The Stranglers - The Raven (1979)

... daar waar Black & White al aantoonde tothoeveel meer The Stranglers in staat waren en er volop ge-eperimenteerd werd met songstructuren, wordt hier de lijn veel sterker doorgetrokken. Zowaar een concept album! THE RAVEN ... de lange instrumentale intro's doen je niet meer meteen aan punk denken maar eerder aan symfo.. maar "the stranglers can get away with it!" ... want wat is The Raven? Een meesterwerkje, meneer!

Zeer knappe composities, niet altijd even toegankelijk, maar altijd boeiend.. het is zo'n album dat je meermaals na mekaar kan draaien en telkens weer nieuwe elementen ontdekt. Jawel. The Raven, verwijzend naar de Noorse mythologie en de God ODIN die twee Raven had, die zijn ogen waren. Deze raven vlogen over de wereld en kwamen telkens rapporteren aan Odin. De vikingschepen hadden ook een heuse raaf aan aan boord... De raven verkenden voor Odin. En dat deden de Stranglers dan ook op muzikaal gebied. De horizon werd verder verkend... En hoe!!

Veel synthesizers, special effects, thema's over vervreemding, ruimtewezens, genetische manipulatie.. ja, .. best een donker album...

"Meninblack" een nummer waarin ondermeer kanibalisme en het al dan niet erotiserende karakter daarvan... het thema is, maar ook met ruimtewezens en UFO's (vandaar ook de vervormde stemmetjes), zou later leiden tot een verdere uitwerking gespreid over een héél album, namelijk de opvolger van The Raven: "The Gospel According To The Men In Black".

Een titel als "Genetix" spreekt eigenlijk voor zich.. Waar zou dat nu over gaan?

"Genetix", "Don't Bring Harry" en de ultieme Stranglers popsong (vind ik althans) "Duchess", zijn zowat de enige nummers met een iet of wat gewone songstructuur... en eigenlijk is Duchess wat mij betreft het enige nummer dat je als "aparte" song kan beluisteren, want eigenlijk vind ik dat je een album als THE RAVEN in een trek dient te beluisteren...

En dan meteen erna: "The Gospel According to The Men In Black"... Waar the men in black NOG een stapje verder gaan...


Ik hou wel van dit album.. al is het nu niet iets dat je elke dag even opzet... maar als ik het doe is het wél telkens weer genieten (zoals op DIT moment)...

De 2001-D-versie bevat de hierboven vermeldde bonustracks.. Vooral die franse versie van "Don't bring Harry" is wel grappig...

Met dit bovenstaande stukje ben ik het 100% eens, waarvoor dank c-moon. Toch wordt dit album door velen niet op de juiste waarde geschat. Voor mij was het een heel belangrijk album destijds. Toen de lp net uitkwam draaide ik hem tijden achter elkaar. Er zijn periodes dat ik deze plaat nog steeds non stop kan draaien, vooral als ik in mijn eentje in de auto zit (en daarna inderdaad een hele tijd niet meer). Het gebruik van synthesysers op deze plaat is geweldig.
Met een 4,5 trek ik het gemiddelde i.i.g. weer ietsje omhoog.

THE RAVEN

Dit is een van de eerste platen die ik leerde kennen van de groep. En ik was meteen verkocht. Wat zijn die bevreemdende synthpartijtjes toch verslavend. En rijkelijk overgoten met mysterie. Ik vond de binnenhoes met de tekeningetjes ook zo leuk.


Longships is maar een korte intro op het album, maar pompt voldoende adrenaline in het bloed om je mee op sleeptouw te nemen.

The Raven met JJ Burnell op lead vocals is als een bruisend vikingship waarmee je de zeven wereldzeeën mag bevaren. Een topsong.

Baroque Bordello straalt een haast bedwelmende sfeer uit. Behoorlijk ingewikkeld arrangement als je 't mij vraagt.

Nuclear Device met drums als bommen. Een ogenschijnlijk vrolijke trip naar Australië anno koude oorlog met zijn onderzeese kernproeven.

Shah Shah a go go is intrigerend. Door hun nummers met lef te arrangeren, slagen de Stranglers erin om een soort "wereld new wave" te maken. Briljante keyboard melodie.

Don't bring Harry vind ik een van de allerbeste nummers. Een lome ballad op olifantenvoeten met een vlijmscherpe gitaar.

Duchess was de puike hit, en het zou een handvol singels duren vooraleer de groep met Golden Brown nog eens kon scoren.


Maar er staat nog veel lekkers op THE RAVEN. Het funny basduet tussen Cornwell en Burnell op Dead Loss Angeles. Het druggerelateerde Ice, tevens een ode aan de Japanse held Mishima. Meninblack, het hallucinante voorsmaakje op hun volgende album THE MENINBLACK en het al even weirde Genetix (met de erfelijkheidsleer in een notendop). Eigenlijk geen enkel slecht nummer, maar net iets te weinig klassiekers.

De non-album singel Bear Cage flopte en het refrein is niet veel meer dan een doorslagje van Get off of my Cloud van de Rolling Stones.

Deze is fantastisch en idd, dit is meesterlijk
ik ga alvast akkoord met wat voorgaande heren zeggen

een hebbedingetje

THE RAVEN 1979

Dankzij die hard fan bastens kwam ik onlangs in het bezit
van enkele liveopnames van The Stranglers uit 1982 en 1983.
Ik hoorde hoe de band tracks 2, 5, 6, 9 en 11 live gestalte gaf,
hoewel ze toen al drie albums verder in hun discografie zaten.

Gewoon meesterlijk.

Ik heb dit album moeten opwaarderen naar de volle 5*.
En ik voeg er graag aan toe dat de vier wurgers met deze schijf
hun meest virtuoze visitekaartje hebben afgeleverd. De nummers
live horen (en zien) laat toe deze stelling nog sterker te onderlijnen.

Het album begint met de korte instrumental Longships,
eigenlijk een opmaat voor het schitterende titelnummer The Raven.
Een song waarin bassist JJ Burnell (wat een virtuoos) het rondzwerven
van de band vergelijkt met het rondzwalpen van de vikingen.

Ditmaal ligt de klemtoon niet op het enteren van vrouwen,
maar op de broederschap tussen de bandleden. Al kan meteen
toegevoegd worden dat dit ook het laatste album is waarop de band
als een geoliede machine samen de nummers heeft geschreven.

Kenmerkend voor de nieuwe koers
die hun muzikale drakar vaart is de introductie
van de synthesizer in hun werk. Die synthmelodie kleurt
de titelsong op een heel unieke wijze in. Alle instrumenten
vallen stapsgewijs in en er wordt ook handig doorgemusiceerd
tot het nummer als ware het de vogel zelf aan de horizon verdwijnt.

Dan komt Dead Loss Angeles, een met dubbele bas gelardeerde
satire op Amerika (een land waar het voor de band nooit zou lukken).
Aspirant bioloog Cornwell schrijft graag tongue-in-cheek.

Ice is een bijzondere luisterervaring. Hier tovert het klavier
van wizzard Greenfield een hypnotiserende melodie te voorschijn
die later opnieuw opduikt op Shah Shah a Go Go (twee nummers
die als één geheel zijn opgenomen, maar apart op de plaat kwamen).
De fascinatie van JJ voor de Japanse activist Mishima is het thema.

En dan komt Baroque Bordello, een nummer waarin The Stranglers
hun liefde voor eigenzinnige maatsoorten en tempowisselingen botvieren.
De manier waarop de verschillende instrumenten zich hier in elkaar
weven is indrukwekkend. Zeker in de live versies die ik kon horen.

Een soortgelijk lot is weggelegd voor Nuclear Device,
een geflopte single met een hitpotente melodie, maar thematisch
te weird om hoge ogen te gooien in de hitparade. Karakteristiek
is ook de drum brug die wordt ingebouwd. Dat doet de groep wel meer:
ander voorbeeld is Four Horsemen op het Meninblack album.

Sha Sha a Go Go hekelt het non-westerse beleid in Iran,
waar in de overgang tussen Sha en Khomeini westerse muziek
verboden werd. Zoals gezegd een tweelingsong met track 4.

Don't Bring Harry werd de derde single, eigenlijk een UK only ep.
Een ballad waarin een delirium beschreven wordt (Harry is een roze olifant).
Het lied wordt ingezongen door bassist Burnell.

Kenmerkend is het puntige gitaarspel van Hugh Cornwell,
een beperkt gitarist (zeker als hij ook moet zingen) die het zich
niet graag gemakkelijk maakt door fraaie gitaarpartijen neer te leggen.

Duchess was de heel korte hitsingle die het in de UK
toch nog tot de top 10 schopte al was men niet zo gediend
met die verdoken satire op het koningshuis. Deze single
is het enige, echte lichtgewicht op de plaat naast Longships.

Dan komt het werkelijk hallucinante Meninblack.
Over de aliens die de wereld weer in eigen handen nemen.
Het experiment met de menselijke soort heeft tot niets geleid.
Wie niet in UFO's gelooft, gaat toch twijfelen na dit nummer.

En dan de grote finale. Genetix komt in de albummix
wat donker over, maar trok me live helemaal over de streep.
Hier mag toetsenist Greenfield loos gaan op vocalen en meteen
komen we ook bij dat andere ingrediënt dat het werk van The Stranglers
zo interessant maakt. Een dosis progrock is de band niet vreemd.

Dit album verdient dringend een herbeluistering.
Wie The Stranglers blijft afdoen als vrouwonvriendelijke punks
of softe 80s popsmeden, heeft nooit geluisterd naar The Raven.

Deze plaat is behoorlijk politiek tussen de regels, een tijdsdocument.
Maar vooral muzikaal is ze erg onderhoudend, ongemeen boeiend.

Tussen de bonustracks staat ook de non-album single Bear Cage,
qua lichtvoetigheid een behoorlijk contrast met het album zelve.
Dit keer terecht dat het nummer geen hit werd.

Longships.

De aankondiging van zatte feestvierende Vikings.
Hotsend en kotsend over de golven.
Klaar om de wereld te veroveren.
Barbaren op de woeste zeven zeeën.
Varend in een kolossaal oorlogsschip.
Strooptochten in het verschiet.

The Raven.

Boven het geheel het ziende oog van een slimme vogel.
Als buitenstaander het gebeuren aanschouwend.
Bijna fluisterend dringt zijn wijze stem tot me door.
De koers gaat richting het grote Amerika.
Hoorbaar in de orgelpartijen.
Doordrongen door de alcohollucht van de Whisky Bar.
The Doors die zijn stempel drukt in deze punk/wave band.
Indirect zijn The Stranglers dus mede schatplichtig aan het geluid van Echo & The Bunnymen.


Dead Los Angeles.

Zang die klinkt als een aan lager geraakte filmster.
Vanuit de Benelux de grote overtocht gewaagd.
Dromen en idealen die verwezenlijkt dienden te worden.
Ten koste van alles.
Decadentie hoorbaar in de haastige wanhopende stem.
Thuisfront doen geloven dat de rollen voor het oprapen liggen.
Zichzelf in leven houdend als figurant in B-Movies.

Ice.

Milieu activisten op de Noordpool.
Concluderen dat het smeltingsproces totale vernieling achter laat.
Doorgeleerde professoren met ronde John Lennon brilletjes.
The Stranglers in een toegankelijk krap passend Gang Of Four jasje.
Universitaire wave.
Uitgekiend en uitgetekend.

Baroque Bordello.

Columbus nam niet alleen de aardappelen mee naar Europa.
Ook de exotische geluiden van inheemse stammen.
Vermengd met de Westerse culturen.
Waltz meet Salsa.
Talking Heads invloeden zijn hoorbaar.
Bas meer op de voorgrond.
Al blijft het typische The Stranglers geluid niet verloochend.
Dromerige orgelpartijen maken het af.

Nuclear Device.

Angst voor de dreigende koude oorlog.
Werelddelen die omgeven worden door water.
Stel je eens voor hoe het zou zijn geweest.
Geen Big Bang.
Waardoor er geen scheiding zou zijn geweest.
Alle gedeeltes samen gevoegd tot een grote kleiklomp.
Zou de angst voor aanvallen doorgrond zijn.
Als alles met elkaar in verbinding zou staan.
Je valt toch geen eigen land aan?
Geen vraag om advies meer.
In 1979 werd er al gewaarschuwd voor het Thatcher en Reagan regime.
No More Heroes
Only Dictators.

Sha Sha a Go Go.

Intro wat wel erg sterk lijkt op A Means to an End van Joy Division.
Blijkt dat laatstgenoemde niet geheel origineel is.
The Raven kwam een jaar eerder dan Closer tot stand.
Baslijn die op een prettige manier blijft domineren.
Niet een hoogtepunt.
Maar het blijft intrigeren.
Een Sirene die de onwetende zeevaarders blijft lokken.
Onheil en delier tegemoet varend.

Don't Bring Harry.

Erotisch klinkende zang.
Haatliefdesverklaring aan de zangeres van Blondie?
Onmogelijke relatie.
Vanwege de doorkruising van die grote Oceaan.
Wie viel er niet voor de uitstraling van Deborah Harry.
Bij menige tienerkamer hing ze in postervorm aan de muur.
Waarom niet bij Hugh Cornwell.
Als popster was deze Femme Fatale niet totaal onbereikbaar.
Een vluchtige ontmoeting op de rode loper was zeker haalbaar.
Cannes als ideale locatie.

Duchess

Volgens mij het bekendste nummer op The Raven.
Hugh klinkt hier als zanger van The Ramones.
Prettige punk.
Maar dan op de Amerikaanse variant.
Diepe buiging voor de hertogin.
Nog een diepere buiging voor The Stranglers.
Van adellijke schoonheid.
Enige kritiekpunt.
Aan de korte kant.

Meninblack.

Stemvervorming.
Buitenaards leven op zoek naar vriendschap.
E.T. en zijn vriendjes op ontdekkingstocht door het heelal.
Het rode vingertje profetisch wijzend.
De mens ondergeschikt aan deze intelligente wezens.
Die ver boven ons lachend de wereld observeren.
Voorbode voor het volgende The Stranglers album?
Niet alleen als levensvorm een buitenbeentje hier.
Niet passend tussen het sfeerbeeld van The Raven.
Het lelijke eendje wat zich maar niet wilt ontwikkelen tot mooie zwaan.

Genetix.

Indianendrum.
Adam Ant die geïnspireerd raakt.
Zijn hele latere sound hier op baseert.
Ook Simple Minds moeten gefronst hebben bij de baspartijen.
Onder invloed dansend rond een kampvuur.
Verkleedkist van kindlief geplunderd.
Schaamteloos met speelgoedtooi en hand voor de mond.
Klukkluk uithangend.

Mooie ontdekking dit album.

Dazzler heeft ons dit album gelinkt met het ''Review-Album van de Week!'' topic, en door Deric raven's recensie toch wel benieuwd geraakt. Al kan ik nog steeds niet kiezen wel album ik ga reviewen.

Interessant om op te merken dat The Raven een album is
waarop Hugh Cornwell minder lead vocalen doet dan anders.

Longships is een instrumental, The Raven, Ice, Don't Bring Harry en Meninblack worden gezongen
door bassist JJ Burnell en Genetix door toetstenist Dave Greenfield. De overige 5 zijn voor Hugh.

De muziek van Meninblack is gebaseerd op een sterk vertraagde weergave
van Two Sunspots (track op het volgende conceptalbum over de Meninblack).
Dat nummer ontstond op demo in The Raven sessies en er werd zodanig
weird mee geëxperimenteerd dat The Meninblack ontstond.

Het zorgde ervoor dat producer Martin Rushent (deed de eerste drie albums)
met slaande deuren vertrok. Te veel synthesizers, vond hij. In 1981 producete hij
nochtans het succesalbum Dare! van The Human League.

Dit album was 1 van de keuzemogelijkheden in het Review Album van de week topic.
Ik vond alle mogelijkheden wel leuk dus ik ga ze alle 3 maar doen.

Ik ga toch maar voor een verschillende review vergeleken met de reviews van Deric en Dazzler.

The Stranglers zijn voornamelijk bekend met hunnen wereldwije hit Golden Brown. Een nummer wat aanvoelt als een Middeleeuws liedje.
Dat gevoel heb ik ook een beetje met dit album, het is een beetje een loop door de geschiedenis.

1.Longships
Zoals al eerder gezegd lijkt dit enorm op een vikingenmars. De keyboards en de opzwepende drums begeleid door een pombende bas en scherpe gitaar voelt echt als een mars. Voor je het weet is het alweer afgelopen.

2.The Raven
Begint snel goed. Lekker drums, fijne bas. Begeleidende gitaar. De keyboards zijn erg fijn. Sterk en experimenteel tegelijk. Hoor ik hier de punkgroep flirten met progressieve muziek? Voor het eerst hoor ik stemmen. Het klinkt leuk. Precies hoe je hoort te zingen op een nummer als dit. Een beetje kreunend. Wat zijn die keyboards toch fijn. Heerlijk loopje en wat nog het meest opvalt is die bas. heerlijk op de voorgrond gebracht en de bas is misschien wel het aanstekelijkste instrument wat er bestaat als je hier hoort. Ze proberen het nummer makkelijk te laten lijken terwijl het heerlijk complex in elkaar zit. Heerlijke psychedelische keyboards die tot de outro behoren.

3.Dead Loss Angeles
Wow! Denk ik nu. Het opent heerlijk met weer zo'n typische basloopje. Heerlijk orgelloopje. er wordt fijn gezongen, wat wil je meer. Opnieuw hoor ik die psychedelische keyboards. echt prachtig. Duidelijk zeer progressief in vergelijking met de andere Stranglers albums. Fijne tip dazzler

4.Ice
Weer een breed uitgespannen intro voor een punkband. Dan na dat intro word je nogal verrast. Een op het gehoor dood simpel keyboard deuntje ondersteund door een pombende bas en wat gitaar akkoorden. Toch zit dit nummer goed in elkaar. Ik krijg er een beetje een ska gevoel van. Waar ik overigens helemaal niet mee zit. Goed nummer met een aanstekelijk deuntje wat nog lang in je hoofd blijft zitten.

5.Baroque Bordello
Weer zo'n intro waarbij we de toetsen van Dave Greenfield weer horen, en die naamgenoot van mij kan spelen hoor, wat ook geld voor bassist JJ Burnell die zichzelf in de kijker speelt op dit album. Hier horen we al snel weer het Middeleeuws klinkende keyboard spel. er wordt rustig gezongen in een nogal swingend nummer. Zonder het keyboard spel had het instrumentaal gezien ook best een nummer van Japan kunnen zijn, fijn basspel, teksten die in je hoofd blijven hangen, keyboarddeuntjes afgewisseld door psychedelische keyboard solo's.
Zeer knappe muziek voor een voormalig punkbandje.

6.Nuclear Device
Vreemde opening. Piepende keyboards, voortgezet door een aanstekelijk deuntjebijgestaan door de bas en gitaar. Elk instrument doet goed zijn functie en het klinkt allemaal prima.
Ik heb niet de indruk dat er bands waren voor The Strangers die zo'n keyboard geluid mengden met punkmuziek wat het nog steeds wel een beetje is. Het is al new wave geworden eigenlijk. Toch vallen de keyboards wel een beetje in de herhaling aangezien wederom hier kort een keyboardsolo in zit. Het mag wel iets minder opvallen. Het is natuurlijk ook kenmerkend.

7.Shah Shah a Go Go
Weer een vreemde opening, een Arabisch sprekende man lijkt het wel. Snel komt er een catchy deuntje. Weer het fijne basgeluid van JJ Burnell bijgestaan door de gitaren die weinig op de voorgrond worden gezet op dit album. Niet een heel interessant nummer maar toch blijft het genoeg boeien. Net als op de voorgaande nummers weer een dominate bas samen met psychedelische toetsen van greenfield die steeds verder omhoog gaan naar een anticlimax waar het catchy begin deuntje weer tot een reprise komt. Heb ik dit niet eerder gehoord?

8.Don't Bring Harry
Romantiek tot in de put. Zo komt het nummer op mij over vanaf het moment. Onmogelijke liefde misschien? De muziek doet ja voorspellen. Erg mooi nummer. Het lage, zachte zingen, het mooie pianoloopje, het mooie slagwerk, wat doet het hem eigenlijk? Harry Wants to play tonight. Dat zegt genoeg. Hij wil de liefde maar kan het niet krijgen, gelukkig laat hij ons wel dit mooie nummer ons achter. Meer heb ik er niet over te zeggen, ervaar het, en denk aan het meisje wat je altijd zo graag wilde, toen kreeg je de kans en verpestte het.

9.Duchess
Begint lekker punky. Samen met de hardere gitaren, de dominate bas, de fijne zang en de mooi begeleidende toetsen is het een mooi nummer. Slim nummer maar wat kort zodat het je van begin to eind bij blijft.

10.Meninblack
Een electronisch intro. Mystiek, hervormd, drums die me doen denken aan The Overload van The Talking Heads. Een buitenaardse ontmoeting, misschien dat buienaards leven toch bestaat? Wat willen The Stranglers ons vertellen? Kijk verder dan je neus lang is?
Buitenaards nummer wat van mij niet nodig was geweest. Duidelijk het zwarte schaap op een tot nu toe sterk album. Wel gedurfd dat wel.

11.Genetix
Het laatste nummer alweer. Dat intro spoelt gelijk die rare nasmaak van Meninblack weg. Erg catchy nummer. Sterk gedrumd, goed gitaarspel wat het weer aantrekkelijk maakt in samenwerking met de pompende basgitaar die hier iets minder op de voorgrond komt. Dat komt mede door de sterke zangpartijen op dit nummer. Dan komt er een gevecht: bas tegen gitaar, I love it. De toetsen en drums begeleiden het geheel prima. Erg speels maar sterk nummer. Hierna ontpopt het nummer zich ook nog. Er komt een nogmaal drumschema wat de keyboards, gitaren en vooral de heerlijk speelse bas mooi tot het eind ondersteund.

Een heel sterk album kort samengevat. Het is heel verrassend om new wave met psychedelische keyboards te horen.

Mijn favoriete nummer is het sublieme Don't Bring Harry en het minst vind ik Meninblack.

dit was 1 album nog 2 te gaan. En ik geef het album de voordeel van de twijfel en geef het 4*

Don't Bring Harry gaat gewoon over heroine, 'Harry' is een Britse uitdrukking voor de bekende drug. Het gaat wel over verslaving, maar niet aan de liefde, en zeker niet aan Debby Harry.

Debby was eind jaren 70 als heroine.
Een verslaving waar je moeilijk van kon afkicken.
Zelfs ik als zesjarig jochie begreep al dat mannen voor haar vielen.

Toch krijg ik het gevoel bij het nummer alsof het over een verboden liefde gaat, je kunt er moeilijk aankomen en als je het eindelijk kunt krijgen verpest je het.

Zo zou je het ook kunnen zie met Harry in de vorm als heroïne. Neemt niet weg dat ik het een prachtig nummer vind.

Natuurlijk is het mooie aan muziek dat iedereen zich een nummer kan interpreteren zoals de luisteraar het zelf wil. Maar dit nummer gaat letterlijk over heroine, heeft JJ Burnel zelf verteld tijdens een unplugged optreden enkele jaren geleden.

ik geloof je wel maar dit is gewoon mijn eigen intepretatie van de muziek. Ik heb het gewoon geluisterd, niet heel veel op de tekst gelet aangezien de zang niet altijd even duidelijk is.
Ik heb ook gaan research gedaan over dit album dus ik heb het maar over me heen laten komen.

Mooi, dat zei ik dus ook he
Dazzler zat er heel kort op met z'n roze olifanten, maar da's ook gene gewone

Ook Deric Raven zat er dicht bij. Femme Fatale kun je zien als Nico. Nico had volgens mij een heroïne (of coke) verslaving.

Ik ga ook puur uit van het gevoel wat het in eerste instantie bij mij op roept.
Voor de een gezien als zwakte, de ander ziet het als sterktepunt.

Uit een goed boek haalt ook ieder zijn punt; ik heb er een hekel aan als men teveel terug grijpt op hoe een schrijver het bedoeld heeft.
De kwaliteit van een boek of song ligt vooral in de invulling die iemand er aan geeft.

Inderdaad, de band schrijft het materiaal voor de luisteraar. Die intepreteerd het op de manier waarop hij of zij het wil. Ik vind dat als je precies weet waarover een song gaat het de emotie er een beetje uithaalt. Behalve bij Joy Division dan.

Overigens de bedoeling van het ''Review-Album van de Week!'' topic werkt al aangezien we hier al een discussie hebben

Dazzler heeft een geschikt album gevonden om mee te openen.

Ook grappig is dat ik regelmatig terug lees dat anderen een verklaring proberen voor een door mij geschreven recensie; terwijl het puur gebaseerd is op gevoel en beleving.
Zo ook hier.
Vandaar dat ik het grappig vond om met die viking link op het juiste spoor te zitten.

Doe je trouwens mee met het topic want je stond niet op het lijstje (maakt niet uit natuurlijk maar als je ook albums wilt tippen moet je op de lijst staan)

Zo is dat inderdaad, maar ik kon het natuurlijk weer niet laten de sfeer voor jullie te verpesten uiteraard

Ja dat deed echt pijn

Bedankt voor de tip! Ik ga dat morgen eens bekijken (het is nu al laat, m'n bed roept ..)

Ik kijk gewoon per keer of er iets bij staat om me in te verdiepen.
De komende weken waarschijnlijk erg druk, dus kan ik geen garantie geven.

Jij zou beter moeten weten, bastens.
Op de binnenhoes van The Raven prijkt in volle ornaat een roze olifant op het tekstvel.

Over heroïne natuurlijk, maar als delirium verpakt. En olifant Harry vond ik een leuk idee.

Deric moet nog punten geven aan het album ... in sterren vertaald.

Ataloona, de reprise aan het eind van Sha Sha a Go Go is goed gehoord.
Het keyboard thema van Ice keert daar namelijk terug. Beide nummers vormden
één geheel en werden van elkaar gescheiden op het album gezet.

Mja ik ben niet in het bezit van een vinyl exemplaar van The Raven. En op de cd versie in het tekstboekje is de olifant gewoon zwart-wit.
En ik had de link idd niet meteen gelegd.

@ dazzler: stemmen doe ik alleen op albums die ik ook orgineel in bezit heb, maar deze zou op 4 sterren uit komen.

Kopen dus: 6 euro in de Saturn.

Ik zal binnenkort eens in Kleve kijken.