M83 - Saturdays = Youth (2008)

Hoezee! Direct even uitchecken, vond hun laatste niet zo (met die paarse achtergrond enzo).

*Edit:

*luistert nu* Tot nu toe kan ik wel zeggen dat de plaat van alle M83-albums nu al het het verste afstaat van 'de drone feel' (het gevoel dat ik bij Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts en Before the Dawn Heals Us kreeg), het lijkt haast... poppy? Oordelen kan ik nog niet, maar Kim & Jessie klinkt bijvoorbeeld erg jaren '80.

ik ben er echt helemaal verliefd op. zo'n fijn sfeertje.. wel poppier dan het vorige werk, maar op een leuke manier.

Warme, melancholische klanken gecombineerd met een bijna verdronken stem. Woorden, dat is voor deze plaat niet nodig, de sfeer zegt meer dan de woorden zouden kunnen.

3,5 * en mijn 400ste stem.

eerste kennismaking met deze band en het bevalt me goed. Erg relaxed.

Had heel erg uitgekeken naar het nieuwe album van M83, maar moet zeggen dat het voor mij de grootste tegenvaller van 2008 is. Toen ik het album beluisterde zag ik een slechte Franse film uit de jaren 80 voor me. De jaren 80 waren op muzikaal gebied mooie jaren, maar ik wil hedendaagse trendy muziek horen. M83 had bij het eerdere werk laten horen trendy en hip te zijn, maar dit album is werkelijk prutswerk. Hoewel Larsch de muziek goed omschreef kan ik wel een oordeel geven over dit album, namelijk **

Ik vind het juist een pluspunt dat het niét hedendaags trendy klinkt.

daar ben ik het wel mee eens itchy. Het jaren tachtig sfeertje vind ik echt super tof. Dit is het eerste album wat ik van m83 luister dus ik had er totaal geen verwachtingen van. Ik vind het echt een goede cd die ik nu al heel vaak met plezier geluisterd heb.

Bij mij is 't kwartje nog niet gevallen. Wel respect dat ze een nieuwe kant op durven te gaan, maar hij bevalt me nog niet helemaal. Ik kom er nog op terug.

wat een overheerlijk succulente plaat zeg.

die combinatie van uplifting pop à la shoegaze werkt bij mij wel. kim & jessie, graveyard girl, couleurs....

die plaat van ze met die belachelijk lange titel , red seas, dead cities ..nog wat was aardig.
leuke shoegazy electronic was dat.
heb nu een paar nummers van deze plaat zitten luisteren en ik kan zeggen dat ik het niet erg vind dat de zweverigheid nog te horen is.

Gefundes fressen voor de liefhebbers van de meer dromerige shoegaze a la Cocteau Twins, Lush of Slowdive. Ik had in feite vrij weinig met hun vorige plaat maar dit klinkt verrassend goed.

Kan het met voorganger helemaal eens zijn. Ik dacht meteen aan Cocteau Twins door de zang en ook wel The Cure door het af en toe spacey geluid. Vind het een goede verandering van deze band, duren tenminste weer eens met iets anders te komen dan voorheen

Heel mooi dit album, maar die uit 2005 kan het niet meer aan tippen
Dat was super mooi, strakke synths collages
Saturdays = Youth is daarintegen heel klein beetje anders
sommige nummers zijn jaren 80 zoals, Kim & Jessie
De nieuwe single Graveyard Girl is meer met gitaar erin, een beetje valsheid moet kunnen
en de rest van het album is ook uitstekend.
tja alleen dat ene laatste nummer slaat totaal nergens op
gewoon ff voor 11 minuten je synthesizer aan laten staan en 2 akkoorden in laten doezelen
dat is alleen maar jammer, maar voor de rest prima

ik geef hier 4,0 * voor

Voor mij ook een tegenvaller tov Dead Cities... Het klinkt allemaal wat gewoontjes, wordt voor mij nergens erg spannend en blijft dan ook helemaal niet hangen... helaas..

Begint erg sterk, met naast Cocteau twins en duidelijke '80s invloeden ook wel af en toe een sprankje Prefab Sprout en Kate Bush. Maar vanaf nummer 7 is het een onduidelijke eenheidsbrij die niet meer blijft hangen, behalve dan in herhaling van een en dezelfde eentoonigheid. Spijtig, met wat sterker song materiaal was het een topper geweest,

prettige plaat.... Op basis van de herwaardering van de voorganger en het nummer Kim & Jessie aangeschaft. Vooralsnog geen spijt. Zeker niet.
Heerlijk sfeertje.
Gewoon prettig..... niks meer niks minder.

Inderdaad, prettig is het juiste woord...
Wel een plaat om nog eens vaker te beluisteren!!

Op dit moment het beste album van 2008 voor mij.

Lekker sfeertje op dit album, met als uitschieter: Skin of the night.

4.5*

Over de gehele linie wat eentonig en soms zelf ietwat saai, maar er staan genoeg mooie en enkele prachtige nummer op om te kunnen bekoren. Vooral Kim & Jessie is wat mij betreft geniaal. Voorlopig 3.5

haha inderdaad dat laatste nummer gaat helemaal nergens over. Als dat nou 1 a 2 minuten duurde dan zou het in pricipe een mooie afsluiting van het album zijn. maar 11 minuten is echt teveel.

Ha inderdaad 1 a 2 minuten zou voldoende zijn, maar zeg nou zelf 11 minuten dat is te zot haha

Tot nu toe mijn favoriete release van 2008. Als fan van zowel Cocteau Twins als diverse shoegaze bands is dat niet verbazingwekkend aangezien dit echt "best of both worlds" is. Live trouwens een behoolijke teleurstelling, het leek soms wel alsof ik naar een goth-sprooksjesmetal band aan het kijken/luisteren was. Maar dat doet gelukkig niets af aan het gelukzalige gevoel dat me overvalt als ik naar deze plaat luister.

Das jammer dat ze tegenvallen live, maar deze cd komt bij mij zeker in de eindejaarslijst top 10 maar daar is het nu toe vroeg voor
maar Before The Dawn Heals Us is toch de beste die hij gemaakt heeft

ik heb net you, appearing weer beluisterd en ik heb mn shot melancholie weer binnen.
wat een intens triest maar tegelijkertijd dromerig liedje, origineel of niet, een kruising tussen shoegaze en air, het wordt wel goed uitgevoerd.

graveyard girl is fantastisch.da (gesproken)middenstukje is zo cool. erg sexy

Wat is Couleurs toch fuckin fantastisch, M83 moet vaker techno maken!

dit is 1 goed glad geproduceerde plaat!
de vocalen zijn harstikke cheesy maar daar tegenover staat dat de muziek en de fucking catchy composities weergaloos zijn.
als the psychedelic furs een my bloody valentine cover-band waren en ze een nieuwe plaat zouden opnemen met die jackassen van air in de studio dan zou dit eruit komen denk ik.
ook petje af voor het simpele maar mooie artwork.

Een album dat altijd voor- en tegenstanders zal kennen, en waarschijnlijk niet de geschiedenisboeken zal halen als meesterwerk. Of je vindt het heerlijk, of je vindt het één en al kitsch. Zelf behoor ik alvast tot de eerste categorie.

M83 kan als geen ander een droomwereld creeëren. Ze proberen een onaardse schoonheid te scheppen, een verlangen naar een wereld vrij van allerhande perversiteit. Dat is meteen al te horen bij You Appearing, een nummer dat meteen de juiste sfeer weet te scheppen, welkom in de wondere wereld van Saturdays = Youth.

Kim & Jessie is een perfecte popsingle. Het volledige album is een ode aan de jeugd, met zijn onbezonnen leven, dromen, verlangens, idealen, vreugde/verdriet ed, en Kim & Jessie vormt daar helemaal geen uitzondering op. Op YouTube heeft iemand een videoclip gemaakt bij het numeer; bestaande uit Donnie Darko fragmenten. Mogelijk omdat de drums in het refrein sterk doen denken aan het Tears For Fears nummer uit de film?

Waar Kim & Jessie nog onschuldiig was, is Skin Of The Night gewoon een sensueel (om niet te zeggen bloedgeil) nummer dat je al van de eerste noot in de ban houdt. Ik weet niet of de vrouwelijke vocals hier verzorgd worden door dezelfde zangeres als op Before The Dawn; zowiezo komen ze hier mooier uit de verf dan op laatstgenoemde plaat.

Als Kim & Jessie al perfecte pop was, dan in Graveyard Girl perfecte pop in het kwadraat. In feite is alle 80's revival pop terug te brengen tot Just Like Heaven van The Cure, een popnummer dat stilaan tot de meeste invloedrijke songs allertijden gaat behoren. Graveyard Girl handelt over een meisje met een donker image ( waar de zanger blijkbaar een bijzondere liefde voor koestert ), terwijl ze diep vanbinnen is zoals iedereen, en enkel naar de menselijke dingen verlangt. Dat gesproken stukje was voor mij niet noodzakelijk, maar blijkbaar vinden heel wat mensen dit wel mooi.

Coleurs is opnieuw een hoogtepunt. Daar waar ik de eerste keer vrij teleurgesteld was werd het nummer steeds mooier. Een kleine ruimtereis van 8:34. Hoewel M83 in het verleden wel meer van dit soort ambient liet horen, is dit nummer op het album de vreemde eend in de bijt.

Up! schenkt me een ietwat dubbel gevoel, omdat het me soms aan *slik* Timbaland doet denken. Geen nood, waar Timbs nummers steevast de plat commerciële en absoluut smakeloze tour opgaan, weet Gonzalez hier een perfect sensuele sfeer neer te zetten. Het nummer is erotisch geladen, maar dan in de positieve zin van het woord. Knap refrein ook, met twee keer een climax; vooral het tweede stukje ( Up to the planets .... ) klinkt heerlijk in de oren.

We Own The Sky -de titel verwijst mijns inziens naar het gevoel dat je hebt als je jong bent, het gevoel van geen zorgen te hebben, de wereld aan te kunnen enz.- is een voorbeeld van perfecte shoegaze, waarbij -zoals steeds bij M83- de synthesizer centraal staat.

Highway of Endless Dreams voelt anders aan. Het perfecte droomwereldje waarbij we tot dan toe in vertoefden lijkt ten einde. Het lijkt zelfs of we zijn in de chaotische wereld gekomen van Before The Dawn Heals Us. Blijkbaar wou Gonzalez ons geen album schenken dat uitsluitend Uplifting klinkt. Saturdays lijkt geen sprookje met een Happy End.

Het Happy End mag dan al ontbreken, voor mij vormt Too Late misschien wel het absolute hoogtepunt van dit album. Vooral het moment waarop de synths de piano ondersteunen en de climax volgt is prachtig. Zelfs de critici die dit album één en al kitsch vinden, moeten toch lichtelijk ontroerd raken bij het horen van zoveel schoonheid.

Dark Moves Of Love, wel wel daar hebben we het Donnie Darko gevoel opnieuw. Hoor ik daar nu echt geen Konijn dingen mompelen als Time is running out? I will fight the time and bring you back klinkt treffend, want deze tijd komt nooit meer terug, de jeugdjaren van Gonzalez zijn voorbij.

En zo is ons mooi retroplaatje ook ten einde, tenzij je nog even ligt na te genieten op de tonen van Midnight Souls Still Remain. Ik mag hopen dat de trip down memory lane even geslaagd was als dat het geval was voor ondergetekende.

Verdomd treffende recensie Lost Highway

wat een geweldig sfeertje op deze plaat zeg.

Het was de albumhoes van Saturdays = Youth, de laatste plaat van M83, alias Anthony Gonzales, die mij deed fantaseren over de algemene sfeer die dit album zou kunnen hebben. De albumhoes voorspelt een dromerig en zomers album en aan het openingsnummer You Appearing te horen gaat die voorspelling nog aardig op ook. De plaat opent met vele dromerige pianoklanken, om even later te worden ondersteund door zweverige synths en herhalende vocalen. Maar nog voordat je in een dromerige roes belandt, wordt je opgeschrikt door alweer het volgende nummer van de plaat, Kim & Jessie, de derde single van Saturdays = Youth. Vreemde dolfijnachtige klanken vullen de woonkamer en brengen een uptempo ritme met zich mee. De elektronische synth pop van M83 heeft bij vlagen wat weg van Air en we weten allemaal dat die band moeite heeft om het genre levendig te houden na het toch wel teleurstellende Pocket Symphony.

Saturdays = Youth heeft ook haar ups en downs. Zo bevat de plaat het prachtige Up!, een midtempo song met een heerlijk heldere vrouwenstem die werkelijk het beste uit M83 naar boven haalt. Ook Couleurs, de eerste single van het album, weet keer op keer te intrigeren. Maar zoals eerder aangegeven heeft Saturdays = Youth ook haar serieuze dipjes. Een voorbeeld daarvan is het ergerlijke en eindeloze slotnummer Midnight Souls Still Remain. De bijna twaalf minuten durende song bevat steeds hetzelfde synthesizer loopje die tot in den treure wordt herhaald. Twaalf minuten lang worden we vermoeid door Gonzales die ongetwijfeld de repeatknop van zijn synthesizer heeft ingedrukt en zelf een kwartier lang de benen heeft gestrekt. Totaal geen waardig einde voor een album dat toch al niet baanbrekend is. De negatieve gaten van dit album worden opgevuld door een paar aardige nummers, die als geheel een redelijk album vormen. Een album waar goede en slechte nummers een evenwichtige verhouding tot elkaar hebben kunnen vinden.

Saturdays = Youth is dus een gematigd album geworden, waar niemand echt van wakker zal liggen. De plaat bevat haar aangename momenten, maar nooit horen we een sterk spelende M83. Toch jammer, want M83 kan vast wat beter. Ik word in ieder geval achtergelaten met een matig gevoel in de onderbuik. 3* om mee te beginnen.