Led Zeppelin - The Song Remains the Same (1976)

Ik heb al een dubbel cd set van Led Zeppelin. Met een mooie dwarsdoorsnede van hun gehele loopbaan. 5 uur durend. Die met die kaft met die rots in de verte in de woestijn. Ik weet niet of de dvd van deze nog een aanvulling is op die ik nu al heb.

Als de cd van deze minder is dan BBC-Sessions en How The West Was Won, dan moet ik dit album maar mooi laten liggen, want de kans dat ik deze veel ga afspelen is niet erg groot dan denk ik.

Dit is geen klassieker.
Maar No Quarter staat er op.
Luister niet naar Hans Brouwer met zijn huppende nevelberg. No Quarter is Led Zep op zijn aller- aller- allerbest.

Sluit de deur, doe de lichten uit.
Je weet dat ze niet thuis zullen komen.

Waarom staat deze onder scores?

Misschien ben ik de enige maar Led Zeppelin is écht wel een band met de saaiste hoezen aller tijden.

Een aantal zijn door Hipgnosis gemaakt. Deze ook.

Nee , een klassieker kan ik dit ook niet noemen . Zep is niet in hun allergrootste vorm en het wordt wat onsamenhangend als de heren bijna 30 minuten uittrekken voor een freaky uitvoering van Dazed & Confused en een knappe maar veel's te lange drumsolo van Bonzo in Moby Dick .
Daarintegen met The Rain Song , The Song Remains The Same , No Quarter en toch ook wel Stairway To Heaven zet Zep weer iets magisch in gang , en laten ze horen op dat moment 1 van de betere liveacts te zijn . Maar ze konden beter .
Jammer dat Since 'Ive Been Loving You , Misty Mountain Hop en The Ocean ontbreken . Deze nummers speelden ze ook , en die had ik liever gehoord dan Dazed en Moby Dick .

Dan heb je de oude versie nog Bikkel, de nieuwe heeft deze nrs. wel.

Het is een concertfilm en dit album is er de soundtrack van. Beetje vreemd vind ik ook, maar waarschijnlijk vind je hier meer uitleg: The Song Remains the Same (film) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Tja de vraag, is dit een classic album? Voor de één misschien niet, voor de andere wel.
Ik was 14jr toen het album uitkwam en vond het toen helemaal te gek.Nu jaren later vind ik het nog steeds 1 van de beste live albums ooit. Ik heb altijd een beetje met de vraag gezeten waarom het zo lang heeft geduurd dat het album uitkwam.
De opnames zijn van juli 1973. De lp is van 1976.
Ik bezit inmiddels 4 versies van dit album. De originele lp, later de originele cd.
De latere cd met bonus tracks, maar ook, en daar ben ik wel blij mee het album op 4 lp's.
Kan dus nog steeds niets anders geven dan een dikke 5 voor dit album

Ik was 13 en had vanaf het begin grote moeite met kant 4. De plaat én de film werden slecht ontvangen, zo kan ik me nog goed herinneren.

En dan is deze liveplaat opeens een stuk beter en boeiender.... lang niet altijd het geval als een plaat wordt uitgebreid met extra's.... deze zeker wel dus....

Ik zit ook nog met die oude versie op CD, heb naast de LP zelfs nog de videoband van de film.
In Dazed and Confused vind ik het jammer dat Plant zich niet aan zijn oorspronkelijke teksten kan houden. Ook hoor ik er kleine verschillen in met de filmversie. No Quarter is ook mooier gemaakt door de nodige overdubs, wel mooi gedaan. Maar zo te zien mis ik nog al wat met die extra nummers. Nou ja, nu eerst maar eens How the West Was Won een keer aanschaffen, ben er voor in de stemming.

Goeie keus, is geweldige verzameling live opnamen.... maar ik blijf er bij dat de uitgebreide versie van The Song Remains the Same er weinig meer voor onderdoet.....

Online is dat wel verkrijgbaar. Toch wil ik dit keer wel weer eens bij een platenboer, voor zover ze er nog zijn, sneupen naar Led Zeppelin. Mothership lijkt me ook wel wat toe als dat geluid zo superieur is.

Op ebay is ie redelijk gemakkelijk te scoren voor onder de € 15,--- (How the West Was Won), die Mothership heb ik lekker later schieten, de remasters van de reguliere platen klinken zelf al geweldig, daarbij, de dvd die er bij zit bevat ook niets nieuws als je de dvd "Led Zeppelin" al bezit.....

Deze dus:
http://www.mangorecords.nl/foto/cddvd/831883.jpg

Dus echt meer hoeft het niet te kosten. Ben niet bekend met het beeldmateriaal, zoek eerder een goedkope Mothership zonder DVD. De reguliere CD's heb ik ook allemaal.

een van de meest onderschatte platen EVER. natuurlijk is er aan gesleuteld; aan welk live-album niet? iedereen die mijn oude videoband van the song remains... zag/hoorde vond hem geweldig, mezelf incluis.

De bijhorende film is ronduit teleurstellend. Het haalt nogal de vaart uit het geheel, en feitelijk gaat het ook nergens over.
Alleen Bonham blijft down to earth (auto's /pub, drummen met zijn zoon.)
Van de rest krijg je een quasi lullig sprookjes/fantasie verhaal.

Het is jammer dat er officieel zo weinig is op beeld.
De samengestelde geremasterde dvd van gigs door de jaren heen, is een aanwinst.

Ja, Plant op zo'n paardje. Took too much, man.

Ik heb No Quarter van dit album vandaag eens aandachtig beluisterd, maar vind het persoonlijk niets bijzonders. Nee erger nog, deze doet wat mij betreft zelfs afbreuk aan de studio versie. De studio versie heeft iets magisch, iets ongrijpbaars, en daar zit een ongeevenaarde sfeer in. Op deze versie lijkt het net of het mysterie ontrafelt word. Zo van een googelaar die zijn trucks prijsgeeft. Nee deze No Quarter haalt het in de verte niet bij de studio versie van Houses Of The Holy af.

Maar ieder zijn smaak, en was toch benieuwd naar deze versie omdat Mark er steeds weer over begint.

Het geluid vind ik ook niet al te best, deze plaat klinkt rommelig en soms wat onhelder.

De versie van Moby Dick skip ik gelijk door, heb niets met drumsolo's, en al helemaal niet als ze nog langer dan 12 minuten duren.

Van disc 2 vind ik Staiway To Heaven nog het lekkerst wegluisteren, en Whole Lotta Love vind ik ook nog goed. No Quarter is wel aardig, maar had hem op deze plaat liever omgewisseld met een paar andere nummers.

Sommige nummers die magisch zijn op de studio platen komen soms live beslist niet uit de verf, en dat gevoel heb ik beslist met No Quarter.

Nu cd 1 nog ff beluisteren. De eerste 2 nummers zitten erop en klinkt wel aardig, maar ik zet 10 keer liever BBC sessions of How The West Was Won op, die platen zijn wel een paar klassen beter dan deze.

Hij lag in het schap voor maar 5 euro, anders had ik hem ook niet gekocht. Leuk voor de heb, maar had dit eigenlijk wel een beetje verwacht ook.

Ik had 9 albums van Led Zep,en vond dat deze nog ontbrak. De 2 laatste studio albums heb ik niet, maar heb ik wel gepindakaast op een cd staan, die komen er ook niet meer bij, heb genoeg in huis nu van Zep.

Of ze moeten nog iets moois uit het archief opduiken wat nog beslist de moeite waard is en echt iets toevoegd.

Meen je dat echt

Ik vind sommige hoezen echt super, vooral die van Zep II en Physical, maar ook die van Houses Of The Holy vind ik super. Deze vind ik ook nog wel bijzonder.

De een noemt het een freaky versie van Dazed & Confused, ik noem het meer dan geweldig. Wat een heerlijke versie, met een geniale Page. De eerste keer toen ik het luisterde met bijbehorend beeldmateriaal, van de man die klimmend de rotsen opgaat, raakte ik echt een soort trance. Wat een onwaarschijnlijk goed nummer, fantastisch en het leek alsof Bonham en Jones, Page amper konden volgen tijdens dit nummer.

Op zichzelf is ”The Song Remains the Same” een prima liveregistratie van toch al een band die live een fantastische reputatie heeft. Muzikaal zit dit gewoon heerlijk in elkaar, los van het verschil in geluidskwaliteit tussen het origineel en de geremasterde versie. In mijn beleving is er toch een probleem: ”How the West Was Won” vind ik zoveel malen beter, en eigenlijk op alle vlakken. In dat opzicht steekt ”The Song Remains the Same” daar een beetje flets bij af. Maar ondanks dat ik ”How the West Was Won” veel vaker draai dan ”The Song Remains the Same”, is dit album meer dan de moeite waard. Eigenlijk alleen al omdat er twee van mijn favoriete Led Zeppelin nummers op staan, namelijk ”Rain Song” en het geweldige ”No Quarter”. Dit is in mijn ogen zeker niet de beste Led Zeppelin liveregistratie, maar het is absoluut een dikke voldoende, want we hebben uiteindelijk wel over The Zep natuurlijk.

Helaas net geen 4 sterren, dat heeft meer met de 2e cd te maken. Op de eerste cd staan gewoon hun beste nummers, niet te lang uitgesponnen, en met een heerlijke vaart gespeeld.
Maar de 2e cd: dat vind ik echt een stuk minder. Het eindeloos lang durende Daze and Confused..nee, dat vind ik niet echt geweldig. En dan Moby Dick, wat tromgeroffel.. Heartbreaker daarentegen klinkt prima, maar Whole Lotta Love...nee, duurt ook te lang.

Ik moet deze eigenlijk een keertje gewoon opnieuw gaan beluisteren. Ik kan me vaag herinneren dat ik, zowel lp als video, fantastisch vond. Maar ik heb hem nog nooit nuchter beluisterd, alleen maar zo stoned als mijn Maroc/Afghaan het toen toestond.

Kan zijn dat ik hem 2 x heb beluisterd/gezien of tientallen keren. Weet dat echt niet meer..

Kan me wat fluoriserende beelden herinneren van een zwaard, wat runen, een kapot gespeelde vioolstok en een hoop krachtige muziek..

Of misschien moet ik die herinneringen maar zo laten. Past eigenlijk wel meer bij de muziek en de beleving..

De tour liep op zijn endje. Volgens mij was dit ook het laatste optreden van de tour.
Hoor je ook wel terug.
De band klinkt hier en daar wat plichtmatig.
Dazed & Confused is gewoonweg te lang.
Dat gepiel is echt iets van het tijdsbeeld van toen, maar op een gegeven moment wordt het vervelend. Egotripje van Page.

Toch staan er zeker genietbare stukken op.
Rain Song en No Quarter doen het ook live erg goed.
Moby Dick is aardig met beeld. Bonzo houdt me wel bij de les. Maar zonder beeld is het een stuk minder boeiend.

Over de hele linie een aardig document, maar met haken en ogen.

Ik ben ook niet zo kapot van deze dubbel lp. Inderdaad iets te plichtmatig. Wat ik wel grappig vind van de film waar dit de soundtrack van is zijn de beelden van een heuse gecharterde Boeing 720. Toendertijd al een hopeloos achterhaald toestel met Pratt & Whitney (pruttel en wil niet) JT3C turbojets. Zoveel herrie als deze motoren maakten heeft LZ nooit kunnen evenaren. Het voordeel was wel dat Je wist dat de mannen weer in de stad waren. Als je dat misschien ontgaan was dan kon je het spoor van de 4 roetpluimen wel volgen. Ik bedoel de " motoren " . Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt.

Nee, je bent niet de enige, ik geef je helemaal gelijk.

Hahaha!
En, wat heb je besloten?

Wel... Ik ga hem niet nuchter beluisteren/bekijken maar gewoon eens een keer onder het genot van een Marokkaan of Aghaan ! Dat ik dat gedaan heb is dan wel heel veel lang geleden, maar ik ben bang dat, als ik het eens nuchter ga bekijken dat het dan gaat tegenvallen..

Ik bedoel, Robert Plant met wapperende haren op een paard (dat was Plant, toch ?) kan ik niet echt serieus nemen.. En daarbij de gitaar- en drumsolo's. Daar heb ik, serieus, zeer fantastische ervaringen mee. Die duurden dan uuuuren...

Trouwens, off topic: waarom heb je een voorkeur voor vinylrecensies bij Queen - Live at the Rainbow... ? Gaat het dan om de weergave ? Want om de muzikaliteit kan het dan toch niet gaan ? Misschien een beter idee om daar verder eens op in te gaan op dat topic !