Joan As Police Woman - To Survive (2008)

Zoals ik eerder al zei zorgde Joan Wasser met haar debuut voor het mooiste album van dat jaar (later ontdekte ik Little Annie en die onttroonde haar een jaar later alsnog van die eerste plek).
Ook haar optreden wat ik zag was zeer sterk.
En dan komt er het beruchte tweede album waarvan je op voorhand al weet dat het een stuk lastiger gaat worden om je te verrassen. Je kent immers haar klanken, de sound, de stem en de maniertjes.
Dan hoop je slechts op 1 ding en dat is dat het niet tegenvalt, en alles wat meer is dan dat is meegenomen.
Honor Wishes mag het album openen en het is herkenbaar Joan As Police Woman. Piano en ietwat lijzige zang domineren dit ietwat jazzy nummer. Joan creeert er duidelijk een eigen wereld mee en wij mogen daarin een kijkje nemen. Op de een of andere manier voel ik me bij haar muziek altijd wat buitengesloten. Ik mag kijken maar ze laat me niet helemaal toe. Misschien juist ook wel de kracht van haar muziek. Het weet het spannend te houden. Overigens doet David Sylvian ook mee op dit nummer.
Holiday start alvast lekker broeierig met een zwoele bas. Het nummer klinkt op de een of andere manier wat frisser dan de opener. Waar ik daar lekker loom binnenkwam daar is dit een plens water in het gezicht.
To Be Loved heeft al wat meer tijd gekregen om op mij in te werken en het heeft me al een tijdje in haar greep. Het had ook op het debuut kunnen staan en dan doel ik zeker ook op de kwaliteit ervan. Het is een schitterend, puur liedje dat het zonder allerlei opsmuk prima weet te redden.
Na To Be Loved gaat het over in To Be Lonely. Liefde en eenzaamheid liggen dicht bij elkaar. De toon op dit nummer is somber en dat is te danken aan het pianospel en de strijkers die treurig meedoen. Betoverend mag ik wel zeggen.
Op Magpies horen we opeens blazers. Het geeft het nummer een opgewekte toon mee zonder in nepperige vrolijkheid te vervallen. Want ondanks het wat uitgelatener sfeertje vind ik het nog wel degelijk een droevig lied.
Start of My Heart past mooi bij deze zwoele avond waarop ik dit stukje schrijf. Alsof de warme gloed van vandaag nog even doorgaat. Het weet me goed warm te houden in elk geval.
Hard White Wall is wat meer MOR. Een uitstekend nummer, maar wel het eerste dat me vooralsnog niet helemaal over de streep weet te trekken.
Furious is wat uptempo en dat is goed. Het geeft de nodige afwisseling aan dit album en zorgt er voor dat je uiteindelijk niet inkakt (waar ik zelf hoe dan ook geen last van heb).
Titelsong To Survive is een lief, redelijk klein gehouden nummer. Het is dat de strijkers het een zekere grandeur weten mee te geven zonder het klef of zoet te maken.
En dan zijn we alweer aangekomen bij het laatste nummer To America. Rufus Wainwright bezong America al op zijn vorig jaar verschenen album Release the Stars. Dezelfde Rufus bij wie Joan in de begeleidingsband zat en ook de Rufus die hier het duet aangaat met Joan. De twee voelen elkaar goed aan en de stemmen smelten mooi in elkaar over in dit beheerst gezongen en gespeelde sprookjesnummer dat een vrolijk slotakkoord krijgt in de laatste minuten d.m.v. de blazers.
Het mag duidelijk zijn: Joan As Police Woman stelt me niet teleur. Integendeel. Wederom weet ze me te pakken. Natuurlijk is het minder verrassend dan het debuut; we kennen haar nu immers al.
Nee, dit is wederom hartverscheurend mooi en ik denk dat de liefhebbers van haar eerste album dit ook wel weten te waarderen en ik kan de mensen die dat album maar niks vonden vertellen hier ook niet aan maar niet aan te beginnen. Ze zullen er wederom niets mee kunnen.
Ik kan dat dus wel en ik zet dit album alvast bij mijn favorieten van 2008.

Talentvol is ze zeker. Luister het nu voor het eerst deze To Survive. Real Life heb ik nog steeds op 5 sterren staan, een klassieker in mijn ogen. Wat ik op dit album hoor is eigenlijk niet veel nieuws, het heeft veel weg van haar debuut. Maar wat vind ik haar stem toch heerlijk! Die verveelt mij geen minuut. Ik ben nog maar op de helft en tot nu toe is Magpies wel favoriet. Straks het nummer met Rufus, spannend!

Volgens mij is dit album na een aantal draaibeurten niet meer uit mijn cd-speler te slaan. Go Joan!