Shearwater - Rook (2008)

Palo Santo was mijn kennismaking met Shearwater (een tip van Lin). Daarna ben ik doorgegaan met Winged Life en toen leek de koek op, ondanks het feit dat ze meer albums gemaakt hebben.
Gelukkig is daar Rook om de draad weer op te pakken en laat ik maar beginnen met de opmerking dat dit wederom een aangename gebeurtenis was.
De manier van zingen is troostend, de muziek dwarrelt heel mooi het ene oor in om er vervolgens niet het andere weer razendsnel uit te gaan. Dit album beluisteren is jezelf laten meevoeren op de stroming en je vrijgeven aan de elementen. Die elementen zijn hier te vertalen in de extra toegevoegde instrumenten die nergens schreeuwerig de aandacht opeisen maar een welkome aanvulling vormen op de rustige nummers die Rook bevolken.
Ik kan iedereen met een gerust hart dit album aanbevelen: laat je meenemen op reis. Stel jezelf open voor de schitterende muziek en constateer net als ik dat Shearwater een band is die in staat kan zijn een mens te ontroeren..... wat wil een mens nog meer?

Een eerste - en positieve - kennismaking met deze band. Gevoelig maar toch ook rockend en de inderdaad bondige liedjes zorgen ervoor dat de wat meer uitgesponnen songs als Home Life en I Was A Cloud ook echt de volledige aandacht opeisen, waar bijvoorbeeld een plaat als die van Sun Kil Moon mij niet kan blijven boeien.

Misschien geen knijter van een plaat, maar wel gewoon erg goed. 3,5*.

Alleen van naam kende ik Okkervil River, de muziek van de band heeft me nooit snel kunnen pakken. Shearwater deed dat echter wel. Zanger/ gitarist Will Sheff en accordeonist/toetsenist Jonathan Meiburg, beide leden uit Okkervil River, besloten bijna tien jaar geleden een nieuwe groep op te richten: Shearwater. Samen met Howard Draper, Thor Harris en Kim Burke maakte de band, in tegenstelling tot Okkervil River, meer folkgerichte muziek en dat leidde uiteindelijk in 2001 tot het debuutalbum The Dissolving Room. Het album werd misschien nog wel meer geprezen dan het
debuut van Okkervil River een paar jaar daarvoor en Shearwater volgde na dat debuut een geweldige transformatie plaats. De muziek van de band werd steeds beter en Shearwater bereikte haar hoogtepunt met het prachtige in 2006 verschenen album Palo Santo. Twee jaar na dat hoogtepunt probeert de band het opnieuw met een nieuwe plaat: Rook. Kan de band het succes van Palo Santo evenaren?

Dat absoluut niet, om meteen alvast met de deur in huis te vallen. Maar afschrijven wil ik Rook bij lange niet. Shearwater gaat verder waar Palo Santo is gebleven; met solide en prachtige staaltjes muziekwerk. Het nieuwe album is met een speelduur van nog geen veertig minuten helaas een stuk korter geworden. Normaal geen probleem, hadden er geen 'rotte appels' tussen gezeten. Want Rooks bevat tussen de ijzersterke nummers door, ook veel minder interessant materiaal dat het tempo van de plaat er toch uit haalt. Zo is het nummer South Col - waar we ruim twee minuten luisteren
naar een schurend stuk metaal - niets meer dan een vullertje geworden, wat zoals gezegd het tempo aardig uit dit toch al korte album haalt. Al helemaal als je dit nummer legt naast echte knallers als Leviathan Bound en Century Eyes die bijna allebei net zo lang duren als het snerpende geluid van South Col. Hierdoor worden naar mijn mening de prachtige korte nummers die Rook juist zo sterk maken, toch wat achtergesteld en hadden ze voor veel meer vuurwerk kunnen zorgen. Alleen de nummers The Snow
Leopard en The Hunter's Star lijken dit begrepen te hebben en laten ons dan ook zien dat een Shearwater-nummer makkelijk vijf minuten kan blijven boeien. Rook bevat prachtige nummers die, ondanks de wat mindere momenten, een geweldig album vormen vol folklore en emotie. 4*

Op een vrij willekeurige wijze probeer ik dit album van Shearwater als eerste uit. Als groot liefhebber van Okkervil River kan ik het uiteraard niet laten om ook deze band uit te testen. Waar Okkervil River het vooral moest hebben van een aantal losse, geweldige nummers, weet Shearwater een album vol sterke nummers te maken. Hoewel gezegd moet worden dat het trage nummer I Was A Cloud een tegenvaller is en hetzelfde geldt voor het daaropvolgende experiment South Col.

Rooks wordt hier niet geheel onterecht het meest geroemd, maar naast dit wonderschone nummer bestaat het album uit nog een aantal parels. Zo is de uithaal in Lost Boys schitterend, het tempo in Century Eyes opzwepend en zijn er de prachtige kwetsbare nummers The Hunter’s Star en The Snow Leopard.

Nee, ik heb dit nu vaak genoeg geprobeerd, maar ik ben bang dat dit eenvoudigweg niet "mijn" band is of wordt. Net als bij Animal joy hoor ik de kwaliteit wel, en ik associeer deze band ook (terecht of niet) met The National (een door mij toch redelijk gewaardeerde band) en Midlake (idem maar dan zéér), maar er is gewoon geen klik. Komt misschien ook wel omdat het effect van de fraaie instrumentatie soms teniet wordt gedaan door die falset, die mij niet alleen gaat irriteren maar die ik soms ook echt niet mooi vind: het slotnummer is bijvoorbeeld muzikaal prachtig, maar Meiburgs (gebruik van zijn) stem vind ik gewoon lelijk, en dat ik me begin af te vragen waarom hij dit in Godsnaam niet met een normále stem zingt maakt al duidelijk dat ik geen echte liefhebber van deze groep ben. (Wel van Van Morrison trouwens: het gebruik van die sample van You don't push the river is mooi en inventief.)