The Stranglers - The Raven (1979)

THE RAVEN 1979

Dankzij die hard fan bastens kwam ik onlangs in het bezit
van enkele liveopnames van The Stranglers uit 1982 en 1983.
Ik hoorde hoe de band tracks 2, 5, 6, 9 en 11 live gestalte gaf,
hoewel ze toen al drie albums verder in hun discografie zaten.

Gewoon meesterlijk.

Ik heb dit album moeten opwaarderen naar de volle 5*.
En ik voeg er graag aan toe dat de vier wurgers met deze schijf
hun meest virtuoze visitekaartje hebben afgeleverd. De nummers
live horen (en zien) laat toe deze stelling nog sterker te onderlijnen.

Het album begint met de korte instrumental Longships,
eigenlijk een opmaat voor het schitterende titelnummer The Raven.
Een song waarin bassist JJ Burnell (wat een virtuoos) het rondzwerven
van de band vergelijkt met het rondzwalpen van de vikingen.

Ditmaal ligt de klemtoon niet op het enteren van vrouwen,
maar op de broederschap tussen de bandleden. Al kan meteen
toegevoegd worden dat dit ook het laatste album is waarop de band
als een geoliede machine samen de nummers heeft geschreven.

Kenmerkend voor de nieuwe koers
die hun muzikale drakar vaart is de introductie
van de synthesizer in hun werk. Die synthmelodie kleurt
de titelsong op een heel unieke wijze in. Alle instrumenten
vallen stapsgewijs in en er wordt ook handig doorgemusiceerd
tot het nummer als ware het de vogel zelf aan de horizon verdwijnt.

Dan komt Dead Loss Angeles, een met dubbele bas gelardeerde
satire op Amerika (een land waar het voor de band nooit zou lukken).
Aspirant bioloog Cornwell schrijft graag tongue-in-cheek.

Ice is een bijzondere luisterervaring. Hier tovert het klavier
van wizzard Greenfield een hypnotiserende melodie te voorschijn
die later opnieuw opduikt op Shah Shah a Go Go (twee nummers
die als één geheel zijn opgenomen, maar apart op de plaat kwamen).
De fascinatie van JJ voor de Japanse activist Mishima is het thema.

En dan komt Baroque Bordello, een nummer waarin The Stranglers
hun liefde voor eigenzinnige maatsoorten en tempowisselingen botvieren.
De manier waarop de verschillende instrumenten zich hier in elkaar
weven is indrukwekkend. Zeker in de live versies die ik kon horen.

Een soortgelijk lot is weggelegd voor Nuclear Device,
een geflopte single met een hitpotente melodie, maar thematisch
te weird om hoge ogen te gooien in de hitparade. Karakteristiek
is ook de drum brug die wordt ingebouwd. Dat doet de groep wel meer:
ander voorbeeld is Four Horsemen op het Meninblack album.

Sha Sha a Go Go hekelt het non-westerse beleid in Iran,
waar in de overgang tussen Sha en Khomeini westerse muziek
verboden werd. Zoals gezegd een tweelingsong met track 4.

Don't Bring Harry werd de derde single, eigenlijk een UK only ep.
Een ballad waarin een delirium beschreven wordt (Harry is een roze olifant).
Het lied wordt ingezongen door bassist Burnell.

Kenmerkend is het puntige gitaarspel van Hugh Cornwell,
een beperkt gitarist (zeker als hij ook moet zingen) die het zich
niet graag gemakkelijk maakt door fraaie gitaarpartijen neer te leggen.

Duchess was de heel korte hitsingle die het in de UK
toch nog tot de top 10 schopte al was men niet zo gediend
met die verdoken satire op het koningshuis. Deze single
is het enige, echte lichtgewicht op de plaat naast Longships.

Dan komt het werkelijk hallucinante Meninblack.
Over de aliens die de wereld weer in eigen handen nemen.
Het experiment met de menselijke soort heeft tot niets geleid.
Wie niet in UFO's gelooft, gaat toch twijfelen na dit nummer.

En dan de grote finale. Genetix komt in de albummix
wat donker over, maar trok me live helemaal over de streep.
Hier mag toetsenist Greenfield loos gaan op vocalen en meteen
komen we ook bij dat andere ingrediënt dat het werk van The Stranglers
zo interessant maakt. Een dosis progrock is de band niet vreemd.

Dit album verdient dringend een herbeluistering.
Wie The Stranglers blijft afdoen als vrouwonvriendelijke punks
of softe 80s popsmeden, heeft nooit geluisterd naar The Raven.

Deze plaat is behoorlijk politiek tussen de regels, een tijdsdocument.
Maar vooral muzikaal is ze erg onderhoudend, ongemeen boeiend.

Tussen de bonustracks staat ook de non-album single Bear Cage,
qua lichtvoetigheid een behoorlijk contrast met het album zelve.
Dit keer terecht dat het nummer geen hit werd.

Longships.

De aankondiging van zatte feestvierende Vikings.
Hotsend en kotsend over de golven.
Klaar om de wereld te veroveren.
Barbaren op de woeste zeven zeeën.
Varend in een kolossaal oorlogsschip.
Strooptochten in het verschiet.

The Raven.

Boven het geheel het ziende oog van een slimme vogel.
Als buitenstaander het gebeuren aanschouwend.
Bijna fluisterend dringt zijn wijze stem tot me door.
De koers gaat richting het grote Amerika.
Hoorbaar in de orgelpartijen.
Doordrongen door de alcohollucht van de Whisky Bar.
The Doors die zijn stempel drukt in deze punk/wave band.
Indirect zijn The Stranglers dus mede schatplichtig aan het geluid van Echo & The Bunnymen.


Dead Los Angeles.

Zang die klinkt als een aan lager geraakte filmster.
Vanuit de Benelux de grote overtocht gewaagd.
Dromen en idealen die verwezenlijkt dienden te worden.
Ten koste van alles.
Decadentie hoorbaar in de haastige wanhopende stem.
Thuisfront doen geloven dat de rollen voor het oprapen liggen.
Zichzelf in leven houdend als figurant in B-Movies.

Ice.

Milieu activisten op de Noordpool.
Concluderen dat het smeltingsproces totale vernieling achter laat.
Doorgeleerde professoren met ronde John Lennon brilletjes.
The Stranglers in een toegankelijk krap passend Gang Of Four jasje.
Universitaire wave.
Uitgekiend en uitgetekend.

Baroque Bordello.

Columbus nam niet alleen de aardappelen mee naar Europa.
Ook de exotische geluiden van inheemse stammen.
Vermengd met de Westerse culturen.
Waltz meet Salsa.
Talking Heads invloeden zijn hoorbaar.
Bas meer op de voorgrond.
Al blijft het typische The Stranglers geluid niet verloochend.
Dromerige orgelpartijen maken het af.

Nuclear Device.

Angst voor de dreigende koude oorlog.
Werelddelen die omgeven worden door water.
Stel je eens voor hoe het zou zijn geweest.
Geen Big Bang.
Waardoor er geen scheiding zou zijn geweest.
Alle gedeeltes samen gevoegd tot een grote kleiklomp.
Zou de angst voor aanvallen doorgrond zijn.
Als alles met elkaar in verbinding zou staan.
Je valt toch geen eigen land aan?
Geen vraag om advies meer.
In 1979 werd er al gewaarschuwd voor het Thatcher en Reagan regime.
No More Heroes
Only Dictators.

Sha Sha a Go Go.

Intro wat wel erg sterk lijkt op A Means to an End van Joy Division.
Blijkt dat laatstgenoemde niet geheel origineel is.
The Raven kwam een jaar eerder dan Closer tot stand.
Baslijn die op een prettige manier blijft domineren.
Niet een hoogtepunt.
Maar het blijft intrigeren.
Een Sirene die de onwetende zeevaarders blijft lokken.
Onheil en delier tegemoet varend.

Don't Bring Harry.

Erotisch klinkende zang.
Haatliefdesverklaring aan de zangeres van Blondie?
Onmogelijke relatie.
Vanwege de doorkruising van die grote Oceaan.
Wie viel er niet voor de uitstraling van Deborah Harry.
Bij menige tienerkamer hing ze in postervorm aan de muur.
Waarom niet bij Hugh Cornwell.
Als popster was deze Femme Fatale niet totaal onbereikbaar.
Een vluchtige ontmoeting op de rode loper was zeker haalbaar.
Cannes als ideale locatie.

Duchess

Volgens mij het bekendste nummer op The Raven.
Hugh klinkt hier als zanger van The Ramones.
Prettige punk.
Maar dan op de Amerikaanse variant.
Diepe buiging voor de hertogin.
Nog een diepere buiging voor The Stranglers.
Van adellijke schoonheid.
Enige kritiekpunt.
Aan de korte kant.

Meninblack.

Stemvervorming.
Buitenaards leven op zoek naar vriendschap.
E.T. en zijn vriendjes op ontdekkingstocht door het heelal.
Het rode vingertje profetisch wijzend.
De mens ondergeschikt aan deze intelligente wezens.
Die ver boven ons lachend de wereld observeren.
Voorbode voor het volgende The Stranglers album?
Niet alleen als levensvorm een buitenbeentje hier.
Niet passend tussen het sfeerbeeld van The Raven.
Het lelijke eendje wat zich maar niet wilt ontwikkelen tot mooie zwaan.

Genetix.

Indianendrum.
Adam Ant die geïnspireerd raakt.
Zijn hele latere sound hier op baseert.
Ook Simple Minds moeten gefronst hebben bij de baspartijen.
Onder invloed dansend rond een kampvuur.
Verkleedkist van kindlief geplunderd.
Schaamteloos met speelgoedtooi en hand voor de mond.
Klukkluk uithangend.

Mooie ontdekking dit album.

Dit album was 1 van de keuzemogelijkheden in het Review Album van de week topic.
Ik vond alle mogelijkheden wel leuk dus ik ga ze alle 3 maar doen.

Ik ga toch maar voor een verschillende review vergeleken met de reviews van Deric en Dazzler.

The Stranglers zijn voornamelijk bekend met hunnen wereldwije hit Golden Brown. Een nummer wat aanvoelt als een Middeleeuws liedje.
Dat gevoel heb ik ook een beetje met dit album, het is een beetje een loop door de geschiedenis.

1.Longships
Zoals al eerder gezegd lijkt dit enorm op een vikingenmars. De keyboards en de opzwepende drums begeleid door een pombende bas en scherpe gitaar voelt echt als een mars. Voor je het weet is het alweer afgelopen.

2.The Raven
Begint snel goed. Lekker drums, fijne bas. Begeleidende gitaar. De keyboards zijn erg fijn. Sterk en experimenteel tegelijk. Hoor ik hier de punkgroep flirten met progressieve muziek? Voor het eerst hoor ik stemmen. Het klinkt leuk. Precies hoe je hoort te zingen op een nummer als dit. Een beetje kreunend. Wat zijn die keyboards toch fijn. Heerlijk loopje en wat nog het meest opvalt is die bas. heerlijk op de voorgrond gebracht en de bas is misschien wel het aanstekelijkste instrument wat er bestaat als je hier hoort. Ze proberen het nummer makkelijk te laten lijken terwijl het heerlijk complex in elkaar zit. Heerlijke psychedelische keyboards die tot de outro behoren.

3.Dead Loss Angeles
Wow! Denk ik nu. Het opent heerlijk met weer zo'n typische basloopje. Heerlijk orgelloopje. er wordt fijn gezongen, wat wil je meer. Opnieuw hoor ik die psychedelische keyboards. echt prachtig. Duidelijk zeer progressief in vergelijking met de andere Stranglers albums. Fijne tip dazzler

4.Ice
Weer een breed uitgespannen intro voor een punkband. Dan na dat intro word je nogal verrast. Een op het gehoor dood simpel keyboard deuntje ondersteund door een pombende bas en wat gitaar akkoorden. Toch zit dit nummer goed in elkaar. Ik krijg er een beetje een ska gevoel van. Waar ik overigens helemaal niet mee zit. Goed nummer met een aanstekelijk deuntje wat nog lang in je hoofd blijft zitten.

5.Baroque Bordello
Weer zo'n intro waarbij we de toetsen van Dave Greenfield weer horen, en die naamgenoot van mij kan spelen hoor, wat ook geld voor bassist JJ Burnell die zichzelf in de kijker speelt op dit album. Hier horen we al snel weer het Middeleeuws klinkende keyboard spel. er wordt rustig gezongen in een nogal swingend nummer. Zonder het keyboard spel had het instrumentaal gezien ook best een nummer van Japan kunnen zijn, fijn basspel, teksten die in je hoofd blijven hangen, keyboarddeuntjes afgewisseld door psychedelische keyboard solo's.
Zeer knappe muziek voor een voormalig punkbandje.

6.Nuclear Device
Vreemde opening. Piepende keyboards, voortgezet door een aanstekelijk deuntjebijgestaan door de bas en gitaar. Elk instrument doet goed zijn functie en het klinkt allemaal prima.
Ik heb niet de indruk dat er bands waren voor The Strangers die zo'n keyboard geluid mengden met punkmuziek wat het nog steeds wel een beetje is. Het is al new wave geworden eigenlijk. Toch vallen de keyboards wel een beetje in de herhaling aangezien wederom hier kort een keyboardsolo in zit. Het mag wel iets minder opvallen. Het is natuurlijk ook kenmerkend.

7.Shah Shah a Go Go
Weer een vreemde opening, een Arabisch sprekende man lijkt het wel. Snel komt er een catchy deuntje. Weer het fijne basgeluid van JJ Burnell bijgestaan door de gitaren die weinig op de voorgrond worden gezet op dit album. Niet een heel interessant nummer maar toch blijft het genoeg boeien. Net als op de voorgaande nummers weer een dominate bas samen met psychedelische toetsen van greenfield die steeds verder omhoog gaan naar een anticlimax waar het catchy begin deuntje weer tot een reprise komt. Heb ik dit niet eerder gehoord?

8.Don't Bring Harry
Romantiek tot in de put. Zo komt het nummer op mij over vanaf het moment. Onmogelijke liefde misschien? De muziek doet ja voorspellen. Erg mooi nummer. Het lage, zachte zingen, het mooie pianoloopje, het mooie slagwerk, wat doet het hem eigenlijk? Harry Wants to play tonight. Dat zegt genoeg. Hij wil de liefde maar kan het niet krijgen, gelukkig laat hij ons wel dit mooie nummer ons achter. Meer heb ik er niet over te zeggen, ervaar het, en denk aan het meisje wat je altijd zo graag wilde, toen kreeg je de kans en verpestte het.

9.Duchess
Begint lekker punky. Samen met de hardere gitaren, de dominate bas, de fijne zang en de mooi begeleidende toetsen is het een mooi nummer. Slim nummer maar wat kort zodat het je van begin to eind bij blijft.

10.Meninblack
Een electronisch intro. Mystiek, hervormd, drums die me doen denken aan The Overload van The Talking Heads. Een buitenaardse ontmoeting, misschien dat buienaards leven toch bestaat? Wat willen The Stranglers ons vertellen? Kijk verder dan je neus lang is?
Buitenaards nummer wat van mij niet nodig was geweest. Duidelijk het zwarte schaap op een tot nu toe sterk album. Wel gedurfd dat wel.

11.Genetix
Het laatste nummer alweer. Dat intro spoelt gelijk die rare nasmaak van Meninblack weg. Erg catchy nummer. Sterk gedrumd, goed gitaarspel wat het weer aantrekkelijk maakt in samenwerking met de pompende basgitaar die hier iets minder op de voorgrond komt. Dat komt mede door de sterke zangpartijen op dit nummer. Dan komt er een gevecht: bas tegen gitaar, I love it. De toetsen en drums begeleiden het geheel prima. Erg speels maar sterk nummer. Hierna ontpopt het nummer zich ook nog. Er komt een nogmaal drumschema wat de keyboards, gitaren en vooral de heerlijk speelse bas mooi tot het eind ondersteund.

Een heel sterk album kort samengevat. Het is heel verrassend om new wave met psychedelische keyboards te horen.

Mijn favoriete nummer is het sublieme Don't Bring Harry en het minst vind ik Meninblack.

dit was 1 album nog 2 te gaan. En ik geef het album de voordeel van de twijfel en geef het 4*

Ik kende The Stranglers eigenlijk alleen maar van Golden Brown, wat echt een meesterlijk nummer is. Dit album bewijst dat dit een band is met veel meer in zijn mars, de enorme veelzijdigheid van de band is op dit album goed te horen. Geweldige basspartijen en geniale keyboardloopjes, die enorm veelzijdig worden ingezet, tekenen dit album. Ook de manier van zingen is bijzonder variërend.

Het begint al bij Longships, een ietwat chaotisch maar zeer opzwepend nummer. Geweldig drumwerk en een keyboard die er schijnbaar willekeurig doorheen loopt, toch past het bij elkaar. Erg goede intro op wat nog komen gaat.

The Raven is meteen één van mijn favorieten van dit album, dat keyboard We worden hier getrakteerd op erg goede zang, die er perfect bijpast. Ik krijg er een beetje een dubbel gevoel bij, aan de ene kant maakt het keyboard het erg vrolijk, maar er gaat ook iets dreigends vanuit.

Bij Dead Los Angeles meende ik The Doors te horen, zowel het keyboard als de lage stem van de zanger doen hier heel erg aan denken. De bas is wederom erg sterk, samen met het keyboard wordt de zang hier echt perfect begeleidt. De 'keyboardsolo' doet dan weer wat minder aan The Doors denken.

Bij Ice doet het keyboard me weer denken aan een oud computerspelletje, door de snelheid van het loopje. Dit nummer klinkt weer een stuk frisser dan Dead Los Angeles. De bas doet het wederom geweldig.

Baroque Bordello doet in eerst instantie inderdaad exotisch aan. Het is vrij vrolijk, hoewel het 'ohhh het' toch weer wat dreigends geeft. Het andere keyboardloopje dat na ongeveer 2/3 begint te spelen is ook heel erg goed.

Nuclear Device is wederom een nummer die een applausje verdient. Een beetje een vreemde intro, waarna een snel, weer bijna vrolijk keyboard, die me weer aan een oude arcade machine doet denken, begint te spelen. De manier van zingen is hier weer anders dan voorheen. Weer een nummer wat me dubbele gevoelens geeft, de zang is dreigend maar het achtergrondkoortje maakt het weer vrolijk. Wederom een prachtige keyboardsolo na het midden. Goed refrein.

Shah, Shah a Go Go, aparte opening, daarna begint de bas weer geweldig. De gitaar valt in dit nummer voor het eerste echt op terwijl het keyboard hier wat meer op de achtergrond treedt. De zang lijkt hier weer op dat van The Doors, de muziek zelf niet echt.

Don't Bring Harry wordt prachtig begeleidt door een piano, het meest ingetogen nummer van het album. Melancholie ten top, ook door de manier van zingen. Ook hier valt op hoe goed dit in elkaar zit, hoe goed alle instrumenten op elkaar zijn afgestemd, zoals op de rest van het album. Eén van de beste nummers van dit album, The Stranglers laten zien dat ze weten hoe ze een echt mooi nummer moeten maken.

Dan worden we direct teruggegooid naar het snellere werk met Duchess, dat weer lekker vrolijk is. Dat roffeltje is echt heerlijk, de drums doen het hier verder ook geweldig.

Meninblack is een vreemd nummer, het begint al met die vervormde stem: 'We are here to destroy'. Beangstigend nummer, ook de instrumentatie ondersteunt dit gevoel perfect, de dreigende drums, het vage keyboardgebruik. Die lach (als dat het is) geeft me de rillingen. Je moet ervan houden, ik hou er niet van.

Genetix begint meteen met een fijn staaltje drumwerk, dan voegt de gitaar zich erbij. Heerlijke psychedelie. Het drumwerk blijft fenomenaal. Het keyboard heeft hier iets mysterieus. Door de combinatie heeft het iets drammerigs, als een woeste oorlogsdans. Goede afsluiter van een erg goed album.

The Raven is een enorm veelzijdig album, waarin met name keyboard en stem erg verschillend ingezet worden. Als je me dit album had laten horen had ik nooit kunnen raden dat dit de band is die Golden Brown heeft gemaakt. Al met al vond ik het erg goed, nogmaals complimenten voor deze keuze dazzler, deze verdiende inderdaad meer aandacht.

4*

(Ik heb nu toch zin gekregen in Golden Brown )

The Stranglers- The Raven

Hoewel Golden Brown en No More Heroes zo in mijn top 500 aller tijden kunnen, heb ik nog nooit een studioalbum van deze groep beluisterd. Ik heb wel een Greatest Hits liggen, maar The Raven word het eerste studioalbum dat ik van ze luister.

Longships brengt de stemming er meteen in, de soundtrack voor een stormachtige nacht op zee. Je hoort de golven al bijna tegen het schip beuken terwijl de meeuwen zingen. Wat een geluk dat dit een instrumetal is, want meeuwen kunnen niet zingen.

Daarna volgt het titelnummer. Voor een punkband in die tijd best experimenteel. De keyboards doen erg psychedelisch aan, en ik hoor ook wat proginvloeden. Natuurlijk mogen we niet de hele tijd in hokjes denken, dat is iets voor universitairen en brengt je bij muziek toch nergens, we mogen het totaalbeeld niet uit het oog verliezen. Het totaalbeeld is dit: geweldig nummer met als grootste pluspunt een enorm lekkere bas en heerlijke fluisterzang.

The Raven is nog maar net gepasseerd, of daar komt de volgende prachtige baslijn al aan. Maar…wacht, zijn dit de Stranglers? Of is dit een Doors-outtake die Morisson Hotel niet gehaald heeft omdat Jim Morisson het nummer niet nuchter wilde inzingen? Zo klinkt het wel, maar het is niettemin een heerlijk nummer.

Ondanks de hypnotiserende keyboards vind ik Ice een minder nummer op het album. Stond deze trouwens ook niet op de soundtrack van Space Invaders? Nooit iets gevonden aan dat spel.

In Baroque Bordello is psychedelica opnieuw troef, hoewel dit een minder nummer is dan het titelnummer, die een beetje dezelfde sfeer uitstraalt. De zang is heerlijk nonchalant, daar hou ik wel van.

Nuclear Device begint lekker weird, en blijft dat eigenlijk tot de laatste seconde. Toch kan ik dit nummer erg smaken, het heeft iets ongrijpbaars, bij gebrek aan een beter woord. Alsof je nooit het hele nummer zal kunnen achterhalen. Ik voel me plots weer 5 terwijl ik toekijk hoe mijn oudere neef op zo’n grote, oude arcadekast aliens, zombies, bankovervallers, dino’s en meer van dat soort fraais tot pulp schiet.

Shah Shah a Go Go begint met een sample van een islamdienst uit Jeruzalem, zo lijkt het.Het zet meteen de toon voor een geweldig, oosters aanvoelend nummer die pas echt van de grond komt van zodra de gitaar het nummer komt binnenknallen . Die vervelende piep die ergens op het einde van het nummer acte de precense geeft, kan de pret gelukkig niet bederven, want vlak daarna volgt een heerlijk keyboarddeuntje, dat het nummer waardig afsluit.

Daarna volgt het geweldig nummer Don’t Bring Harry, die dus blijkbaar niet over de Blondie-frontvrouw gaat, maar over heroïne. De keyboards op het nummer doen wat denken aan pianostukken uit de Nieuwe Tijd(Oude Tijd ondertussen?), alsof je op een tuinfeest van Louis XIV bent terechtgekomen. Ook één van de betere nummers op dit album.

Van de tuinen van Versailles naar een houseparty van het populairste meisje van de school anno 1979. Je kijkt op een afstandje toe hoe de gastvrouw zich amuseert met een stoere bink, terwijl jij met de muur staat te dansen. Je vraagt je af of je niet nodig eens iets aan je conditie moet doen, of aan je zelfvertrouwen misschien. Teleurgesteld ga je een biertje halen en kijken waar je vrienden uithangen. Of ten minste, zo komt de sfeer van het nummer op mij over. Zonder twijfel mijn favoriet op dit album. Is ook de leadsingle geweest geloof ik.

Ik ben geen fan van robotstemmetjes, dus ook niet echt van deze Meninblack, hoewel de instrumentatie wel dik in orde is. De zanger zingt wel dat hij een man in het zwart is, maar ik vind hem toch maar klinken als een robothamster, iets dat bevestigd word omstreeks 1:56, wanneer hij opeens begint te piepen. Of is dat een effect?

Dan komt de afsluiter Genetix. Een leuk nummer met een fijne drive. Leuk gezongen ook, met leuke achtergrondkoortjes en een leuke basriff. Het mag duidelijk zijn, ik vind dit een leuk nummer die het album waardig afsluit.

Ik ben zeer positief over The Raven, slechts 2 nummers vind ik minder, en er staan een hele reeks topsongs op. Ik ga naar dit album op zoek in diverse uitverkoopbakken, of desnoods op het internet. Favorieten zijn het titelnummer, Don’t Bring Harry en Duchess. Nu snel naar de andere 2 albums uit Dazzler’s reviewweek luisteren.

The Stranglers, zal altijd wel een onderschatte band blijven, ondanks al die prachtige hits van ze! Maar er is een reden voor, namelijk de spagaat van deze band tussen de tijd voor ze en de tijd die aanbrak, namelijk de zaligmakende new wave die ineens het hele muzieklandschap schoonveegde van de kwalijke aanstellerigheid die muziek op dat moment had bereikt. Niettemin hadden veel wavebands al snel de aanstellerige toets gevonden, toch bleef het verdacht lang een ingetogen genre dat ook veel oprechte platen voortbracht, wijt het aan de recessie van de jaren 80. Ook The raven heeft veel van die vibe in zich, maar de spagaat tussen wat was en wat kwam is hier ook duidelijk te horen. The Cure, Joy Divison, The Sound en Simple Minds klonken strakker en meer in lijn met wat er werkelijk veranderde qua muziek. The Stranglers zijn gek genoeg lang blijven hangen aan de sound uit de 70s, wat ook duidelijk te horen is aan de manier waarop ze de gitaar en synths inzetten. Daarom zal dit nooit de ultieme band worden uit die periode. Maar dat neemt niet weg dat ook deze plaat vele pareltjes herbergt.

Destijds volgens mij een gedurfd album waarop the Stranglers weer flink aan het experimenteren waren.Dat pakt soms goed uit (het titelnummer) maar evengoed werkt het irritatie op (Men in black).The Stranglers kennende was dat misschien juist de bedoeling.Feit blijft dat the Raven een sterk album is met Nuclear Device,Duchess en natuurlijk Genetix als uitschieters.En ook niet onbelangrijk,het klinkt verrassend tijdloos.

In 1979 ging The Raven aan mijn neus voorbij, afgezien misschien van recensies in Oor en Muziek Expres. Geen hitsingles en nauwelijks op Hilversum 3 te horen, waarvan ik dat jaar nog afhankelijk was. Ik geloof dat ik Duchess wel eens voorbij heb horen komen, maar deze tiener die harder en sneller wilde, miste de punkfurie. Omdat ie ook al niet in de fonotheek van mijn dorp stond, duurde het tot 2014 voordat ik 'm hoorde. Gekocht bij een concert van The Stranglers in Zwolle.

Zoals Alicia in 2016 terecht opmerkte, was de band in '79 al een beetje passé. Ouwe punks immers, dit was hun vierde plaat alweer, tjongejonge, hóe oud kun je zijn met alle nieuwe namen die in '79 met het stickertje 'new wave' opdoken?

Andere single Baroque Bordello had ik nadien wél gehoord (YouTube?), maar verder was alles nieuw.
Vijf dingen vielen me in zowel in '14 en de afgelopen week op: het basje van Burnel gromt nog wel, zij het bescheidener; de band kreeg van de platenbaas ruimte om te experimenteren, hoe bijzonder is dat?!; maatsoorten die afwijken van het standaard 4/4-harnas; Dave Greenfield had nieuwe keyboards voor zijn verjaardag gekregen; een album dat ik (inclusief bonussen op cd) dagelijks een paar keer kan draaien zonder dat ie me verveelt, afgezien van het einde van kant B.

Ook interessant: de vikingsfeer op het album, zonder zich te verliezen in heimwee naar die tijden zoals we dat tegenwoordig zien in series en vikingmetal. Want eveneens zijn daar de verwijzingen naar de actualiteit van die dagen, zoals Iran en de sjah in Shah Shah A Go Go en dankzij Poetins uitspraken over kernwapens, eerder deze maand, is anno 2022 vooral de sfeer van Nuclear Device weer helemaal relevant, zelfs als het liedje eigenlijk over Australië gaat; de lage temperatuur van de Koude Oorlog is hier voelbaar.
De B-kant brengt enkele zijweggetjes. Don't Bring Harry is een heerlijke pianogedragen ballade, gevolgd door twee experimentelere nummers, die vooruit wijzen naar de veel experimentelere opvolger die ik in '81 wél uit de fonotheekbak kon vissen.
De vier bonussongs passen prima bij de rest, waarbij ik de Franstalige versie van Harry vanwege de taal nog mooier vind dan de Angelsaksische. Een heerlijk plaatje kortom, dat groeide naarmate ik 'm vaker draaide.