Shearwater - Rook (2008)

'Rooks' is een godsgruwelijk mooi nummer; ik draai 'm al dagen achter elkaar en kreeg er maar geen genoeg van. Het is het prachtige gitaarintro, het is de dwingende drum, het is de stem van de zanger, het zijn de trompetten die halverwege het nummer plots opduiken en het is het prachtige gitaaroutro, die dit nummer zo geweldig maken. Ik vind het tot-nu-toe het beste Shearwater nummer; het nummer alleen is - wat mij betreft - al *****-sterren waard. Nu maar hopen, dat de rest ook zo goed beklijft. De albumhoes is trouwens schitterend!

Ja, ik kan persoonlijk ook niet wachten op het volledige album. 'Rooks' is inderdaad een prachtig nummer in dezelfde lijn als hun vorige album 'Palo Santo'.

Ik weet niet of je het al weet of dat het gewoon nog niet wilt luisteren, maar 'Leviathan, Bound' is ook al beschikbaar d.m.v. een promo cd van de uitgever....

Ben erg benieuwd naar dit album! Palo Santo en Winged Life bevallen me prima, lekkere, mooie, originele muziek. De eerdere cd's ken ik nog niet zo goed maar daar zal ik ook maar eens aan beginnen.

Bedankt voor de tip De Geu$! Ik wist nog niet van het bestaan van dit nummer; ik heb 'm inmiddels beluisterd. Ook dit is een erg mooi nummer! Opnieuw valt de stem van de zanger op; erg mooi. Dit nummer is ook veel dramatischer, dan 'Rooks'. Hopelijk evenaart of overtreft deze nieuwe plaat 'Palo Santo'!

ook toevallig, ben net naar rooks aan het luisteren verschijnt er een berichtje bij updates. als de rest van het album net zo goed is als rooks....... laat maar komen.

Pre-order via de site van Matador: 6 mei!

Jahóór: één van de mooiste platen van het jaar is gelekt! En nu: luisteren maar!

Ik heb de plaat de hele middag gedraaid! Erg fijn! Er is een mooie afwisseling tussen rustige en hardere nummers op te vinden. Zelfs het zeven-minuten-durende 'Home Life' weet volledig te boeien. Prachtige plaat, met als uitschieters tot-nu-toe natuurlijk 'Rooks', 'Leviathan, Bound', 'Century Eyes' en 'The Snow Leopard'!

Jammer, maar het heeft bij mijn eerste indruk toch niet aan de hoge verwachtingen kunnen voldoen; teveel rustige (slaap)liedjes en te weinig krachtige liedjes zoals
'Red Sea, Black Sea' en 'Seventy-Four, Seventy-Five' van hun vorige cd....

Voorlopig 'slechts' een 3,5*

'Red Sea, Black Sea' en 'Seventy-Four, Seventy-Five' vind ik ook twee zeer goede nummers van Shearwater. Ze behoren tot mijn favorieten. Toch weten de rustige nummers op deze plaat mij wel te raken, zoals 'I Was A Cloud'.

'Rooks', 'Home Life', 'Century Eyes' en 'The Snow Leopard' zijn nummers - ik zei het al eerder - die me erg aanspreken. Deze hebben wel degelijk dezelfde kracht als de twee nummers die jij aanhaalt. Laten we niet vergeten, dat ook op 'Palo Santo' rustige nummers stonden . Ik zie dit album al een goede voortzetting van dat album!

Ja, wie weet dringt het na een aantal extra luisterbeurten wat beter tot me door....

Tot-nu-toe:

1. On the Death of the Waters [3,5*]
2. Rooks [5*]
3. Leviathan, Bound [4,5*]
4. Home Life [5*]
5. Lost Boys [4*]
6. Century Eyes [4*]
7. I Was a Cloud [4,5*]
8. South Col [niet te beoordelen]
9. The Snow Leopard [4,5*]
10. The Hunter's Star [3*]

Ik vind het een erg mooie opvolger van Palo Santo. Inderdaad over het geheel iets rustiger, maar zeker geen plaat die naar de achtergrond kan verdwijnen. Hij dient actief geluisterd te worden. Voor mij is dat de enige manier om zijn stem te kunnen waarderen.

Na een aantal extra luisterbeurten toch verhoogd tot 4*

'Home Life' is écht een hoogtepunt!

Palo Santo was mijn kennismaking met Shearwater (een tip van Lin). Daarna ben ik doorgegaan met Winged Life en toen leek de koek op, ondanks het feit dat ze meer albums gemaakt hebben.
Gelukkig is daar Rook om de draad weer op te pakken en laat ik maar beginnen met de opmerking dat dit wederom een aangename gebeurtenis was.
De manier van zingen is troostend, de muziek dwarrelt heel mooi het ene oor in om er vervolgens niet het andere weer razendsnel uit te gaan. Dit album beluisteren is jezelf laten meevoeren op de stroming en je vrijgeven aan de elementen. Die elementen zijn hier te vertalen in de extra toegevoegde instrumenten die nergens schreeuwerig de aandacht opeisen maar een welkome aanvulling vormen op de rustige nummers die Rook bevolken.
Ik kan iedereen met een gerust hart dit album aanbevelen: laat je meenemen op reis. Stel jezelf open voor de schitterende muziek en constateer net als ik dat Shearwater een band is die in staat kan zijn een mens te ontroeren..... wat wil een mens nog meer?

prachtig album, zeker een gevoelig album, zonder ergens overdreven sentimenteel oid te worden. prachtige composities en heerlijk subtiel gebruik van de diverse gebruikte instrumenten. piano, akoestisch gitaartje, strijkpartijen, lange vocalen, geen open deur wordt geschuwd om gevoel in de nummers te stoppen, maar het komt nergens geforceerd over.

goeie nummers hier en daar, maar in vergelijking met Palo Santo als geheel toch een stapje terug vind ik. 3,5*

Ben het tot nu toe wel eens met timhardt, maar vooral omdat palo santo echt een meesterwerk is, vooral de versie met nieuwe productie en extra songs.
Maar dit begint ook al te beklijven...

Na al die weken blijft deze plaat nog steeds boeien! 'Rook' komt dicht in de buurt van 'Palo Santo'! Mijn stem met 0,5* verhoogd!

Inderdaad, hij blijft boeien. Sterker nog, ik vind hem sterker worden. Sterker dan zijn voorganger. De cd is meer een geheel en de composities zijn gewoon zo sterk. 0,5 erbij.

The Snow Leopard is prachtig

Een erg mooie review op Pitchfork vandaag:

http://www.pitchforkmedia.com/article/record_review/50932-rook

Sterk album en de ambitie is er ook duidelijk in terug te horen. Wanneer de zangstem neigt naar Scott Walker en de band nummers covert van Talk Talk is het duidelijk dat ze iets willen bereiken. Zo ver zijn ze echter nog niet.

Het album is gevuld met mooie en vaak ook krachtige nummers, maar de échte emotie, de échte virtuositeit blijft uit. Of ja, er is wel een briljant moment terug te vinden: I Was A Clou. Kippenvel, wat een intensiteit. Verder is het album gevuld met sterke nummers als The Snow Leopard en Home Life, maar zoals Pitchfork zegt: "As impressive and uniformly gorgeous a record as Rook is, the band's best work is likely still to come."

Draaide vandaag eerst Palo Santo en daarna gelijk deze. Ik weet nog niet welke ik beter vind, voorlopig neig ik naar deze. Gevarieerd, bondig, soms rockend en soms behoorlijk dramatisch. Die stem verdraag ik niet op elk moment van de dag maar is in ieder geval zeer onderscheidend en uit duizenden herkenbaar. Mooi.

Ook dit album krijgt, net als 'Palo Santo', 5* van mij! Na al die weken weet dit album me nog steeds te raken. Dagelijks draai ik wel een aantal nummers van dit album! Vooral 'Rooks' en 'Home Life' blijven favoriet. Het album zal zeker in mijn top-tien van 2008 komen te staan!

Een eerste - en positieve - kennismaking met deze band. Gevoelig maar toch ook rockend en de inderdaad bondige liedjes zorgen ervoor dat de wat meer uitgesponnen songs als Home Life en I Was A Cloud ook echt de volledige aandacht opeisen, waar bijvoorbeeld een plaat als die van Sun Kil Moon mij niet kan blijven boeien.

Misschien geen knijter van een plaat, maar wel gewoon erg goed. 3,5*.

Alleen van naam kende ik Okkervil River, de muziek van de band heeft me nooit snel kunnen pakken. Shearwater deed dat echter wel. Zanger/ gitarist Will Sheff en accordeonist/toetsenist Jonathan Meiburg, beide leden uit Okkervil River, besloten bijna tien jaar geleden een nieuwe groep op te richten: Shearwater. Samen met Howard Draper, Thor Harris en Kim Burke maakte de band, in tegenstelling tot Okkervil River, meer folkgerichte muziek en dat leidde uiteindelijk in 2001 tot het debuutalbum The Dissolving Room. Het album werd misschien nog wel meer geprezen dan het
debuut van Okkervil River een paar jaar daarvoor en Shearwater volgde na dat debuut een geweldige transformatie plaats. De muziek van de band werd steeds beter en Shearwater bereikte haar hoogtepunt met het prachtige in 2006 verschenen album Palo Santo. Twee jaar na dat hoogtepunt probeert de band het opnieuw met een nieuwe plaat: Rook. Kan de band het succes van Palo Santo evenaren?

Dat absoluut niet, om meteen alvast met de deur in huis te vallen. Maar afschrijven wil ik Rook bij lange niet. Shearwater gaat verder waar Palo Santo is gebleven; met solide en prachtige staaltjes muziekwerk. Het nieuwe album is met een speelduur van nog geen veertig minuten helaas een stuk korter geworden. Normaal geen probleem, hadden er geen 'rotte appels' tussen gezeten. Want Rooks bevat tussen de ijzersterke nummers door, ook veel minder interessant materiaal dat het tempo van de plaat er toch uit haalt. Zo is het nummer South Col - waar we ruim twee minuten luisteren
naar een schurend stuk metaal - niets meer dan een vullertje geworden, wat zoals gezegd het tempo aardig uit dit toch al korte album haalt. Al helemaal als je dit nummer legt naast echte knallers als Leviathan Bound en Century Eyes die bijna allebei net zo lang duren als het snerpende geluid van South Col. Hierdoor worden naar mijn mening de prachtige korte nummers die Rook juist zo sterk maken, toch wat achtergesteld en hadden ze voor veel meer vuurwerk kunnen zorgen. Alleen de nummers The Snow
Leopard en The Hunter's Star lijken dit begrepen te hebben en laten ons dan ook zien dat een Shearwater-nummer makkelijk vijf minuten kan blijven boeien. Rook bevat prachtige nummers die, ondanks de wat mindere momenten, een geweldig album vormen vol folklore en emotie. 4*

Ook voor mij de eerste kennismaking met deze band. Veel dank aan Justinx; de relatie met Okkervil River is me meteen duidelijk. The Stage Names vind ik ronduit briljant. Rook wekte zeker mijn interesse om meer van Shearwater te beluisteren. Het titelnummer en Leviathan, Bound bevallen bijzonder goed. Vooralsnog een 3,5* met kans op meer.

Voor mij op dit moment de beste plaat van 2008. Zoals alles van Shearwater is ook dit een sfeervolle, mooie plaat.

Maar dit is ene veel betere plaat dan de andere Shearwaters. Ze gaan genadeloos over Palo Santo heen, wat in het licht van deze slechts een 'leuk' album wordt.

Dit is een mooie tocht door emotie, blauwe luchten, volle manen, ruisende zeeen. De volle mep voor Shearwater. Hulde!