed ik het niet.

Het prettige vond ik dat ik toch al wel meteen verliefd was door enkele herkenbare, openhartige stukjes zoals de "Now I'm lost"-stukjes in Inertiatic ESP en de "Exoskeletal junction at the railroad delayed"-refreinen in Roulette Dares. Alleen al door die krachtige, bloedmooie stukjes (die ik al vaak heb geluisterd) ga ik nu al voor 4,5*. Vanuit daar ga ik verder werken om dit album als m'n broekzak te leren kennen

Ik weet niet wat het met dit album is. Begin er altijd vol enthousiasme aan....maar iedere keer denk ik naar een half uur, prima zo....hou nu maar op met spelen. Het album is wat mij betreft gewoon te lang......en ook te afhankelijk van het moment waarop je hem draait. Je moet er helemaal voor in de stemming zijn.

En dat terwijl aan het einde ook prachtige nummers staan...

Ook hier maar een 5 van gemaakt. Weer zo'n album dat ik kan blijven luisteren. Prachtige opbouw en prachtige songs met de nodige rustpunten erin.

De nieuwe is er in februari met een tournee!

Wauw! Dat is nog 's iets om maar uit te kijken. Dit was mijn favoriete album van 2003. _o_

Ja, ze komen naar Paradiso op 23 februari

erg mooie cd, maar om een of andere reden luister ik hem zelden. toch nog 4*

Francis The Mute is de titel. En Brussel heeft de eerste datum van de tournee. Het tweede concert is in Amsterdam...

Hmmm, ik ben zeer benieuwd. Het is dat ik nog geen agenda van 2005 heb, anders schreef ik het er meteen in. Waar heb je dit gevonden trouwens?

Op de website van The Mars Volta en van de AB Concerts (Brussel) Mailing die ik elke week in mijn mailbox krijg.

Is er al iets bekend over hoe het nieuwe album gaat klinken? Het is natuurlijk toch een erg progressieve, eigenwijze band. Het zou me niks verbazen als het iets heel anders wordt als De-loused in the Comatorium. Ben zeer benieuwd!

dan zou ik zeggen: check: themarsvolta.com