The Stranglers - The Raven (1979)

De Saturn is nogal een eindje weg bij mij

Media Markt idem gok ik.

Dat ligt nog redelijk dichtbij in Almere.

Ik woon in een slechte cd omgeving aangezien ze in mijn dorp nergens ook maar een cd verkopen . (alleen die slechte verzamelaars van Kruidvat)

Vinyl in Media Markt, dat zou me verbazen. Maar ik wil enkel de 3D hoes van The Raven als ik de LP wil, en die gaat toch gemakkelijk naar de 25 euro.

We hebben het gewoon over de CD, bastens.

Ik heb vorige week nog een Duitse vinyl persion gekocht voor 7 euro.
Zonder 3D hoes, maar met roze olifant op het tekstvel ... net zoals het exemplaar
dat ik anno 1985 meebracht van de mediatheek in Herentals. Toen ging er
een hele Stranglers wereld voor me open als 15jarige kid.

Rattus en Black & White, The Meninblack, La Folie en Aural Scupture waren ook voorhanden.
De andere albums leerde ik later als student in Leuven kennen ... met een wat grotere budget.

Ik kende The Stranglers eigenlijk alleen maar van Golden Brown, wat echt een meesterlijk nummer is. Dit album bewijst dat dit een band is met veel meer in zijn mars, de enorme veelzijdigheid van de band is op dit album goed te horen. Geweldige basspartijen en geniale keyboardloopjes, die enorm veelzijdig worden ingezet, tekenen dit album. Ook de manier van zingen is bijzonder variërend.

Het begint al bij Longships, een ietwat chaotisch maar zeer opzwepend nummer. Geweldig drumwerk en een keyboard die er schijnbaar willekeurig doorheen loopt, toch past het bij elkaar. Erg goede intro op wat nog komen gaat.

The Raven is meteen één van mijn favorieten van dit album, dat keyboard We worden hier getrakteerd op erg goede zang, die er perfect bijpast. Ik krijg er een beetje een dubbel gevoel bij, aan de ene kant maakt het keyboard het erg vrolijk, maar er gaat ook iets dreigends vanuit.

Bij Dead Los Angeles meende ik The Doors te horen, zowel het keyboard als de lage stem van de zanger doen hier heel erg aan denken. De bas is wederom erg sterk, samen met het keyboard wordt de zang hier echt perfect begeleidt. De 'keyboardsolo' doet dan weer wat minder aan The Doors denken.

Bij Ice doet het keyboard me weer denken aan een oud computerspelletje, door de snelheid van het loopje. Dit nummer klinkt weer een stuk frisser dan Dead Los Angeles. De bas doet het wederom geweldig.

Baroque Bordello doet in eerst instantie inderdaad exotisch aan. Het is vrij vrolijk, hoewel het 'ohhh het' toch weer wat dreigends geeft. Het andere keyboardloopje dat na ongeveer 2/3 begint te spelen is ook heel erg goed.

Nuclear Device is wederom een nummer die een applausje verdient. Een beetje een vreemde intro, waarna een snel, weer bijna vrolijk keyboard, die me weer aan een oude arcade machine doet denken, begint te spelen. De manier van zingen is hier weer anders dan voorheen. Weer een nummer wat me dubbele gevoelens geeft, de zang is dreigend maar het achtergrondkoortje maakt het weer vrolijk. Wederom een prachtige keyboardsolo na het midden. Goed refrein.

Shah, Shah a Go Go, aparte opening, daarna begint de bas weer geweldig. De gitaar valt in dit nummer voor het eerste echt op terwijl het keyboard hier wat meer op de achtergrond treedt. De zang lijkt hier weer op dat van The Doors, de muziek zelf niet echt.

Don't Bring Harry wordt prachtig begeleidt door een piano, het meest ingetogen nummer van het album. Melancholie ten top, ook door de manier van zingen. Ook hier valt op hoe goed dit in elkaar zit, hoe goed alle instrumenten op elkaar zijn afgestemd, zoals op de rest van het album. Eén van de beste nummers van dit album, The Stranglers laten zien dat ze weten hoe ze een echt mooi nummer moeten maken.

Dan worden we direct teruggegooid naar het snellere werk met Duchess, dat weer lekker vrolijk is. Dat roffeltje is echt heerlijk, de drums doen het hier verder ook geweldig.

Meninblack is een vreemd nummer, het begint al met die vervormde stem: 'We are here to destroy'. Beangstigend nummer, ook de instrumentatie ondersteunt dit gevoel perfect, de dreigende drums, het vage keyboardgebruik. Die lach (als dat het is) geeft me de rillingen. Je moet ervan houden, ik hou er niet van.

Genetix begint meteen met een fijn staaltje drumwerk, dan voegt de gitaar zich erbij. Heerlijke psychedelie. Het drumwerk blijft fenomenaal. Het keyboard heeft hier iets mysterieus. Door de combinatie heeft het iets drammerigs, als een woeste oorlogsdans. Goede afsluiter van een erg goed album.

The Raven is een enorm veelzijdig album, waarin met name keyboard en stem erg verschillend ingezet worden. Als je me dit album had laten horen had ik nooit kunnen raden dat dit de band is die Golden Brown heeft gemaakt. Al met al vond ik het erg goed, nogmaals complimenten voor deze keuze dazzler, deze verdiende inderdaad meer aandacht.

4*

(Ik heb nu toch zin gekregen in Golden Brown )

Mooi beschreven Niels.

@ dazzler; in Kleve hadden ze het album helaas niet.
Ben er wel extra voor op uit geweest, maar prima geslaagd met andere muziek.

The Stranglers- The Raven

Hoewel Golden Brown en No More Heroes zo in mijn top 500 aller tijden kunnen, heb ik nog nooit een studioalbum van deze groep beluisterd. Ik heb wel een Greatest Hits liggen, maar The Raven word het eerste studioalbum dat ik van ze luister.

Longships brengt de stemming er meteen in, de soundtrack voor een stormachtige nacht op zee. Je hoort de golven al bijna tegen het schip beuken terwijl de meeuwen zingen. Wat een geluk dat dit een instrumetal is, want meeuwen kunnen niet zingen.

Daarna volgt het titelnummer. Voor een punkband in die tijd best experimenteel. De keyboards doen erg psychedelisch aan, en ik hoor ook wat proginvloeden. Natuurlijk mogen we niet de hele tijd in hokjes denken, dat is iets voor universitairen en brengt je bij muziek toch nergens, we mogen het totaalbeeld niet uit het oog verliezen. Het totaalbeeld is dit: geweldig nummer met als grootste pluspunt een enorm lekkere bas en heerlijke fluisterzang.

The Raven is nog maar net gepasseerd, of daar komt de volgende prachtige baslijn al aan. Maar…wacht, zijn dit de Stranglers? Of is dit een Doors-outtake die Morisson Hotel niet gehaald heeft omdat Jim Morisson het nummer niet nuchter wilde inzingen? Zo klinkt het wel, maar het is niettemin een heerlijk nummer.

Ondanks de hypnotiserende keyboards vind ik Ice een minder nummer op het album. Stond deze trouwens ook niet op de soundtrack van Space Invaders? Nooit iets gevonden aan dat spel.

In Baroque Bordello is psychedelica opnieuw troef, hoewel dit een minder nummer is dan het titelnummer, die een beetje dezelfde sfeer uitstraalt. De zang is heerlijk nonchalant, daar hou ik wel van.

Nuclear Device begint lekker weird, en blijft dat eigenlijk tot de laatste seconde. Toch kan ik dit nummer erg smaken, het heeft iets ongrijpbaars, bij gebrek aan een beter woord. Alsof je nooit het hele nummer zal kunnen achterhalen. Ik voel me plots weer 5 terwijl ik toekijk hoe mijn oudere neef op zo’n grote, oude arcadekast aliens, zombies, bankovervallers, dino’s en meer van dat soort fraais tot pulp schiet.

Shah Shah a Go Go begint met een sample van een islamdienst uit Jeruzalem, zo lijkt het.Het zet meteen de toon voor een geweldig, oosters aanvoelend nummer die pas echt van de grond komt van zodra de gitaar het nummer komt binnenknallen . Die vervelende piep die ergens op het einde van het nummer acte de precense geeft, kan de pret gelukkig niet bederven, want vlak daarna volgt een heerlijk keyboarddeuntje, dat het nummer waardig afsluit.

Daarna volgt het geweldig nummer Don’t Bring Harry, die dus blijkbaar niet over de Blondie-frontvrouw gaat, maar over heroïne. De keyboards op het nummer doen wat denken aan pianostukken uit de Nieuwe Tijd(Oude Tijd ondertussen?), alsof je op een tuinfeest van Louis XIV bent terechtgekomen. Ook één van de betere nummers op dit album.

Van de tuinen van Versailles naar een houseparty van het populairste meisje van de school anno 1979. Je kijkt op een afstandje toe hoe de gastvrouw zich amuseert met een stoere bink, terwijl jij met de muur staat te dansen. Je vraagt je af of je niet nodig eens iets aan je conditie moet doen, of aan je zelfvertrouwen misschien. Teleurgesteld ga je een biertje halen en kijken waar je vrienden uithangen. Of ten minste, zo komt de sfeer van het nummer op mij over. Zonder twijfel mijn favoriet op dit album. Is ook de leadsingle geweest geloof ik.

Ik ben geen fan van robotstemmetjes, dus ook niet echt van deze Meninblack, hoewel de instrumentatie wel dik in orde is. De zanger zingt wel dat hij een man in het zwart is, maar ik vind hem toch maar klinken als een robothamster, iets dat bevestigd word omstreeks 1:56, wanneer hij opeens begint te piepen. Of is dat een effect?

Dan komt de afsluiter Genetix. Een leuk nummer met een fijne drive. Leuk gezongen ook, met leuke achtergrondkoortjes en een leuke basriff. Het mag duidelijk zijn, ik vind dit een leuk nummer die het album waardig afsluit.

Ik ben zeer positief over The Raven, slechts 2 nummers vind ik minder, en er staan een hele reeks topsongs op. Ik ga naar dit album op zoek in diverse uitverkoopbakken, of desnoods op het internet. Favorieten zijn het titelnummer, Don’t Bring Harry en Duchess. Nu snel naar de andere 2 albums uit Dazzler’s reviewweek luisteren.

Even ter info.

De truc van Dead Loss Angeles zit in de dubbele baspartij.
Zowel JJ Brunell als gitarist Hugh Cornwell spelen samen op bas.

De singles (omdat het me opvalt hoe vaak ze bij de betere tracks vermeld worden) waren ...

Duchess / Fools Rush Out *
Nuclear Device / Yellowcake UF6 *
Don't Bring Harry (enkel als UK ep met twee nummers uit solo-albums van Cornwell en Burnell).

en los van het album ...

Bear Cage * / Sha Sha a Go Go (zowel als 7" als extended in 12" versie)

Duchess haalde de top 10 in de UK.
De andere singles flopten.

Van Duchess bestaat ook een Franstalige versie (N'emmenes Pas Harry *).
Bassist JJ Burnell is een geboren Fransman ... vandaar.

De tracks met * zijn als bonustrack aan de 2001 remaster toegevoegd.

De meeste fans vinden het jammer dat de titeltrack het niet tot single schopte.

Vreemd, The Raven lijkt me nou juist een nummer met enorme hitpotentie, die je meteen al leuk vind.

En thanks Deric

Ja, vreemd.

De redenering van het de platenfirma was: de single mag niet
te hard afwijken van de succesformule (The Stranglers hadden al
een handvol UK top 10 hits op hun naam en deden daar met Duchess
nog eentje bij. Daarna stokte de hitmachine. Zeven singles op rij flopten.

Op album was de groep mee met haar tijd, zelfs een beetje vooruit.
Maar de platenfirma wilde liefst dat oude punkgeluid horen op single.

Zo werd eerst het volstrekt kansloze Let Me Introduce You to the Family
(met grommende bas en scherpe gitaren) als single uitgebacht alvorens
men inzag dat Golden Brown de hit to be was op het album La Folie.

@deric: hier in Kortrijk ligt hij al een paar weken in de Saturn te wachten op een koper.

Het album begint heel goed met een intro dat nog iets dreigender had gemogen. Het valt me wel meteen op hoe goed de combinatie synthesizers en gitaren hier verzorgd is. Het sluit allemaal erg goed op elkaar aan. Het hoogtepunt van het album komt voor mij al vrij snel met Dead Loss Angeles. Heerlijk die baslijn en het stemgeluid is hier gewoonweg geniaal. Jammer dat het in het tussenstuk(je) wat meer naar de achtergrond verdwijnt.

Ice komt op mij enigszins over als het voortborduren op The Raven. Dat is echter niet verkeerd want dat is geen verkeerde track. The Raven is wel sterker. Baroque Bordello heeft een heerlijk intro en ook hier vind ik de vocalen erg sterk. Hoewel ik Nuclear Device net nog als eerste dieptepunt wilde aanduiden, klinkt ie nu(derde luisterbeurt) al een stuk beter. Dit geldt eigenlijk ook een beetje voor Shah Shah, hoewel ik het intro het sterkste gedeelte van het nummer vind.

Don't Bring Harry is hier eigenlijk wel een beetje een vreemde eend in de bijt met dat rustige pianowerk. Maar zeker niet verkeerd en teksten over drugs spreken mij vaak aan. Zo ook hier;

Ah you've met harry - I can see by your eyes
If once there was life there, now there's compromise

Harry is a beast of luxury
He just wants my body and soul - leaves the bones behind

Ah you've met harry - I can see by your eyes
If once there was action - Now there is no life



Duchess kan mij minder bekoren, maar Meninblack en Genetic zorgen voor een goede afsluiting.

Al met al vind ik het een behoorlijk gevarieerd album, met goede instrumentatie en goede teksten. De vocalen moeten hier en daar nog wat bezinken. Ik begin met 3,5 ster, maar dit kan weleens een groeibriljantje blijken.

Goed samengevat, haveman.

Dat van de vocalen is begrijpbaar. Je hoort namelijk drie verschillende lead vocalisten.
Bassist Burnell met zijn fluisterstem zingt vier songs lead. Meer dan gewoonlijk.
Cornwell, de eigenlijk leadzanger, beperkt zich slechts tot vijf nummers.
Genetix is voor de weirdgevoicede toetsenist Greenfield.
En Black de drummer versterkt overal op backings.

Ergens anders deze wel kunnen scoren, hij is het namelijk wel waard.

Goed zo, deric.

Ik zag hem vandaag weer liggen in Kortrijk voor 4,99 euro.
Voor die prijs kan je blind Rattus, The Meninblack en Feline erbij kopen.

Ik wacht geduldig op je volgende Stranglers review ...

Uiteindelijk voor 1 Euro meer gekocht.
Twee The Stranglers albums reeds behandeld, misschien volgen er meer.

Op vinyl dan, begrijp ik?

Met die fraaie binnenhoes met de roze olifant?

Nee, op cd.
Wel met roze olifant.
Inclusief de bonustracks

Het artwerk heeft trouwens wel een fout fascistisch sfeertje, maar dat kan ook aan mij liggen.

Nu je het zegt

Nu je het zegt

Bassist JJ Burnell was een mannetjesputter die dweepte met de Hells Angels.
In de titelsong vergelijkt Burnell de groep met de "helden"daden van de vikingen.
Maar daar houdt het ook op.

Het album is anders behoorlijk politiek geladen ...

De Amerikaanse non-cultuur in Dead Loss Angeles.
De Japanse strijder Mishima in Ice.
Nucleaire proeven in Australië in Nuclear Device.
Het sha-regime met bijhorende ayatolah in Sha Sha a Go Go.
Het Britse koningshuis in Duchess.
De buitenaardsen die de mensheid als mislukt experiment beschouwen in Meninblack.
De controverse rond genetische manipulatie in Genetix.

En nog een snuifje sex in Baroque Bordello en drugs in Don't Bring Harry erboven op.

Smakelijk.

Het eerste album van de Stranglers dat ik volledig beluisterd heb en ook gelijk een voltreffer. Lekkere in het gehoor klinkende muziek met ook weer het typische Stranglers orgeltje. Ik kan niet bekijken dat de eerste twee albums die toch aanzienlijk meer stemmen hebben beter zijn. Misschien dat ik die desondanks toch maar eens moet gaan beluisteren.
Mijn favoriete nummers op dit album; 'The Raven', 'Baroque Bordello' en 'Nuclear Device'.

4,5*

Mooi dat dit album met grote regelmaat 'onderwerp van gesprek is'op MuMe. Een fantastische plaat. Waarschijnlijk mijn favoriet van deze volgens mij onderschatte band. Mis ze niet in Zwolle in april.

Ik zag ze vrijdag in London (Hammersmith) en ze hebben Dead Loss Angeles gespeeld (met dubbele bas) In april gaat het vooral unplugged zijn..

En de baspartijen staan een halve noot ontstemt van elkaar. De zang is in stemming met laagst gestemde bas. Vandaar dat het nummer zo vreemd klinkt.
Aan het eind worden in de eindnoot de 2 bassen weer gelijk gestemd. Dat is de interferentie die je hoort.
Een experiment dat heel geslaagd is. (zoals zoveel dingen op deze prachtige plaat)

Ik ben blij dat het nu ook muzikaal-technisch geduid werd.
Volgens mij het album bij uitstek dat het muzikale vernuft van de band laat horen.

The Stranglers, zal altijd wel een onderschatte band blijven, ondanks al die prachtige hits van ze! Maar er is een reden voor, namelijk de spagaat van deze band tussen de tijd voor ze en de tijd die aanbrak, namelijk de zaligmakende new wave die ineens het hele muzieklandschap schoonveegde van de kwalijke aanstellerigheid die muziek op dat moment had bereikt. Niettemin hadden veel wavebands al snel de aanstellerige toets gevonden, toch bleef het verdacht lang een ingetogen genre dat ook veel oprechte platen voortbracht, wijt het aan de recessie van de jaren 80. Ook The raven heeft veel van die vibe in zich, maar de spagaat tussen wat was en wat kwam is hier ook duidelijk te horen. The Cure, Joy Divison, The Sound en Simple Minds klonken strakker en meer in lijn met wat er werkelijk veranderde qua muziek. The Stranglers zijn gek genoeg lang blijven hangen aan de sound uit de 70s, wat ook duidelijk te horen is aan de manier waarop ze de gitaar en synths inzetten. Daarom zal dit nooit de ultieme band worden uit die periode. Maar dat neemt niet weg dat ook deze plaat vele pareltjes herbergt.

@Orbit
Dit is meer een recensie van de band dan van het album The Raven
Verder ben ik het ook helemaal niet eens met wat je schrijft.
Verklaar eens nader wat je met aanstellerig bedoelt ? Waar is de punkbeweging in je verhaal ?
"The Cure, Joy Divison, The Sound en Simple Minds klonken strakker" pardon ?
"The Stranglers zijn gek genoeg lang blijven hangen aan de sound uit de 70s" nou ik zie dat toch heel anders. Het is een band die wars van trends z'n eigen weg gaat. Ze waren punk voordat punk bestond en zijn daar niet in blijven hangen. Verder vind ik ze ook niet onderschat. De band heeft een trouwe schare aan fans, zeker van het vroegere werk. Kortom ik kan niet veel met je verhaal mede omdat het voor mij persoonlijk (ex aequo met de Cure) juist wél de ultieme band uit die periode is.
Wat zie jij dan als ultieme band uit die tijd vraag ik me af ?

Het verschil tussen The Stranglers en die andere bands zit ook in de muzikale achtergrond
van de bandleden. De band werd opgericht in 1974 en heeft een klassiek geschoolde gitarist
aan boord die bas ging spelen. Toetsenist Dave Greenfield heeft een progrock verleden
en de drummer was toen al tien jaar ouder dan de rest van de groep. Hugh Cornwell
heeft trouwens zijn liefde voor jazz ook altijd in het achterhoofd gehouden.

Dat de groep tijdens de punk plots aanslaat was mooi meegenomen
en ze hebben dat punkspelletje een tijdje gretig meegespeeld op hun drie eerste albums.
Op The Raven (en mede daarom voor mij een 5* plaat) durven The Stranglers hun ware,
muzikale gelaat te tonen. En ook de opvolger The Meninblack blinkt daarin uit.

Helaas werpt die koerswijziging muzkaal geen vruchten af omdat ze, zoals orbit aangeeft,
muzikaal 70s retro elementen blijven inbouwen en dus minder kind van hun tijd zijn
dan de "strakkere" new wave bands uit die tijd. Maar voor mij minstens zo rijk.

@Antoni, zie de reactie van Dazzler, die verwoord het heel aardig. Het is een band die inderdaad minder kind van die tijd was, maar eigenlijk al eerder bestond en de punkinvloeden heeft meegnomen toen dat in opmars was. Ik vind het ook een zeer originele band trouwens, en zeker hun eigen gang gegaan. Deze plaat is daar ook beslist het bewijs van. Ik hoor toch dingen die ik veel meer plaats bij de synths zoals ze in de jaren 60/ 70 gebruikt werden en ook gitaarwerk zo nu en dan dat weinig gemeen heeft met dat van bands zoals JD of The Cure. Nummers als Genetix, Ice, Baroque Bordello.. Beatles, The Doors en zelfs Rush komen langs! Het maakt ze duidelijk wel anders dan veel van die bands die onderling beter zijn te vergelijken. En onderschat.. toch wel ja, kijk maar naar de hoeveelheid stemmen die deze platen krijgen en de hoeveelheid stemmen die die andere bands uit deze tijd krijgen.