The Stranglers - Black and White (1978)

Wat een plaat... Wat een band...

Dat heerlijke orgeltje van Dave Greenfield!!! Dat volledig zijn eigen leven lijkt te gaan leiden in "Nice 'N' Sleazy" en "Sweden", "Toiler On The Sea" ... en verder altijd prominent aanwezig is.. toch wel een belangrijk aspect aan de .. "Stranglers" sound... net zoals bij The Doors.. en ik maak die vergelijking graag, want anders dan bij The Doors, vind ik toch dat The Stranglers niet genoeg naar waarde worden geschat.. Want net zoals bv. The Clash zijn ze meer dan zomaar een restant van de Britse punkgolf, want de heren hadden dan toen nog wel de "punk attitude", al snel bleek, en zeker met dit album, dat ze enorm getalenteeerd waren en fantastisch songs konden schrijven.... de heerlijke teksten niet gespeend van enige Britse zin voor humor .... goede meebrulnummers.... de vette bassen van JJ burnel.. Jet Black die alles lekker strak houdt op de drums... en natuurlijk ook Hugh Cornwell.. dan de stem van de band (en gitaar speelt ie ook)...

BLACK & WHITE is het derde Stranglers album (na "No More Heroes" en "Rattus Norvegicus") en misschien wel hun meest gevarieerde tot dan toe.. je hebt nog de punkwoede van "No More Heroes", maar ook hier al ontdek je hun talent om popparels te schrijven... op dit album rechttoe rechtaan meezingers zoals opener "Tank", "Hey" en "Outside Tokyo", maar anderzijds ook het lichtjes fantastische "Nice 'N Sleazy" met die onvergetelijke toetsenpartijen van Greenfield.... en zeker ook te vermelden: "Sweden (All Quiet On the Eastern Front)"! Maar mijn absolute favoriet van dit album is toch wel zonder enige twijfel het fenomenale "Toiler On The Sea", dat ook in de livesets altijd een waar feest betekende... ook hier kon Greenfield zich voliop uitleven...

Waar "Toiler On The Sea" haast naar progressieve rock dreigt te neigen, krijg je bij "Curfew" weer een kanp huwelijk tussen brutale gezongen, of moet ik zeggen geproclameerde zang, pakkende melodie, en gezllige toestenriedeltjes... Nog een favoriet van mij, deze "Curfew"...

"Threatened" is ook niet onaardig... 'bring me a piece of my mummy, she was quite close to me'... vrolijke fransen die Stranglers... O ja, ook zeker de moeite waard is het dreigende "In The Shadows" ... 'walking on the streets at night/ turn around and die of fright.../. what's that in the shadows'? Knap nummer met toffe geluidseffecten alsook overal sound en sfeer.. bij dit nummer beeld ik me zo allerlei angstaanwekkende taferelen in die je snachts tegen kan komen.. de apotheose van dit nummer is toch wel weer de orgelpartij van Greenfield zeker... (ja!).

"Do you Wanna" klinkt zoals je het wellicht verwaxht: punkpoprock Geen onmisbare song, maar wel leuk om te horen... het nummer gaat haast naadloos over in "Death and Night And Blood"... nog zo'n punkrockmeezinger... om dan af te sluiten met "Enough Time"


Met "BLACK & WHITE" was een beetje het verlies van de onschuld en het zomaar jongens onder elkaar gevoel voor The Stranglers ... Met B&W werd het ernst... de groep werd steeds meer au serieux genomen.. ze stonden al bekend als de grote "bad boys" van de Britse punkscene, maar dit was het album dat een opening maakte naar een breder publiek...
BLACK & WHITE toont The STRANGLERS in topvorm in volle creatieve kunnen, en dit alles zou nog verfijnd worden op die andere prachtige albums zoals "The Raven", 'La Folie" en "TheMenInBlack"... Black & White toont duidelijk al aan dat de band meer is dan zomaar een punkgroepje.. en de toekomst zou dat ook bewijzen... van punkrock over newwave tot en met zeemzoete poppareltjes... of een combinatie van de factoren... zo zou het verdergaan, zo gaat het (nu met Paul Roberts) nog steeds verder...

The Stranglers zijn een band om te koesteren, en dat geldt zeker ook voor deze BLACK & WHITE.


De originele versie telde 12 songs.
In mijn CD-versie werden meer nummers toegevoegd dan hier afgebeeld, namelijk:
13. Mean To Me
14. Walk On By (Burt Baccharach) - schitterend!!
15. Shut Up
16. Sveridge (zweedse versie van Sweden)
17. Old Codger
18. Tits

Wat een geweldig verhaal van c-moon, een echte Stranglers kenner zo te lezen. Ik zou het album bijna blindelings willen aanschaffen want ook ik ben een liefhebber van The Stranglers. Alleen dit album van The Stranglers samen met Hugh ken ik eigenlijk niet.
Shame on me.

Bedankt voor de hulde, beste SoundWave!

Zeker kopen hoor, SoundWave!!!

Als je Rattus Norvegicus ook nog niet mocht hebben, er is ook een release waarbij beide albums in een box zitten, mét bonustrakcs.....

Ik heb dit album net aangeschaft en is opzich best wel o.k., maar kan voor mij toch net niet tippen aan hun 2 voorgangers.

Na een aantal hoogtepunten op dit album ondekt te hebben zoals 'Tank', 'Sweden( all quiet on the eastern front) ' , 'Toiler on the sea', en 'Death and night and blood', is mijn grote favoriet uit deze hoogtepunten op dit album toch wel 'Toiler on the sea', vooral het begin, en daar bedoel ik mee ongeveer de eerste minuut van het nummer,....niet kapot te krijgen gewoon.
Ik heb dit nummer al eens 5x achter elkaar gedraaid en hij word steeds beter,...wereldnummer.
Wat een verrassing dat dit ook de favoriet van c-moon is, maar eigenlijk zouden veel meer mensen dit nummer moeten kennen en dan weet ik zeker dat er nog veel meer positieve reakties zullen komen.
Over de rest van het album zelf denk ik nog steeds hetzelfde, kan net niet tippen aan de 2 voorgaande albums van The Stranglers, al komt het toch aardig in de buurt.

Goed bezig, SoundWave, nog even en je prijst "B&W" net zo hard de lucht in als ik

Goed album is dit. Met vrolijke nummers.
er zit nog maat in ook, vooral de numers Sweden, Toiler on the Sea en death and night and Blood.

beter dan rattes norvicus.

4,0

Met je eens sinterklaas, dit zijn ook mijn favoriete nummers op dit album, maar dat had ik al in een eerder bericht geschreven.
Over "Rattus Norvegicus" ben ik het niet met je eens, want dit vind ik namelijk een geweldige Stranglers cd, op een paar mindere nummers na dan.
Nu even iets over dit album.
Na vele luisterbeurten ben ik er toch wel achter dat dit album voor mij toch wel net zo goed is als "Rattus Norvegicus" en "No more heroes", en ik ga dit dan ook opwaarderen met een halve ster, zodat ook deze cd 4 sterren krijgt van mij. En zo kan "Black&White" toch wel tippen aan de 2 eerder genoemde albums wat ik eigenlijk toch eerst tegensprak, alleen het had even wat meer tijd nodig dan bij de vorige 2.

Ik luister hem net, en mijn eerste oordeel is dat het wat behoorlijk meer uitgebalanceerd klinkt dan de albums hiervoor.
Ik vind het persoonlijk een stuk beter, en dan doe ik nog niks te kort aan de kwaliteit van de vorige albums!

Ook verteer ik deze weer wat makkelijker dan The raven die ik niet zo heel erg leuk vond.

En de term bonus nummers is hier echt volledig van kracht: Want het luisteren naar Walk On By is echt een bonus, een hele erge dikke!

BLACK & WHITE

De overgangsplaat van punk naar new wave. Meer synths, meer teksten met inhoud. De Stranglers waren altijd al punks met brains, maar hielden van hun door de pers opgeklopte en door de band bewust in de hand gewerkte seksistische imago.


Tank rijdt je deur plat met een stevige "drive". Had volgens mij een singel mogen zijn. En was het ook bijna, als bonustrack op de Walk on by singel.

Nice 'n' sleazy is nog het meest Stranglers oude stijl. Wurgende bas, seksistische humor en een sprankelend orgeltje dat gaandeweg ontspoort.

Outside Tokyo heeft iets van een musical. Een valse dronkenmanswals die toch weet te ontroeren. Mooi zo.

Sweden vind ik ook een prachtsong in twee bewegingen. Sweden, country where only the clouds are interesting. Cumulus nimbus floats by. Hoe verzin je het?

Toiler on the Sea is een kolkend zeemansepos met hoge live-reputatie en het bezorgde de Britse new wave groep A Flock of Seagulls haar naam.

Curfew is occultist Dave Greenfield aan het woord en aan de keyboards. Best een giftig nummertje.

In the Shadows is bijzonder sfeervol. Een donkere steeg waar de dreiging vanonder elke stoepsteen loert. Ratten in de riool (deel twee).


Hey! toonde de Stranglers die als Devo wilden klinken. Best leuk. Threatenend is een depressieve JJ Burnell die om zijn mama roept. En dan is er die tweelingsong Do you wanna en Death and Night and Blood met Greenfield en Burnell als vocalisten. Pure machomuziek die deze keer misschien toch beter in de riool bleef. Enough Time tenslotte is een experiment met synthesizers, stemmetjes en bandsnelheden.

Walk on by verscheen aanvankelijk samen met Mean to me en Tits als gratis ep bij de eerste Britse persingen. Nadien werd deze Bacharach/David cover alsnog een top 10 singelsucces. Hierop klinken de Stranglers helemaal als de Doors.

Deze plaat zojuist voor het eerst gehoord, maar ik moet zeggen dat ik er weinig mee heb. Ik was blij toen het voorbij was. Gelukkig zijn er ook mensen die er van kunnen genieten.

Van het hele album ken ik alleen Nice `N Sleazy , wat ik nog op vinyl gehad heb , ik ken de Stranglers hoofdzakelijk van No More Heroes , Something Better Change en Golden Brown , is dit album een beetje van dat niveau ?

Dit album is het laatse van de Stranglers oude stijl.
De wurgende bas en de snerende vocalen zijn intact,
maar de gitaren ruimen een beetje meer plaats voor de synths.

Er is meer nagedacht over de teksten, die hier en daar
met een ironisch ondertoontje maatschappelijke thema's aansnijden.

Ik vind de songs beter dan op No More Heroes,
al staan er geen klassiekers op zoals No More Heroes of Peaches.
Maar ik ben dan misschien ook een iets te grote fan.

BLACK & WHITE 1978

Ik heb gisteren nog eens met grote voldoening
naar het derde Stranglers album geluisterd.

Het laatste album met hun rauwe punkgeluid,
al sijpelen de keyboards steeds nadrukkelijker op de voorgrond
en worden de cynische teksten subtieler ... kijk uit voor dubbele bodems.

Tank rijdt meteen je deur plat. Een gepantserd nummer.
I can drive my very own tank ... soldaatje spelen, de man in zijn piemel gezet.

Nice 'N" Sleazy borduurt op de succesformule van Peaches.
Stranglers reggae met wurgende bas en pruttelende keyboards.
De enige single van het 12 nummers tellende album.

Outside Tokyo doet me denken aan het schilderij van Dali
met de smeltende horloges ... een dronken wals die cynisch
het einde ter "tijden" inluidt ... op hol geslagen kapitalisme.

Sweden was een singlekandidaat, maar geraakte nooit verder
dan een videoclip en een Zweedse variant (bonustrack 16).
Ongemeen hitpotent en een zoetzure ode aan het land
waarin Hugh Cornwell nog even biologiestudent was.

Track 4 en 5 zijn op de CDversies van dit album trouwens omgewisseld.
Een foutje van de digitaliseerders dat nadien nooit werd rechtgezet.

Hey! (Rise of the Robots) is overduidelijk een ode aan Devo.
Ook Rok it to the Moon (b-kant van de single die Black & White
vooraf ging) heeft dat mechanische arrangement ...
Ruik ik hier een sneer richting Kraftwerk?

Toiler on the Sea wordt door menig fan (zie wat mijn voorgangers schreven)
als één van de meest onsterfelijke Stranglers songs beschouwd (een live sensatie).
En probeer deze mensen eens ongelijk te geven: sprankelend samenspel tussen keyboard, bas en gitaren ... opspattend water voor de boeg van de drakar.

Oorspronkelijk zou kant 1 uitsluitend nummers van gitarist
Hugh Cornwell bevatten en kant 2 nummers van bassist Burnel.
Maar die laatste had altijd wat meer tijd nodig om met meer
dan een basisriff of thematische inval te komen ...

Curfew is een produkt van toetsenist Greenfield.
Altijd goed voor een satanische grijns in de stembanden.
Net als Tank een stevige, zij het iets meer gewrochte song.
Het refrein wordt door de hele groep meegezongen.

Threatened is van Burnel, maar meteen het zwakste nummer
van het album ... het heeft wel iets aantrekkelijks in de geschifte manier
van zingen, maar muzikaal beklijft het nummer niet genoeg.

In the Shadows is andere koek ... het nummer verscheen een jaar
eerder al als b-kant van de No More Heroes single, maar laat paradoxaal
genoeg een sound horen die de groep vooral op de twee volgende albums
(The Raven en The Meninblack) zou ontwikkelen: experimenteler,
met klemtoon op de sfeerzetting, spelen met de vormgeving.

Do You Wanna en Death and Night and Blood horen samen.
Beide nummers associeer ik onverwijld met de zwart wit beelden
van de film Rumble Fish (met Matt Dillon en Mickey Rourke).
Vechtersbazen op oorlogspad: Greenfield en Burnel.

Enough Time gaat opnieuw richting The Raven.
Met als hoofdingrediënten de stemvervorming (The Meninblack)
en een heel ijle, geïmprovisteerde keyboard melodie (Ice en Sha Sha a Go Go).

De bonustracks op de 2001 remaster zijn echt de moeite.
Mean to Me en Shut Up zijn uptempo rockers uit het vuistje.
Old Codger en Walk on By verraden als nooit tevoren dat de wortels
van deze ouwe ratten onder de punkers eigenlijk in de 60s lagen.

Walk on By zat samen met Mean to Me en Tits als gratis bonus single
bij de eerste Britse persing van het album. De Bacharach cover slaagde er zelfs in
om in datzelfde jaar, als single A-kant heruitgebracht, de Britse top 10 te halen.

Tits, hier in een los uit de pols live uitvoering met introductie
van de daarna solerende bandleden, eindigt zelfs met de volgende quote:
Now you know why nobody wanted to watch us play two years ago ...

Of hoe het viertal het punkmasker op dit album afgooit
om zich te ontpoppen als een schalkse rockgroep met wortels.

Producer Martin Rushent had er genoeg van en zou afhaken
tijdens de opnamesessies van The Raven ("too much synths")
om in 1981 doodleuk Dare! van The Human League te producen.

VOETNOOT ivm DE 2001 REMASTER (met bonustracks)

Tracks 4 en 5 zijn omgewisseld op alle CD versies van dit album.

Track 16 is een Zweedse versie van ... inderdaad track 4.

Tracks 13, 14 en 18 stonden op een gratis single bij het album.

Een sterk vervolg op IV en No More Heroes. Hoewel een tikkeltje rustiger toch een typisch Stranglers geluid.



Geen flauw idee. Wel kan ik zeggen dat Walk on By een verdomd heel sterk nummer is. 10 keer beter dan het origineel. Heel sterk.

Ook track 11 vind je op CD als track 9 (dus voor het huidige 9 en 10).

Hey! (Rise Of The Robots)
Wat ik uit de tekst opmaak (heb natuurlijk nooit 'song by song' van HC gelezen,.. weet ook niet of dit nummer erin voorkomt) gaat over het feit dat computers het werk van arbeiders overnemen. Nog steeds vrij actueel vind ik, just watch them rise, the rise of the robots...

ratter: Black and White-track by track - stranglers-ratter.blogspot.co.uk

JJ over Black and White..

De derde LP van The Stranglers had (heeft) mijn broer.
Het was daarom dus de eerste CD van The Stranglers die ik kocht. Uit 1988 en deze heeft 14 nummers, gelukkig wel met de geniale versie van Walk On By. Iets anders dan die van Dionne Warwick.
Veel gedraaid vroeger en nog altijd een gelukzalige, betekenisvolle grijns als de Tank weer eens vertrekt.
Daarna ook nog het vetste nummer Nice 'n' Sleazy (heerlijk die bas) en het vreemde Outside Tokyo.
Verder hebben Hey!, Enough Time (iets te weird met zijn bliepjes) en Threatened mij nooit zo kunnen bevallen.
De combi Do You Wanna/Death And Night And Blood, het dreigende Curfew en Toiler On The Sea en In The Shadows zijn echter weer erg sterk.

Dit laatste punkalbum (het zij al eerder gezegd) van The Stranglers klinkt nog altijd als een klok (met dank aan Martin Rushent). Het waanzinnige orgeltje en de geprononceerde bas (krijg er nog altijd een airguitar van) klinken hier op hun best.
Draai dit nog steeds af en toe en hij blijft leuk, al vind ik de eerste en tweede LP net iets leuker.

Deze heb ik geluisterd toen ik No More Heroes en Rattus al vrij goed kende. Na wat gewenning kwam ik erachter dat dit zeker een vermakelijk album is. Alleen In The Shadows en Do You Wanna kunnen mij niet zo boeien. Nu de bonustracks nog even laten bezinken.Walk On By is heel gaaf gedaan.

Toch nog even zeggen:
Hun versie van
WALK ON BY
is Grandioos!

Daarin kan ik u volledig volgen. De instrumentatie heeft toch niets mee van het origineel. Enkel de tekst. Spijtig. Hadden ze dat dat nummer tekstueel zelf geschreven, dan had het misschien wel het allerbeste Stranglers nummer geweest zijn.

. Echt spijtig.

Je hebt groot gelijk Leeds!

The Stranglers hebben er sinds kort een fan bij! Ik was nog niet bekend met deze band totdat ik lucht kreeg van het bestaan van albums als "The Meninblack", "The Raven" en "Feline". Dit album ken ik pas een paar dagen via de compilatie The Old Testament en ben ook hier lichtjes door weggeblazen, ook door de bonustracks! Wel heb ik een vraag: Weet iemand wie Old Codger zingt? Jet Black misschien, of wellicht is het een soort voorstudie op sampling?

Ik hoor het graag!

"Old Codger" featured a guest vocal from jazz singer George Melly.

Bedankt Dazzler. Inderdaad een jazzy vocal, fijn nummer ook.

Een retestrak, kaleidoscopisch album van The Stranglers. De verbeterde productie t.o.v. de twee voorgangers valt al meteen op. Opener Tank staat als een huis en wordt gevolgd door het al even geniale Nice 'n Sleazy. Kant A raast voorbij; de songs zijn kort en puntig, met uitzondering van het epos Toiler On The Sea dat deze kant glorieus afsluit.

Het is heerlijk om een eigen tank te hebben! Dames, stap in! We vertrekken en maken een interessant omweg via het winterse Tokio, waar we snel even bijtanken, naar Zweden met die prachtige Cumuli Nimbus. Jammer genoeg bleek dat het enige interessante aan dat land en vervielen we snel in lethargie. Too Much Time To Think, Too Little To Do. Een plotselinge invasie van robots dwong ons echter op een dag de tank hals over kop te moeten verlaten om met de eerste de beste boot naar Marokko af te reizen. Met de enige overgebleven Womanship aan mijn zijde kijk ik uit naar het spetterende en kolkende water, begeleid door schreeuwende zeemeeuwen, vormgegeven door de Moog van professor Greenfield.

Je begrijpt het, kant A is haast ongeëvenaard (met uitzondering van kant A van MIB), vliegt voorbij en laat een korte, ongemakkelijke stilte horen alvorens Curfew inzet.

Curfew is een song dat lekker gearrangeerd is met verschillende maatsoorten. Echter, de zang van Burnell vind ik hier wat onder de maat. Na het geniale kant A mis ik hier meteen de inbreng van Cornwell. Op Threatened zingt Burnell gelukkig beter en het nummer heeft een fijn ritme. Bring Me A Piece Of My Mummy.....Die lijn is wel de enige die blijft hangen.

Op In The Shadows is Cornwell gelukkig weer terug. Het is een leuke, creepy song dat mij ook deed denken aan Subway Song van The Cure, tekstueel gezien.

Do You Wanna is rommelig en klinkt zelfs wat krakerig op mijn CD (The Old Testament 2013). Gelukkig loopt hij snel over in Death And Night And Blood (Yukio), een lekker machinaal klinkende soldatenmars. Maar wat zingt Burnell hier?? "Rotten dogs yaaakkkk.....???" Of wordt Yukio zo uitgesproken?

Enough Time kan inderdaad goed beschouwd worden als een voorstudie op The Raven. Lekkere synths, goede licks en een zeer broeierige song. De fade-out (langzaam aflopende bandsnelheid) is ook erg goed.

Dan de bonus tracks:

Shut up vond ik de eerste keer dat ik het hoorde een beetje kinderachtig (Shut Up!! Shut Up!!) en een korte throw away. Na een aantal keer klinkt hij toch wel oprecht in zijn emotie en ja, ook ik zou soms wel eens graag willen dat mensen die niets te melden hebben gewoon zwijgen.

Walk On By is gewoon 24 karaats, prachtig. Doet mij qua songstructuur ook erg denken aan Light My Fire van The Doors (lange keyboard solo, gevolgd door lange gitaarsolo). Iedere keer als ik dit hoor word ik euforisch, zo mooi.

Mean To Me: Heerlijke rock and roll. Niets meer, niets minder.
Old Codger: Ook een lekkere, repetitieve song met jazz zanger George Melly voor de microfoon. Een erg smakelijk uitstapje.

Korte samenvatting:

Kant A zou met gemak 5 sterren halen, is wat mij betreft perfect. Naar verluid komt alles hier uit de koker van Cornwell en dat zegt wel iets. Zijn stemgeluid en teksten komen hier fantastisch uit de verf.
Voor kan B geef ik er vier. Zeker niet slecht, maar wel wat wisselvalliger.
De bonustracks zouden ook een 5 kunnen krijgen.

Maakt het gemiddelde voor dit Stranglers album een 4,5!
Houd je van snelle punk/new wave met een intellectuele en absurdistische twist, gemarineerd met uitzonderijk muzikantschap? Niet meer nadenken en aanschaffen dit!

Ah, klein foutje in mijn recensie, Curfew wordt gezongen door Greenfield, niet door Burnell..