Led Zeppelin - The Song Remains the Same (1976)

Op zichzelf is ”The Song Remains the Same” een prima liveregistratie van toch al een band die live een fantastische reputatie heeft. Muzikaal zit dit gewoon heerlijk in elkaar, los van het verschil in geluidskwaliteit tussen het origineel en de geremasterde versie. In mijn beleving is er toch een probleem: ”How the West Was Won” vind ik zoveel malen beter, en eigenlijk op alle vlakken. In dat opzicht steekt ”The Song Remains the Same” daar een beetje flets bij af. Maar ondanks dat ik ”How the West Was Won” veel vaker draai dan ”The Song Remains the Same”, is dit album meer dan de moeite waard. Eigenlijk alleen al omdat er twee van mijn favoriete Led Zeppelin nummers op staan, namelijk ”Rain Song” en het geweldige ”No Quarter”. Dit is in mijn ogen zeker niet de beste Led Zeppelin liveregistratie, maar het is absoluut een dikke voldoende, want we hebben uiteindelijk wel over The Zep natuurlijk.

Zo zie je maar weer. De laatste jaren ben ik een steeds grotere liefhebber van Led Zeppelin geworden, maar dit album heb ik vanwege z'n slechte reputatie altijd links laten liggen (de film heb ik jaren geleden op DVD gezien, maar daaraan bewaar ik nog slechts vage –en matige– herinneringen). Laatst kwam ik de CD goedkoop tegen en heb ik 'm toch maar gekocht, en sindsdien is hij eigenlijk nauwelijks meer uit mijn speler weggeweest. Rauw en rafelig wanneer dat nodig is, maar ook breed en majestueus wanneer The rain song en No quarter op het programma staan, en bovenal uniek dwars door het middenrif scheurend.
        Uit de eerdere berichten hier kan ik al opmaken dat de twee voornaamste stenen des aanstoots qua repertoire op deze plaat Dazed and confused en Moby Dick zijn. Dazed duurt inderdaad te lang, maar tussen de melige en spanningsloze passages zitten toch ook weer zóveel spetterende solo's en grappige musical left turns dat de 26 minuten verbazingwekkend snel voorbij zijn en het nummer in ieder geval een stuk korter lijkt te duren. Met het commentaar op Moby Dick kan ik wel eens zijn, want die drumsolo van tien minuten kan mijn aandacht absoluut niet vasthouden, ook al zouden volgens Stephen Davis' Hammer of the gods : the Led Zeppelin saga bioscoopgangers na deze solo uit hun stoelen zijn opgestaan om te applaudiseren. (Op internet circuleren ook nog berichten over Bonzosolo's van 23 minuten, dus laat ik maar blij zijn dat ze niet een hele plaatkant aan zó'n versie van Moby Dick hebben opgeofferd.) En zelf vind ik het verder ook nog jammer dat het begin van de solo van Stairway to Heaven er door dat overschakelen van de ene gitaarhals naar de andere niet in één keer mooi invalt, maar gelukkig maakt de rest van de solo dat meer dan goed.
        Al met al is dit een prachtig album met grotendeels uitstekende uitvoeringen en een lekkere sound. Slechte reputatie of niet, de enige spijt die ik bij deze plaat heb is dat ik hem niet eerder heb leren kennen. Aangevinkte nummers: The rain song en Stairway (met No quarter vlak daarachter).