The Flaming Lips - The Soft Bulletin (1999)

Ik vind dit echt een heel mooi album. Mooie songs, warme muziek, goede stem. Het geheel balanceert ook mooi op het randje van bombast en pathos (The Gash!), maar blijft nog geloofwaardig. Prachtige uitschieters met het Floydiaanse, filosofische Feeling Yourself Disintegrate (alleen die titel al!) en het fantastisch slepende Slow Motion. De andere songs zijn daar netjes omheen gedrapeert en vloeien naadloos in elkaar over, met creatieve arrangementen en geluidseffecten. Qua flow en inhoud kan dit album gerust vegeleken worden met Pink Floyd's Dark Side Of The Moon (dat ze uiteindelijk ook daadwerkelijk gereproduceerd hebben) en is dus bijna een meesterwerk. Maar:

De twee minpuntjes die verhinderen dat het geen 5 sterren is geworden:

- Gedoe met de tracklist (Ik heb wel het prachtige Slow Motion, maar niet Spiderbite Song, wel onnodige remakes van Race For The Prize en The Supermen) zodat ik mijn speler moet programmeren. Luxeprobleem wellicht?

- Ik weet niet wat andere MUME-gebruikers hiervan vinden, maar ik het niet zo op loudness war-achtige productie. De overstuurde drums op Race For The Prize had voor mij echt niet gehoeven en vind ik eigenlijk zonde van de prachtige melodie en tekst. Het gehele album klinkt ook best wel krasserig en trebly bij vlagen, maar blijft nog net binnen de perken (m.u.v. Race For The Prize dan) Op het album Embryonic hoor ik dit nog veel meer! Oversturing vind ik gewoon echt niet mooi en is eigenlijk opzettelijk geluid ruïneren, althans zo zie ik het. Maar misschien ben ik gewoon een ouderwetse zeurpiet op dat gebied...

Bijna een maand later moet ik concluderen dat ik inderdaad op dat moment praatte als een ouderwetse zeurpiet. Inmiddels ben ik wat verder in het oeuvre van The Lips gedoken en die zogenaamde trebly sound waarover ik sprak is simpelweg een centraal kenmerk van deze geweldig creatieve band, of in elk geval van drummer Steven Drozd.

Ook mijn terloopse opmerking over het album Embryonic, waarmee ik suggereer dat dat een overstuurde draak zou zijn, is, tezamen met het eerder genoemde een fatal error van mijn muziekminnende kant gebleken, waarvoor ik met terugwerkende kracht en met grote overtuiging drie keer

sorry

sorry

sorry

zeg.

Prachtig album, geweldige band!

Nou, wat een album zeg, dat ik dit nog niet kende!

Dit album doet mij bij vlagen wat denken aan OK Computer, is ook zo'n experimentele rock dat heel goed in elkaar zit. Fijne kennismaking met deze band, ik kende Race For The Prize natuurlijk al lang, maar het absolute pareltje hier is ongetwijfeld 'Feeling Yourself Disintegrate', wat een prachtig nummer!!

Maar daar houden de raakpunten dan toch ook meteen op?

Feeling Yourself Disintegrate deed me wel wat denken aan Lucky/The Tourist...

De albums lijken inderdaad niet erg op elkaar muzikaal gezien, maar ik moest bij het beluisteren van dit album vrijwel direct denken aan OK Computer. Ze hebben af en toe misschien wel een beetje hetzelfde sfeertje

Ik vind OK Computer uitermate koel en berekend, kil zelfs. De wereld is een troosteloze plek en alle hoop is gevaporiseerd.

Bij The Soft Bulletin priemen de zonnestralen echter onophoudelijk doorheen het wolkendek. Ja, er is hoop. Ja, we zijn er voor elkaar.

U ziet, ik vind beide albums nogal van elkaar verschillen.

Nou, in een Feeling Yourself Disintegrate hoor ik geen hoop doorsijpelen. In een Race For The Prize dan weer wel. Is het misschien daarom dat ze die er twee keer opgezet hebben, nog een keer meer naar het einde toe zodat het album wat hoopvoller zou afsluiten?

Eh, nee, helaas. De band wilde het album eigenlijk laten eindigen met Sleeping On The Roof, maar platenlabel-policies hebben ervoor gezorgd dat er wat onnodige remixen aan het eind van de plaat werden gezet. Dat is dan ook mijn grootste (en enige) punt van kritiek, namelijk dat ik mij gedwongen voel mijn speler te programmeren..

Om Robert Hunter maar te citeren: One man gathers what another man spills.

Sommige platen stop ik bij de bonus tracks, Soft Bulletin hoort daar niet bij. Het zijn - vanuit de pophoek bekeken - de aantrekkelijkste nummers die een reprise kijgen en mijn totaal waardering nèt even de boest geven om het tot mijn fave FL album te maken.

Al na een paar nummers is duidelijk dat dit een groep met zo'n unieke benadering qua composities, arrangementen en zang is dat hij als het ware uitnodigt om in het hart gesloten te worden: wie hiervoor valt zou wel eens met onvoorwaardelijke liefde in deze band kunnen opgaan. Case in point : Jason Ankeny in zijn recensie voor de All Music Guide: "not just the best album of 1999, The soft bulletin might be the best record of the entire decade" – maar zie ook de aanhankelijkheid die eerdere gebruikers op deze pagina's betuigen. Zelf hoor ik wel dat dit apart en eigenzinnig is, maar echt heel goed kan ik het niet vinden, daarvoor pakken de composities mij te weinig, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Grandaddy. Curieus en intrigerend, maar het kwartje valt niet.

Live in Utrecht

The Flaming Lips - Race for the Prize @ TivoliVredenburg

The Flaming Lips - A Spoonful Weighs a Ton @ Tivolivredenburg

Wat een euforisch moment toen ze Race for the Prize inzetten. Je weet wat er gaat komen maar het is zo overweldigend. Geweldig concert, nog nooit zoiets meegemaakt.

Een sprookjesboek, een laboratorium, een zolder met verkleedkleren, een snoepwinkel met de deuren open. Dat alles is het niet, of toch wel? Wat tekent The Flaming Lips een mooie wereld voor ons. Buiten de lijntjes, dat wel. Pas als je buiten de lijntjes staat besef je dat ze er waren. Ongrijpbaar, die tekening en toch grijpt het me vast. Waar?

Een raadsel, dit.

EttaJamesBrown heeft het helemaal begrepen.

Een behoorlijk aantal albums van de The Flaming Lips de afgelopen jaren geprobeerd en net zo hard weer teruggezet. Beetje een haat zonder veel liefde verhouding met de band. Bovenstaande posts hebben mij er toegebracht om weer eens de albumkast in te duiken. Zonder al te veel succes. Ik vind de zanger gewoon echt slecht klinken. Niet authentiek maar gewoon irritant. Moet me toch eens openstellen voor de rest omdat het muzikaal en conceptueel echt wel mijn ding is. Mss moet ik op zoek naar een karaoke versie kan ik het zelf eens proberen

Heb de cd The Soft Bulletin al jaren in bezit, maar heb moeite om de plaat geweldig te vinden, het is absoluut geen slechte muziek, maar kan er slecht echt door heen komen. Ook ik vind Feeling Yourself Disintegrate het beste nummer.Het meest toegankelijke nummer misschien? Wat hebben ze er een zooitje van gemaakt bij de opmaak van de titels, zo staat het echt niet vermeld op de cd cover. Ik mis The Spiderbite Song in de lijst. The Terror album heb ik ook nog op cd, maar nog nooit echt de moeite genomen om te beluisteren, maar waarom dan wel gekocht? Daar weet ik zelf ook geen echt antwoord op. Het zal mijn genre niet helemaal zijn. Met Muse heb ik dat ook. Het album How it Feels to be Something On van Sunny Day Real Estate is ook zo'n moeilijk te doorgronden album. Het titel en trackloze papierwerk [buitenzijde] maakt het er ook niet gemakkelijker op.

Had eerst Yoshimi die ik erg sterk vind. Dat verhoogde uiteraard de verwachtingen van deze nog hoger aangeslagen Flaming Lips. Helaas vind ik deze een stuk minder goed. Gewoonweg minder sterke songs en die herhaling van sommige songs kan ik weinig mee. Tegenvaller dus. Voor degenen die op basis van deze plaat concluderen dat Flaming Lips niks voor hen is: probeer de opvolger ook nog even. Kans dat die stuk beter bevalt .

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Flaming Lips - The Soft Bulletin - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Flaming Lips - The Soft Bulletin
De Amerikaanse band The Flaming Lips maakte met het geniale The Soft Bulletin volgens velen het beste album van 1999 of zelfs van het decennium en daar valt 24 jaar na dato weinig tot niets op af te dingen

The Flaming Lips uit Oklahoma City, Oklahoma, waren al heel wat jaren een cultband, toen de Britse en Amerikaanse muziekpers in 1999 het album The Soft Bulletin onthaalden met louter superlatieven. The Soft Bulletin werd vergeleken met het beste van The Beach Boys en nog wat andere klassiekers uit de muziekgeschiedenis, maar het was toch vooral een album waarop psychedelica en neo-psychedelica samen kwamen. The Soft Bulletin is misschien wel het meest toegankelijke album van de Amerikaanse band, maar het is ook een album dat van de eerste tot en met de laatste track sprankelt van avontuur. En in de afgelopen 24 jaar is het album echt alleen maar leuker en interessanter geworden.

De Amerikaanse band The Flaming Lips werd al aan het begin van de jaren 80 opgericht in Oklahoma City, Oklahoma, maar werd pas in 1999 omarmd door een breed publiek. Vanaf de tweede helft van de jaren 80 maakte de band een aantal niet direct opvallende albums met vooral psychedelische rockmuziek, maar vanaf het begin van de jaren 90 werden de albums van The Flaming Lips interessanter.

Met de single She Don't Use Jelly van het in 1993 verschenen Transmissions From The Satellite Heart scoorde de band een bescheiden hit en werd The Flaming Lips een heuse cultband. Die status versterkte de Amerikaanse band met het in 1997 verschenen Zaireeka, dat feitelijk bestond uit vier losse albums, die je bij voorkeur op hetzelfde moment moest afspelen, wat op zijn minst een lastige opgave was.

En toen werd het 1999 en verscheen midden in de zomer The Soft Bulletin. Het was een album dat niet overdreven veel verschilde van de albums die de band eerder in de jaren 90 had uitgebracht, maar de reactie van de critici sloeg compleet om. Met name de gerenommeerde Britse muziektijdschriften en Amerikaanse muziekwebsites bejubelden het album zeer uitvoerig en uiteindelijk zou The Soft Bulletin flink wat jaarlijstjes aanvoeren.

Het had in 1999 veel van een hype, maar The Soft Bulletin is ook echt een geweldig album en wat mij betreft het beste album van The Flaming Lips. De hype rond de band zou aanhouden tot 2002 toen Yoshimi Battles The Pink Robots verscheen. Het is een album dat ik vrijwel net zo hoog aansla als The Soft Bulletin, maar met het laatstgenoemde album heb ik net iets meer. Na Yoshimi Battles The Pink Robots werd The Flaming Lips overigens al snel weer de cultband die het een paar jaar eerder was en dat imago heeft de band de afgelopen tien jaar alleen maar versterkt met wisselvallige en vaak wat obscuur aandoende albums.

Terug naar 1999, toen The Soft Bulletin verscheen. Het is een jaar waarin het relatief nieuwe genre neo-psychedelica hot was en het album van The Flaming Lips paste perfect in dit genre. De muziek van de band uit Oklahoma City liet zich deels beïnvloeden door de psychedelica uit de jaren 60 en 70 en was ook zeker niet vies van Beatlesque songs, maar door het gebruik van flink wat elektronica klonk The Soft Bulletin ook onmiskenbaar als een album uit de jaren 90.

The Soft Bulletin is net wat toegankelijker dan de meeste andere albums van The Flaming Lips, maar het is nog altijd een album vol avontuur. Het is ook een album met heerlijk melodieuze songs, die zijn voorzien van opvallend rijke orkestraties. Zeker bij beluistering met de koptelefoon gebeurt er zoveel dat het je met grote regelmaat duizelt, maar toch vind ik The Soft Bulletin niet over the top, wat wel geldt voor een aantal andere albums van de band.

Voorman Wayne Coyne schreef voor The Soft Bulletin een aantal persoonlijke songs, waardoor de songs intenser klinken dan die op de vorige albums van de band. Het zijn songs die zich zoals gezegd nadrukkelijk hebben laten inspireren door de psychedelische popmuziek uit de jaren 60 en 70 en ook de invloeden van zowel The Beatles als The Beach Boys zijn duidelijk hoorbaar, maar The Flaming Lips namen in 1999 ook al een voorschot op de eenentwintigste eeuw, want wat klinkt dit album nog altijd fris en urgent.

Ik luister de laatste jaren vooral naar Yoshimi Battles The Pink Robots en was The Soft Bulletin wat vergeten, maar bij de hernieuwde kennismaking was direct weer duidelijk waarom dit het beste album van 1999 was en eigenlijk is het album, dat van The Flaming Lips een paar jaar een hele grote band maakte, alleen maar beter en fascinerender geworden. Erwin Zijleman

Live in Utrecht
Race for the Prize
Waitin' for a Superman
A Spoonful Weighs a Ton