Joan As Police Woman - To Survive (2008)

Joan Wasser zorgde 2 jaar terug voor één van de mooiste albums van dat jaar en tevens voor een memorabel concert in Rotown, Rotterdam.
Nog steeds koester ik het album en de herinnering aan het concert.
Als ik dan haar nieuwe nummer To Be Loved op haar myspace hoor smelt ik opnieuw en slaak ik een zeer diepe zucht dat het jaar bijna niet mooier meer kan met al die schitterende releases. Blijkbaar komt er toch weer eentje aan in juni!

Heee wist niet dat deze er aan zat te komen !

Real Life is het mooiste album uit 2006 geworden bij mij, dus ik ben benieuwd wat deze brengt! De single klinkt in ieder geval weer erg goed. Ook leuk dat Rufus op een nummer meedoet.

Verenigde Staten / Groot Brittannië / Nederland ?

Vanwaar die Nederlandse roots?

Ha, een release om heel erg naar uit te kijken. Zoals miak al zegt, Real Life was een van de betere albums van 2006. En een duet met Rufus, je zou haast zeggen dat het dan niet meer stuk kan. Dat wordt weer geld uitgeven met al die mooie releases op komst (Antony, Martha Wainwright).

yes,yes! Helemaal juist. Weeral eens zeer goed nieuws.

krijg het water al in men mond nu ik weet dat er een nieuw album in aantocht is van deze police woman!!!

Gisteren helemaal gehoord, tegenvaller, sorry. Het is gewoon Real Life deel 2, beetje saai. Maar goed ik moet hem eerst nog eens paar keer horen, voorlopig slechts 3 sterren

Yes! Daar zit ik op te wachten!

@djarend: Waarom moeten wij wachten tot een 'officieel' lek en heb jij de cd al weer gehoord?

Omdat cd-winkels vaak promo's hebben waar jij als bezoeker ook van mee kunt genieten?!
Als je er dan werkt kun je natuurlijk makkelijk zo'n heel album gaan beluisteren........

Dat klopt, bovendien is de platenmij zo dom geweest 10 promo's te sturen naar een niet nader te noemen cd-winkel (ik niet hoor) en die zijn ook al verspreid..Dus dat "lek" zal er ook wel zo zijn, geen idee want ik zoek nooit meer naar muziek op internet, mij te tijdrovend. Maar ik a mijn mening beetje bijstellen, want hij is wel mooi hoor, was in eerste instantie iets te negatief, maar ik blijf erbij dat-ie weinig verrast, niet dat Joan ineens met d&b ritmes moet komen of zo

Ik heb nu de samples (elk 50 sec.) van alle nummers gehoord: het klinkt in elk geval weer erg relaxed. Het weet me al aardig te pakken maar het blijft even afwachten op de hele cd. De verrassing is er misschien van af maar ik hoop de betovering niet.

Nog steeds geen lek helaas. Ben erg benieuwd naar dit album.

Album is wel gelekt hoor...
Ik heb 'm zelf nog niet (gehoord), maar ik ken mensen die 'm wel al hebben (gehoord)...

Zoals ik eerder al zei zorgde Joan Wasser met haar debuut voor het mooiste album van dat jaar (later ontdekte ik Little Annie en die onttroonde haar een jaar later alsnog van die eerste plek).
Ook haar optreden wat ik zag was zeer sterk.
En dan komt er het beruchte tweede album waarvan je op voorhand al weet dat het een stuk lastiger gaat worden om je te verrassen. Je kent immers haar klanken, de sound, de stem en de maniertjes.
Dan hoop je slechts op 1 ding en dat is dat het niet tegenvalt, en alles wat meer is dan dat is meegenomen.
Honor Wishes mag het album openen en het is herkenbaar Joan As Police Woman. Piano en ietwat lijzige zang domineren dit ietwat jazzy nummer. Joan creeert er duidelijk een eigen wereld mee en wij mogen daarin een kijkje nemen. Op de een of andere manier voel ik me bij haar muziek altijd wat buitengesloten. Ik mag kijken maar ze laat me niet helemaal toe. Misschien juist ook wel de kracht van haar muziek. Het weet het spannend te houden. Overigens doet David Sylvian ook mee op dit nummer.
Holiday start alvast lekker broeierig met een zwoele bas. Het nummer klinkt op de een of andere manier wat frisser dan de opener. Waar ik daar lekker loom binnenkwam daar is dit een plens water in het gezicht.
To Be Loved heeft al wat meer tijd gekregen om op mij in te werken en het heeft me al een tijdje in haar greep. Het had ook op het debuut kunnen staan en dan doel ik zeker ook op de kwaliteit ervan. Het is een schitterend, puur liedje dat het zonder allerlei opsmuk prima weet te redden.
Na To Be Loved gaat het over in To Be Lonely. Liefde en eenzaamheid liggen dicht bij elkaar. De toon op dit nummer is somber en dat is te danken aan het pianospel en de strijkers die treurig meedoen. Betoverend mag ik wel zeggen.
Op Magpies horen we opeens blazers. Het geeft het nummer een opgewekte toon mee zonder in nepperige vrolijkheid te vervallen. Want ondanks het wat uitgelatener sfeertje vind ik het nog wel degelijk een droevig lied.
Start of My Heart past mooi bij deze zwoele avond waarop ik dit stukje schrijf. Alsof de warme gloed van vandaag nog even doorgaat. Het weet me goed warm te houden in elk geval.
Hard White Wall is wat meer MOR. Een uitstekend nummer, maar wel het eerste dat me vooralsnog niet helemaal over de streep weet te trekken.
Furious is wat uptempo en dat is goed. Het geeft de nodige afwisseling aan dit album en zorgt er voor dat je uiteindelijk niet inkakt (waar ik zelf hoe dan ook geen last van heb).
Titelsong To Survive is een lief, redelijk klein gehouden nummer. Het is dat de strijkers het een zekere grandeur weten mee te geven zonder het klef of zoet te maken.
En dan zijn we alweer aangekomen bij het laatste nummer To America. Rufus Wainwright bezong America al op zijn vorig jaar verschenen album Release the Stars. Dezelfde Rufus bij wie Joan in de begeleidingsband zat en ook de Rufus die hier het duet aangaat met Joan. De twee voelen elkaar goed aan en de stemmen smelten mooi in elkaar over in dit beheerst gezongen en gespeelde sprookjesnummer dat een vrolijk slotakkoord krijgt in de laatste minuten d.m.v. de blazers.
Het mag duidelijk zijn: Joan As Police Woman stelt me niet teleur. Integendeel. Wederom weet ze me te pakken. Natuurlijk is het minder verrassend dan het debuut; we kennen haar nu immers al.
Nee, dit is wederom hartverscheurend mooi en ik denk dat de liefhebbers van haar eerste album dit ook wel weten te waarderen en ik kan de mensen die dat album maar niks vonden vertellen hier ook niet aan maar niet aan te beginnen. Ze zullen er wederom niets mee kunnen.
Ik kan dat dus wel en ik zet dit album alvast bij mijn favorieten van 2008.

Hmm, klinkt interessant, het debuut was inderdaad zeer behoorlijk.

*kwijl*

kan niet wachten om dit horen!

Ja heb het album nu ook al een paar keer gehoord, maar wacht nog even met stemmen. Het klinkt niet echt vernieuwend, maar wel van ouds erg mooi . Vooral die lekkere outro op To America. Dit gaat me veel luisterplezier opleveren.

't is wachten tot het laatste nummer voor een mooie muzikale omhaal. De rest klinkt me tot nu wat te braafjes. Maar moet waarschijnlijk nog wat door zakken.

kan moeilijk wachten tot hij uitkomt want was 2 jaar geleden een openbaring voor me, ik leg die eerste nog regelmatig op , ben dan zeer benieuwd naar deze , heb hem al besteld bij cdwow

Prachtige foto op de hoes overigens, lijkt bijna wel een portret door één van de pre-rafaëlieten.

Ik moet op mijn eerder opmerkingen toch terugkomen, schitterende plaat en zeker beter dan de eerste, ga er 4 sterren van maken.

Ben bij nr 5, klinkt goed zover.

In de Luisterpaal!

Pfoe, ik was zwaar fan van de eerste, ik kan die echt achterstevoren meezingen (nee, ik ga het niet doen, smartass) en toch heeft het zeker 5 draaibeurten geduurd eer het kwartje viel. Ik voelde wel al van bij de eerste beluistering dat er meer was dan ik eerst hoorde, maar toch, de eerste keer was wat 'n teleurgesteld gevoel: pas bij to america kwam ik er een beetje in en toen was de plaat al af. Ik moet hem nog draaien hoor, maar na een keer of 7 krijgt hij een verdiende 4,5*

Ik heb precies hetzelfde meegemaakt. Ook zeker fan van de eerste, maar de eerste 5 beurten compleet geen band met dit album. Vond het echt niet goed. Nu ben ik hem meer beginnen beluisteren, en kom ik toch tot het besluit dat er ongelooflijke pareltjes opstaan zoals de titelsong en to be lonely. Van To America ben ik niet zo'n fan, maar het is toch een goede cd. Iets minder dan de eerste, maar nog steeds zeer geslaagd. En als conceptalbum de betere van de twee, want deze heeft duidelijk meer één thema(verdriet om haar moeder).

4*

Klasse album, na veel draaien, zelfs beter dan Real Live!!

nadat ik deze een paar keer meer heb gedraaid vind ik het eigenlijk minder want dan krijg ik meer de gevoel dat ze iemand wil zijn dat ze nooit zal worden (qua talent) en dat ze voordeel heeft getrokken van de sort mensen die art supplements lezen (Volkskrant achtig bladeren of in die supplements bij kranten op een zondag in GB) en denken dat ze echt hip of cool is!
JAPW is een sort amerikaanse kruising van PJ Harvey en hun eigen Aimee Mann ... allerbij hebben dan ook meer talent in hun kleine vinger dan JAPW in haar hele lijf! - dit album is niet slecht maar is niks bijzonders en op somige momenten zelfs regimented en saai.
wel een aanrader voor mensen die PJ Harvey nooit zullen begrijpen!
Het helpt ook dat JAPW op alle festivals terecht komt omdat ze dezelfde agent heeft als Scissor Sisters ... en op de Music in My Head afgelopen weekend in DEn Haag was ze misschien wel de minst indrukwekkend act (en dat is niet goed want Supergrass waren er ook!!)

Zojuist via de Luisterpaal gehoord en klinkt op het eerste gehoor best aardig. Doet me wel een beetje aan P.J. Harvey denken, maar goed.
Alle nummers zijn zo lekker ingetogen en dat bevalt me wel.

Ik geef 'm vooralsnog 3, 5 sterren.

Deze politie-agente is een zeer talentvolle!

Ben haar een beetje aan het ontdekken en het klinkt heel aandoenlijk.