menu

Van Halen - Fair Warning (1981)

mijn stem
3,78 (180)
180 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Mean Street (5:01)
  2. "Dirty Movies" (4:08)
  3. Sinner's Swing! (3:10)
  4. Hear About It Later (4:35)
  5. Unchained (3:30)
  6. Push Comes to Shove (3:49)
  7. So This Is Love? (3:07)
  8. Sunday Afternoon in the Park (1:58)
  9. One Foot Out the Door (1:58)
totale tijdsduur: 31:16
zoeken in:
avatar van Mart
Beetje wisselvallig album voor mij. Mean Street is de topper hierop (superriff met een supergitaarsolo), en verder zijn Unchained en Dirty Movies goede nummers. De rest is echter niet zo bijzonder/nietzeggend/matig. Met name de nummers Sinner's Swing en Hear About It Later vind ik nogal matig en zitten nogal chaotisch in elkaar. Ik geef toch nog 3 sterren (voor die drie goede nummers).

avatar van Ronald5150
5,0
"Fair Warning" is de meest donkere Van Halen plaat, zeker in het David Lee Roth tijdperk. De hoes geeft al een goede indicatie. "Mean Street" begint direct furieus met die finger-tapping intro and die woeste riff erachteraan. Eddie Van Halen klinkt op "Fair Warning" overigens messcherp met krachtige riffs, licks en solo's. Dat houdt hij de gehele plaat vast. Zelden zulke originele gitaarpartijen gehoord. Enerverend van begin tot eind. De teksten van Roth zijn sarcastisch, wat wel een beetje de algehele toon is van "Fair Warning. Hij brengt ze met zijn typische vorm van zwarte humor en attitude. De ritmesectie is solide als altijd, geen rare fratsen, gewoon ongekend grooven. Het klinkt zelfs even als funk in "So This is Love?" Van Halen levert voor hun doen met "Fair Warning" een agressieve en donkere plaat af, niet alleen qua muzikale toon, maar ook qua thematiek. Voor mij maakt dit "Fair Warning" na hun debuut een van mijn favoriete Van Halen platen met David Lee Roth in de gelederen. Dan reken ik voor het gemak "A Different Kind of Truth" uit 2012 even niet mee, want die kan er wat mij betreft met gemak tussen. Maar dat is een hele andere discussie. "Fair Warning" laat een ontketende Eddie Van Halen horen en een band die gedreven is, en niet alleen maar teert op rock & lol, maar ook een slag dieper durft te gaan.

avatar van RonaldjK
3,5
De tweede plaat van Van Halen die ik in zijn geheel zou horen was Fair Warning. De plaat leende ik in de zomer van 1981 uit de fonotheek in het dorp. Met onder mijn arm de kleurige en tegelijk gewelddadige hoes (daar zit een interessant verhaal achter over een psychiatrische kunstenaar, zie de Engelstalige Wikipedia én de bandsite) moet ik verwachtingsvol naar huis zijn gefietst.

Op Music Meter en elders lees ik sterk uiteenlopende meningen. Sommigen vinden dit een zwakkere plaat, anderen dwepen er juist mee. Degenen die de plaat wél waarderen, verschillen dan weer van mening over wat de beste songs zijn.
Uiteraard verwijzen velen naar het debuut van de band, maar daarvan kende ik toen alleen de singles die op radio klonken. Mijn vergelijkingspunt was voorganger Women and Children First, de eerste plaat van de band die op mijn platenspeler belandde.
Het eerste wat ik me herinner van die warme zomerdag in 1981 was dat ik verbaasd opkeek, toen de plaat was afgelopen: hij duurde maar een half uur! Dat ik dat veel te kort vond (de meeste elpees klokten zo’n tien minuten meer) toont aan dat die eerste draaibeurt mij goed beviel.
De favorieten van de puber van toen stonden allemaal op de B-kant: Unchained (heerlijke riff, met die hakkende slaggitaar), So This is Love? en de dubbelslag met buitenbeentje Sunday Afternoon in the Park en het snelle One Foot out the Door.
Ik had toen al gelezen dat Eddie van Halen inmiddels met een synthesizer aan de slag was. Nu was ik niet vies van synthesizerpop (Gary Numan, Human League, O.M.D.), maar wat ik hier hoorde sloeg echt álles: hoe heavy kan een synthesizer klinken! Mijn bescheiden platenspelertje zette ik zo hard als het kleine ding toeliet, waarna de diep-ronkende klanken van Sunday Afternoon het raam deden trillen. Producer Ted Templeman maakte in dit nummer bovendien de drumsound extra zwaar, waarna de naadloze overgang naar het snelle One Foot volgde, met daarin die sterke zang en heerlijke gitaarsolo. Hier werd ik vrolijk van!

Een dikke veertig jaar later heb ik de plaat via streaming terug in huis. Dan mis ik de hoes, alleen daarom al moet ik ‘m toch eens op vinyl aanschaffen. Wat me nu opvalt is dat her en der prachtig gitaarwerk klinkt (de eerste 33 seconden van de plaat alleen al!), Alex van Halen heerlijk drumt, de koortjes van Michael Anthony zóveel toevoegen aan de songs en dat David Lee Roth in topvorm is. Overal spat het spelplezier ervan af. Van de A-kant valt me nu ook Hear About it Later op als een sterke song.

Het zonnige Van Halen met de grote glimlachen en bontgekleurde kleding is qua composities net als op de voorganger wat ernstiger, somberder dan voorheen.
Op Wikipedia ontdek ik dat de plaat in maart - april werd opgenomen om al 29 april te verschijnen. Dan snap ik beter waarom Fair Warning relatief kort is, zeker als je beseft dat dit al hun vierde plaat in vier jaar was. Geen kleine prestatie onder die hoge tijdsdruk.
Toch had ik graag nog één á twee snelle songs gehoord, op de A-kant is alleen Sinner’s Swing! uptempo. De voorganger was in dat opzicht steviger en qua composities meer geïnspireerd. Desondanks betalen de creativiteit en de drang van Eddie om zich blijven te vernieuwen zich uit, zeker met de eveneens topmuzikanten en topproducer om zich heen.
Gewoon een lekker plaatje dat me nog altijd in zomerstemming brengt en het tijdens de lange dagen extra goed doet.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:49 uur

geplaatst: vandaag om 19:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.