Babe Ruth - Kid's Stuff (1976)

De laatste plaat van Babe Ruth uit de twintigste eeuw (pas in 2007 kwamen ze met een nieuw album). Ik ken deze niet, en de band tot voor kort ook niet. Ik ben zojuist aan de hand van het debuutalbum (met The Mexican, dat ik bleek te kennen in de breakbeat-versie van Jellybean) een beetje het repertoire van deze band aan het ontdekken.

Deze plaat maakt me nieuwsgierig omdat er niemand uit de originele bezetting van begin jaren zeventig meer bij zit. Maar de band steunt wel op de inbreng van het ijzersterke duo Bernie Marsden (gitaar) en Neil Murray (bas), die korte tijd later naam zouden maken met Whitesnake. Daarnaast verzorgt ene Don Airey de string-arrangementen en is de nieuwe vocaliste ook niet de minste: Ellie Hope, een dame met een fantastische strot die later bekend zou worden met de Britse discoband Liquid Gold.

Het album staat in z'n geheel op Youtube en de eerste beluistering leert dat het weliswaar aangename, swingende poprock is, maar ook een beetje lichtvoetig. Hope is goed op dreef en de instrumentale inbreng deugt ook, maar ik vind de eersteling van Babe Ruth een stuk beter. Maar die twee zijn eigenlijk niet met elkaar te vergelijken. Een heel andere band en een heel ander tijdsgewricht, die vroeg om een commerciëlere benadering. Die kwam er dan ook, maatr het was desondanks een flop. Het album is ook nooit op CD uitgebracht.

Na de matte voorganger Stealin' Home is dit Kid's Stuff een stukje pittiger, meer uptempo.

Gitarist Bernie Marsden vertelt in zijn bio Where's My Guitar? (2020) dat drie van de groepsleden van mening verschilden over de muzikale koers met de twee oorspronkelijke leden, zangeres Jenny Haan en haar partner, bassist Dave Hewitt. Marsden bemoeide zich inmiddels ook intensief met de mix en werd min of meer de bandleider. Uiteindelijk werd Hewitt ontslagen, waarop spoedig ook Haan haar biezen pakte.
Hierop kwamen toetsenist Don Airey (die Marsden kende uit zijn tijd in Cozy Powell's Hammer) om te helpen met strijkarrangementen en bassist Neil Murray. Vaste bassist werd echter Ray Knott met wie Marsden begin jaren '70 in Skinny Cat speelde.

In Abbey Road knutselden de mannen het nodige in elkaar en als er tijd over was, had Marsden de kans om onuitgebrachte mixen van o.m. Pink Floyd en The Beatles te beluisteren!
Een vervangster voor de getalenteerde Haan vinden was niet makkelijk. Marsden is overigens niet zo positief over haar zangkwaliteiten, wat ik volstrekt niet snap. Eerst was daar Sydney Foxx, een Amerikaanse die in de Ike & Tina Turner Revue had gezongen. Toen bleek dat zij eveneens in de groep van haar vriend zong (Flash van ex-Yesgitarist Peter Banks), viel de keuze op de Britse Ellie Hope.

Dat die eveneens kon zingen, is meteen duidelijk. In blues gedrenkte rockgitaar kreeg hier en daar een toefje funk mee. Soms stevig en dansbaar, andere keren meer popgericht. Sterkste nummers: het swingende Oh! Dear What a Shame, het van akoestische rust naar climax met cello's opgebouwde Welcome to the Show (arrangement van Airey), de funk van Keep Your Distance en tenslotte de blues van Living a Lie met leadzang van Marsden.
Niet alles werkt even goed. Zo zijn daar het popnummer Since You Went Away met leadzang van Marsden en het instrumentale Nickelodeon, saai met slechts de toetsen van Steve Gurl.

De groep viel hierop uit elkaar, om in 2007 met Haan en Hewitt plus oprichter-gitarist Alan Shacklock terug te keren met Que Pasa.
Hope kreeg een relatie met Knott en samen begonnen ze discogroep Liquid Gold. Gurl dook in 1980 op bij newwavegroep Victims of Pleasure en trad in '83 toe tot genregenoot Any Trouble. Drummer Ed Spevock stapte over naar Stan Webb's Chicken Shack. Ik lees verder in de biografie van Marsden, die naar Paice Ashton Lord verkaste en zo in de kringen rond het voormalige Deep Purple kwam.