Cut Copy - In Ghost Colours (2008)

De soundtrack van 2008 voor mij, dit album klinkt zo zomers zo mysterieus. Een perfect mix van 80's en het toekomstige geluid! Ik kan dit album alleen op zonnige dagen draaien. Telkens als ik het opzet geeft het me een smile op mijn gezicht. Heb zelf een niet zo fijn 2007 gehad met veel ziekte, en dit album doet het me allemaal vergeten. Stuk voor stuk goede nummers. Met als hoogtepunten; Unforgettable Season, Voice in Quartz/Hearts on Fire (wat een intro..) en Strangers in the Wind. Ik hoor hearts on fire regelmatig langs komen op het werk bij de c1000. Alleen jammer dat de promo versie die ik heb tussen elke track 2 secondes laat voor de radio dj mijn versie loopt dus niet vloeiend over.. Overigens zat bij deze promo een mix cd genaamd so cosmic erbij die ook ongelofelijk goed is, een super mysterieuze mix met oude nummers uit de jaren '80 en nu.

5!*

Hele goede omschrijving.

Sluit me hier helemaal bij aan. Ben nu ook nieuwsgierig geworden naar oud werk. Heerlijke cd!!!!

Ik heb eindelijk is goed naar deze plaat gekomen en ben erachter gekomen dat dit eigenlijk wel een goede plaat is. Voor nu nog maar een 3.5 * maar wel met een behoorlijke kans op groei.

perfecte popplaat

lights & music!! heerlijk dansvoer is dit!

Deze cd is echt een wonder, elke keer dat ik er naar luister vind ik hem beter dan de vorige keer, het is een groeiplaat maar ik vond hem bij de eerste luisterbeurt ook al lekker. Alles klopt gewoon.

Wat een leuke clip heeft Hearts on Fire eigenlijk!

Super!

Ik zet deze in op 3,5*

Zeer straf spul. Normaal gezien ben ik dergelijke 80's-feelgood-dance muziek wel beu na het vierde nummertje, maar deze plaat pakt je toch vast en laat je pas los op het einde... en dan nog eens met een heerlijk zomers gevoel.

Laat de zon maar schijnen de volgende weken, dan laat ik dit wel door de Ipod galmen...

Kans bestaat dat dit naarmate de luisterbeurten vorderen nog varieert met een sterretje.

lekker zomers!

Inderdaad een leuke zomerse hype. Af en toe net als New Order, maar dan met een ander zanger. 15 nummers is echter wat te veel van het goede en volgend jaar zijn we het allemaal weer vergeten, maar wat maakt het uit. Voor die 4 of 5 nummers die wel beklijven heb ik wel 3,5* over.

Zo geweldig!

dikke 5 sterren!
+een plaatsje in mijn top 10

Af en toe nog iemand die het album ontdekt, mooi zo. Zwaar onderschat werk dit. Dit is Turn On The Bright Lights van de synthpop. De juiste sfeer en uitzonderlijk gevoel voor detail. In Ghost Colours zal ongetwijfeld langer meegaan dan één zomer.

Volledig akkoord: geweldige plaat !!!
Helaas in België bijna niet gekend. Heb het nog nooit op de radio gehoord.
Verbeter me als ik fout ben.

Nee dit zul je op de Nederlandse radio ook niet zomaar langs horen komen ben ik bang. Spijtig want dit is zoals al eerder gezegd een heerlijk plaatje. Heel erg 80's maar toch ook fris en hip.
Ben heel erg benieuwd naar nieuw werk van deze mannen.

Ik moet je verbeteren vrees ik. Hearts on Fire en Lights & Music zijn destijds vaak gedraaid op Stubru, één van beide singles is zelfs 'Hotshot' geweest. Helaas niet opgepikt/geapprecieerd door het publiek en bijgevolg geen plaats in hitparade of afrekening en dan stopt het verhaal. Cd is ook niet zo easy te verkrijgen in Vlaanderen, toen ik er in de lokale Extrazone 14 dagen na release naar zocht werd ik aangestaard alsof de verkopers het in Keulen hoorden donderen.

Zelfde verhaal voor land- en genregenoten Van She, die cd vind ik zelfs niet, die is wellicht nooit gereleased in ons land, hoewel Kelly & Changes ook wel even op Stubru te horen waren.

Net het nieuwe album van Editors geluisterd en moest gelijk weer denken aan dit album. De zang van Editors is beter en minder gefilterd, maar qua muzikaliteit en new order/depeche mode gevoel moet de nieuwe plaat van Editors het toch behoorlijk afleggen tegen dit meesterwerk.

Dit is inderdaad een fantastisch synthpop album met een heerlijke 80's feel. Als ik een favoriet zou moeten aanwijzen zou dat Hearts on Fire zijn (wat een ongelofelijk aanstekelijk refrein!) maar er staat werkelijk geen enkel minder nummer op dit album. Mooi ook hoe de nummers in elkaar overlopen!

Ik ben verder niet (echt) bekend met de bands New Order en OMD, waar deze band vaak mee vergeleken wordt. Misschien moet ik daar ook eens achterna gaan... Van dit album kan ik in ieder geval geen genoeg krijgen!

Dit album is stukken beter dan eender wat New Order ooit gemaakt heeft, tenzij je richting Movement schuift en dat is dan weer een ander sfeertje.
Je zou Midnight Juggernauts eens kunnen proberen of Saturdays = Youth van M83.

Klinkt lekker, ik ken deze band niet, maar daar gaat op zeker verandering in komen.

Midnight Juggernauts ken ik al, en dat is inderdaad ook een goede band met een aantal uitstekende nummers, maar helaas ook een aantal mindere. Saturdays = Youth van M83 ken ik (nog) niet, dus misschien moet ik dat album maar een proberen. Bedankt voor de tips in ieder geval!

Voor mij echt de meest verslavende plaat van de laatste jaren.

Het klinkt mij allemaal nog iets te veel van hetzelfde, maar ik zal na meer luisterbeurten wel de verschillen gaan ontdekken.

Al een jaar op mijn harde schijf, ik begin het nu pas te ontdekken. Daar had ik wel wat sneller in mogen zijn Aankoop gaat dus binnenkort volgen...

Helemaal erin gekomen, zoals velen hier. Het grootste raadsel ooit waarom ik dit niet bij de eerste luisterbeurten kon waarderen. Kan alleen maar beamen wat er hier allemaal al is rondgeslingerd!

Mede dankzij Cut Copy live 4,5* -> 5,0*

Was gezellig gisteren in de paradiso! Mooi optreden

Wow strangers in the wind doet het alweer goed hier, heerlijk nummer.

Een niet al te risicovolle dance/popplaat met voldoende fijne liedjes voor een geslaagde draaibeurt. Jaren 80 synths komen veelvuldig terug, daarbij denk ik meteen aan Depeche Mode en New Order. Fijne subtiele gitaartjes ter ondersteuning. Daarnaast hoor ik in "Far Away" ook een komische jaren '90 eurodance synth tussen 3:00 en 4:00. Bij Strangers in the Wind heb je gitaarsamples die iets weghebben van het gitaargeluid van de Dire Straits en de synths zijn precies die van "The Human League - Don't you want me".

Ik heb het meest met Feel The Love, Lights & Music, Hearts on Fire, Far Away & Strangers in The Wind. Overal wat leuks. Ik zet in op een mooie 7 na 8x luisteren. Verslavend album.

Dé ultieme zomerplaat. Vorig jaar scheel gedraaid, nu toch ook alweer rzeer egelmatig een nummertje meegepakt. De kwaliteit van de nummers is gedurende de hele zit constant met als absolute klapper Lights & Music. Toen ik 'm dan ook voor drie euro in de budgetbak zag liggen, wist ik niet hoe snel ik wat kleingeld uit m'n binnenzak moest kloppen om dit moderne pareltje in huis te halen. Smullen!

In mijn ogen een van de leukste en mooiste platen ooit gemaakt. Prachtige ode aan de jaren 80 pop muziek met een moderne twist. Kan me niet voorstellen dat Cut Copy dit niveau nog gaat overstijgen. Elk nummer is een potentiële hit en het doet me pijn dat deze groep het afgelopen jaar alleen maar in de kleine Melkweg stond. Van begin tot eind word ik meegesleept in de flow van het album. Niet uit te zetten deze CD.

Dit album is voor mij pure Magie.

dat brugje in Lights & Music
die sax in Hearts on Fire
het shoegazende So Haunted
Strangers in The Wind

De songs zijn zo rijk en gelaagd dat je In Ghost Colours kan blijven draaien. Het album 'lijdt' aan een vreemd fenomeen; alles eraan heeft iets bijzonders. Van elke noot tot hoes over songtitels; alles draait bij aan de sfeer van de volledige LP. En zoals dat gaat met sfeer is het eerder iets dat moet worden gevoeld en niet louter kan worden omschreven. Al zullen liefhebbers wellicht overeenkomstige termen hanteren wanneer ze losstaand van elkaar hun luisterervaringen trachten te benoemen.

Het fenomeen is vreemd omdat het onverklaarbaar is. Wellicht heeft elke muziekliefhebber wel een album waarbij hij of zij dit voelt, zonder een verklaring te hebben waarom al de rest dat diezelfde band heeft uitgebracht wel aardig klinkt, maar nooit zoals op dat ene album.

Wat ligt aan de basis van deze magie? Is het een band die op dat moment in een once in a lifetime flow zit? Ligt het aan de producer? Of ligt het toch aan onze luisterervaring; aan het koppelen van herinneringen of aan het toeschrijven van mytische proporties aan onze meest geliefde muziek die ons moeten behoeden voor de grote leegte?

Ik hou het op het feit dat deze plaat iets bijzonders is.