Babe Ruth - Kid's Stuff (1976)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Capitol
-
Oh! Dear What a Shame (4:18)
-
Welcome to the Show (5:13)
-
Since You Went Away (3:37)
-
Standing in the Rain (4:41)
-
Sweet, Sweet Surrender (3:58)
-
Oh! Doctor (3:42)
-
Nickelodeon (2:46)
-
Keep Your Distance (4:24)
-
Living a Lie (6:06)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 23 december 2023, 10:25 uur
Na de matte voorganger Stealin' Home is dit Kid's Stuff een stukje pittiger, meer uptempo.
Gitarist Bernie Marsden vertelt in zijn bio Where's My Guitar? (2020) dat drie van de groepsleden van mening verschilden over de muzikale koers met de twee oorspronkelijke leden, zangeres Jenny Haan en haar partner, bassist Dave Hewitt. Marsden bemoeide zich inmiddels ook intensief met de mix en werd min of meer de bandleider. Uiteindelijk werd Hewitt ontslagen, waarop spoedig ook Haan haar biezen pakte.
Hierop kwamen toetsenist Don Airey (die Marsden kende uit zijn tijd in Cozy Powell's Hammer) om te helpen met strijkarrangementen en bassist Neil Murray. Vaste bassist werd echter Ray Knott met wie Marsden begin jaren '70 in Skinny Cat speelde.
In Abbey Road knutselden de mannen het nodige in elkaar en als er tijd over was, had Marsden de kans om onuitgebrachte mixen van o.m. Pink Floyd en The Beatles te beluisteren!
Een vervangster voor de getalenteerde Haan vinden was niet makkelijk. Marsden is overigens niet zo positief over haar zangkwaliteiten, wat ik volstrekt niet snap. Eerst was daar Sydney Foxx, een Amerikaanse die in de Ike & Tina Turner Revue had gezongen. Toen bleek dat zij eveneens in de groep van haar vriend zong (Flash van ex-Yesgitarist Peter Banks), viel de keuze op de Britse Ellie Hope.
Dat die eveneens kon zingen, is meteen duidelijk. In blues gedrenkte rockgitaar kreeg hier en daar een toefje funk mee. Soms stevig en dansbaar, andere keren meer popgericht. Sterkste nummers: het swingende Oh! Dear What a Shame, het van akoestische rust naar climax met cello's opgebouwde Welcome to the Show (arrangement van Airey), de funk van Keep Your Distance en tenslotte de blues van Living a Lie met leadzang van Marsden.
Niet alles werkt even goed. Zo zijn daar het popnummer Since You Went Away met leadzang van Marsden en het instrumentale Nickelodeon, saai met slechts de toetsen van Steve Gurl.
De groep viel hierop uit elkaar, om in 2007 met Haan en Hewitt plus oprichter-gitarist Alan Shacklock terug te keren met Que Pasa.
Hope kreeg een relatie met Knott en samen begonnen ze discogroep Liquid Gold. Gurl dook in 1980 op bij newwavegroep Victims of Pleasure en trad in '83 toe tot genregenoot Any Trouble. Drummer Ed Spevock stapte over naar Stan Webb's Chicken Shack. Ik lees verder in de biografie van Marsden, die naar Paice Ashton Lord verkaste en zo in de kringen rond het voormalige Deep Purple kwam.
Gitarist Bernie Marsden vertelt in zijn bio Where's My Guitar? (2020) dat drie van de groepsleden van mening verschilden over de muzikale koers met de twee oorspronkelijke leden, zangeres Jenny Haan en haar partner, bassist Dave Hewitt. Marsden bemoeide zich inmiddels ook intensief met de mix en werd min of meer de bandleider. Uiteindelijk werd Hewitt ontslagen, waarop spoedig ook Haan haar biezen pakte.
Hierop kwamen toetsenist Don Airey (die Marsden kende uit zijn tijd in Cozy Powell's Hammer) om te helpen met strijkarrangementen en bassist Neil Murray. Vaste bassist werd echter Ray Knott met wie Marsden begin jaren '70 in Skinny Cat speelde.
In Abbey Road knutselden de mannen het nodige in elkaar en als er tijd over was, had Marsden de kans om onuitgebrachte mixen van o.m. Pink Floyd en The Beatles te beluisteren!
Een vervangster voor de getalenteerde Haan vinden was niet makkelijk. Marsden is overigens niet zo positief over haar zangkwaliteiten, wat ik volstrekt niet snap. Eerst was daar Sydney Foxx, een Amerikaanse die in de Ike & Tina Turner Revue had gezongen. Toen bleek dat zij eveneens in de groep van haar vriend zong (Flash van ex-Yesgitarist Peter Banks), viel de keuze op de Britse Ellie Hope.
Dat die eveneens kon zingen, is meteen duidelijk. In blues gedrenkte rockgitaar kreeg hier en daar een toefje funk mee. Soms stevig en dansbaar, andere keren meer popgericht. Sterkste nummers: het swingende Oh! Dear What a Shame, het van akoestische rust naar climax met cello's opgebouwde Welcome to the Show (arrangement van Airey), de funk van Keep Your Distance en tenslotte de blues van Living a Lie met leadzang van Marsden.
Niet alles werkt even goed. Zo zijn daar het popnummer Since You Went Away met leadzang van Marsden en het instrumentale Nickelodeon, saai met slechts de toetsen van Steve Gurl.
De groep viel hierop uit elkaar, om in 2007 met Haan en Hewitt plus oprichter-gitarist Alan Shacklock terug te keren met Que Pasa.
Hope kreeg een relatie met Knott en samen begonnen ze discogroep Liquid Gold. Gurl dook in 1980 op bij newwavegroep Victims of Pleasure en trad in '83 toe tot genregenoot Any Trouble. Drummer Ed Spevock stapte over naar Stan Webb's Chicken Shack. Ik lees verder in de biografie van Marsden, die naar Paice Ashton Lord verkaste en zo in de kringen rond het voormalige Deep Purple kwam.
* denotes required fields.
* denotes required fields.