Madonna - Hard Candy (2008)

Na de nummers 1 t/m 8 is vanaf vandaag ook de rest van dit album te vinden: de resterende 4 minutes eh nummers dus.
Madonna gaat al heel wat jaartjes mee in huize aERo: toen ik 13 was hoorde ik het nummer Holiday van ene Madonna. In mijn oren een ietwat saai discotutje met een nummer dat me niet erg veel deed (later is het goed gekomen tussen dit nummer en mij) maar een jaar later maakte ik kennis met de hits van het Like a Virgin album. Die LP kreeg ik dan ook als Sinterklaaskado dat jaar. Met de komst van single Into the Groove (uit de film Desperately Seeking Susan) was er wel sprake van een liefde tussen haar en mij. Ik wist niet hoe snel ik naar de winkel moest rennen om die single te kopen.
Toch zwakte het snel iets af met True Blue. Ik vond dat best een leuk album maar had er geen moeite mee dat mijn zus het kocht: scheelde mij weer geld.
Toen kwam het nieuws dat Madonna met mijn toenmalige idool Prince een nummer zou opnemen voor haar nieuwe album Like a Prayer en ik was helemaal bij de les. Als voorbode verscheen de gelijknamige single en ik was verslaafd. Ook het album zelf beschouw ik nog steeds als haar op één-na-beste. En daarna was de liefde over. Ik hield me ondertussen met heel andere muziek bezig en Madonna verdween ietwat uit zicht, ook in Nederland bekoelde de liefde want ze scoorde voornamelijk nog in eigen land of veroorzaakte ophef rondom naakt-foto's. Erotica ging wat langs me heen en Bedtime Stories hetzelfde verhaal. In 1998 kreeg ze het voor elkaar om spanning op te bouwen voor haar nieuw te verschijnen album Ray of Light. Ik pikte dat ook op en was helemaal om toen het uitkwam. Nog steeds beschouw ik dat als een geweldig album en geloof het of niet maar het heeft mijn 5* te pakken gekregen en dat zal ook wel zo blijven.
Mijn aandacht had ze terug en is sinds dat album ook niet meer verdwenen. Music vond ik erg leuk, American Life was niet beroerd maar viel toch ietsje tegen en Confessions on a Dancefloor beviel me uitstekend. De twee pieken die ik ervaarde bij Like a Prayer en Ray of Light werden niet meer gehaald.
Bij dit nieuwe album waren de voortekenen niet erg gunstig te noemen, de namen met wie ze zou gaan samenwerken stonden nu niet bepaald in hoog aanzien bij mij en de single 4 Minutes deed die angst al uitkomen evenals de nummers die vorig jaar al rondzweefden op internet zoals Candy Shop.
Dat nummer Candy Shop opent nu dit Hard Candy en mijn mening is totaal niet bijgedraaid na de vele draaibeurten die dit inmiddels gehad heeft. Echt een Pharell Williams nummer en Madonna probeert geforceerd hip te zijn met een nummer dat een flink aantal jaar geleden als hip omschreven kon worden maar wat nu hopeloos uitgekauwd is.
4 Minutes mag dan best een funky en aanstekelijk nummer zijn; maar om nu te zeggen dat ze hier één van haar beste hits ooit laat horen, nou nee. Ook dit komt geforceerd over. Typisch zo'n nummer dat in een Gay Palace alle homo's laat joelen en richting dansvloer doet rennen. Het zal het zeker goed doen bij de jongeren onder ons en als dat zo is heeft ze haar doel weer bereikt, maar eerlijk gezegd had ik gehoopt op een wat rijpere Madonna die nu eens niet zo misplaatst eeuwig jong wil blijven.
Dan volgt het eerste nummer waarbij ik denk 'hey dit klinkt wel leuk'. Give It 2 Me heeft een beat die me nogal doet denken aan de Rick James-hit Superfreak. Het is een prima up-tempo popnummer waar je je geen buil aan kunt vallen. Dit is Madonna-light maar wel lekker zoals men dat dan zegt.
Een hartslag opent, hoe origineel, het nummer Heartbeat. Weer die beat. Ik weet dat veel jongeren deze sound leuk vinden maar ook deze moeten toch toegeven dat dit liedje flinterdun klinkt?! Natuurlijk danst het lekker weg, maar van de queen of pop verwacht ik dan net even meer.
Miles Away klinkt zomers en luchtig en kan ik weer wat beter pruimen. Toch blijft er iets aan mij knagen. Het is allemaal wel aardig maar ik mis net dat beetje meer wat meestal toch kenmerkend is voor Madonna.
She's Not Me is een prima funky-disco stamper met lekkere gitaarlicks. Misschien dat die ruime 6 minuten wat korter hadden mogen zijn maar dat is een luxe-probleem zullen we maar zeggen.
Blijkbaar wil Madonna ook het zeer jonge publiek bereiken (lees K3-leeftijd), want Incredible komt op mij wel heel erg flauw over.
Gelukkig kent het nummer nog wat leuke breaks waardoor ik niet na een paar seconden al richting skip-toets grijp, maar dat dit tot het minste van deze cd behoort staat voor mij wel vast.
Beat Goes On circuleert ook al sinds vorig jaar op internet. Dit is een wat andere versie en ik moet zeggen dat het er wel door op vooruit is gegaan. Dat wil niet zeggen dat ik er nu wel enthousiast over ben. Zoals ik al eerder opmerkte: had ze hier een flink aantal jaartjes terug mee op de proppen gekomen dan was Madonna de absolute queen geweest, nu sluit ze achteraan de rij met een sound die toch erg uitgekauwd is anno 2008.
Dance 2night heeft ook weer een funky sausje maar vind ik een beetje de saaiheid bevatten zoals ik ook de nummers van haar debuut dat vind hebben. Het pakt me nergens en gaat een beetje ene oor in, andere uit.
Spanish Eyes behoort tot mijn favoriete Madonna nummers. Dit Spanish Lesson zal dat niet gaan doen. Het nummer sluit zich naadloos aan bij de andere nummers op dit album. Ondanks dat het mijn stijl niet is vind ik het zo beroerd nog niet.
Devil Wouldn't Recognize You is net geen ballad maar is wel één van de rustiger nummers. Het kabbelt een beetje voort maar heeft op zich genoeg leuke geluidjes en koortjes om het toch nog wat boeiend te houden.
De officiële afsluiter is Voices. De Japanse editie heeft Ring My Bell als extra en er zullen vast nog wel wat meer verschillende versies verschijnen. Voices gaat ook een tandje lager en heeft wat meer sfeer. Er klinken zelfs zeer licht Arabische tinten in door (vrij minimaal, maar als je oplet herken je ze wel). Het is misschien een ietwat kitscherige afsluiter maar ik was blij om dit te horen als afwisseling op de rest.
Het moge duidelijk zijn dat mijn Madonna-liefde gepaard gaat met pieken en dalen. Waar Confessions ervoor zorgde dat de dalende lijn weer wat omhoog ging daar is ze met dit Hard Candy in een vrije val naar beneden geraakt. Een onvoldoende is het nog net niet, want Madonna moet je wel binnen een bepaald kader beluisteren uiteraard. Ze maakt pop voor de massa en daar is niks mis mee, sterker: ze doet dit gewoon voortreffelijk. Nog bewonderenswaardiger is haar trendsettende gedrag en daar wringt de schoen bij dit album. Of dit nu je ding is of niet: ze weet deze keer echt niet te verrassen en het komt op mij te veel over als het achter de feiten aanhobbelen en dat ben ik niet gewend van haar.
Misschien wordt het tijd dat Madonna de volgende keer eens met iets heel volwassens op de proppen komt, ze is nu bijna 50 en het zou haar sieren. Met Ray of Light deed ze dat wat mij betreft beter: dat was een degelijk album dat tegelijkertijd hip was en dat straalde ook volwassenheid uit en dat doet Hard Candy niet.
Dat de kids uit hun dak zullen gaan geloof ik graag dus wat dat aan gaat weet ze wel een doelgroep te bereiken, maar aangezien ik met deze dame ben opgegroeid verwacht ik ook van haar wel wat groei.
We zullen zien. In elk geval staat ze voorlopig weer in the picture en zal iedereen over haar heen buitelen: en degene die het laatst lacht? Uiteraard
Ondanks mijn wat zure toontje probeer ik dit album toch even los van alles te zien en is het als popplaat redelijk geslaagd te noemen. Een heel, heel kleine 3* dan maar......

Wat doet Madonna nou? Ik heb bij Madonna altijd toch het gevoel dat ze een voorloper is, maar dat is bij deze cd dus totaal anders. Ze laat zich ondersteuen door de bekende sound van oa Timbaland, maar er is meer. Het lijkt wel alsof Timbaland zijn afdankertjes van de hoogste plank op de hoogste zolder heeft gehaald en die aan Madonna heeft gegeven. Heard it all before.
Vind het echt een inspiratieloze cd, zowel productioneel als vocaal en tekstueel. Jammer, want ik hoopte op meer.

Alhoewel ik als kleine Herman wel een keer de True Blue-LP cadeau kreeg van mijn moeder, ben ik nooit echt een Madonna-fan geweest. Dat kwam pas met het vorige album, dat geproduceerd werd door Stuart Price. Price was een van mijn favoriete producers vanwege al zijn remixwerk, Les Rythmes Digitales en zijn geweldige mixalbum en ook Confessions beviel me uiterst goed. Gewoon een heerlijke discoplaat vol muzikale knipogen naar bv. Donna Summer, Pet Shop Boys, The Stooges, etc.

Ik keek ook wel reikhalzend uit naar dit album, totdat ik hoorde dat Timbaland en Pharrel de productie op zich namen. Nu vind ik veel Timbaland-producties erg goed (Promiscuous Girl was mijn favoriete single van 2006), maar al met al werd ik wel een beetje moe van dit geluid. Maar goed, inmiddels toch al weer een paar keer beluisterd dit album en ik kan nu toch wel zeggen dat het een wat mindere plaat is.

De paar producties van Timbaland vind ik erg goed: de single viel me eerst erg tegen, maar ben ik toch wel meer gaan waarderen. Al is het nog steeds geen topper als Hung Up of Get Together. Miles Away is een van mijn favoriete nummers van het album en Dance2night is een lekkere downtempo-funkplaat met een lekkere baslijn.

De producties van Pharrel vind ik wat oppervlakkiger. Give it To Me is echt een lekker nummer met die dikke synths, maar verder vind ik nummers als Incredible, She's Not Me Heartbeat en Spanish Lesson toch wel vrij slap. De wat cliché-productie met verknipte stemgeluidjes en die koebel die toch al weer een paar jaar uit de mode is helpen ook niet echt. Sommige nummers worden door wat inventieve breaks nog wel enigszins gered gelukkig, waardoor er nooit echte verveling of ergernis op treedt.

Al met al wel een leuk album, maar geen topper voor mij. Hopelijk hobbelt Madonna de volgende keer niet te laat achter een hype aan...

vind dit album gewoon niet veel aan
heb hem een paar keer beluisterd maar hij kan me gewoon niet boeien
de enige nummers die leuk vind zijn give it 2 me en miles away
4 minutes vind ik ook niks aan


voor give it 2 me en miles away 1,5

qua pure popnummers levert dit album toch wel zo 7 tracks aan.
En er zit nog een samenhang in het album als geheel.
Maar het bevat ook het allerbelabberdste Incredible, dan is Spanish lesson lang niet zo erg als je die er naast zet

Tja… Give It To Me en vooral 4 Minutes waren toch echt wel gigantische wereldhits. Ook Miles Away is één van m’n favoriete Madonna nummers. De rest van dit album daarentegen… Mwah. Om over die cover maar te zwijgen.

Gelukkig herpakte ze zich in 2015 met Rebel Heart dat in alles veel beter was.