Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Ik ben het helemaal met Omayyad eens. Uit de early years is Clutching at Straws de topper en dit de minste. Dit dreutelt naar mijn smaak iets teveel. Niet slecht maar nergens echt bijzonder met het verfoeide Kayleigh als glorieus dieptepunt. Gelukkig heeft de band het verleden achter zich gelaten en wordt al een jaar of 10 geen enkel nummer van deze gedateerde plaat gespeeld, zonder dat het nog immer massaal opkomende publiek daar ook maar een seconde om maalt. Marillion heeft gelukkig ingezien dat nostalgie een gevaarlijk uitgangspunt is dat slechts kan leiden tot een gastoptreden bij Night of the Proms.

Simple Minds mogen dat slotzinnetje in hun zak steken!

En dat noemt zich een Marillionfan . Ik val om van het ... . Iedere, zichzelf respecterende muziekliefhebber zet "Kayleigh" hoog in zijn favoriete top, weet ik hoeveel, lijstje. En wat doet VanDeGriend . Die verfoeid dit geweldige nummer "Kayleigh" . Mag ik een zakdoek om mijn tranen af te wissen .

wederom een loze opmerking.

Beste Sietse, je mag mijn berichten als "loze opmerkingen" beschouwen, ik vind het prima! Alleen als er een bericht wordt geplaatst waarin gemeld wordt dat het nummer "Kayleigh" als glorieus dieptepunt van Marillion moet worden beschouwd, nou dan weet ik dus werkelijk niet hoe serieus ik zo'n berichtgever moet nemen . En dan biggelen de tranen over mijn wangen . Tranen van het lachen of tranen van verdriet, dat laat ik graag in het midden .
Zo'n opmerking is hetzelfde als wanneer je zou zeggen dat je een nummer als "Child in Time" van Deep Purple, "Stairway to Heaven" van Led Zeppelin, "Radar Love" van Golden Earring, "Bohemian Rhapsody" van Queen en ga zo maar door als glorieuze dieptepunten beschouwd . Nou zo'n opmerking heb ik liever niet op mijn geweten .
Tot slot Sietse, geniet jij nou maar van Marillion mèt Steve Hogarth, dan bak ik nog wel een lekker "Fishje" .

Groeten, Hans

ik vind beide goed...beide hebben betere nummers en slechtere nummers.


en om in te gaan op die dieptepunten...ik denk dat, dat voor iedereen verschilt. Van de nummers die je opnoemt kunnen de meeste mij totaal niet boeien...en ben ik ook nog eens van mening dat zowel de nummers als de bands in kwestie te veel waarde wordt toegekend. Er schuilt echter gewoon een heel erg hoog "top2000" gehalte achter dat soort "gevoelens"....iedereen zegt het, dus het zal wel zo zijn...

Daar heb je natuurlijk gelijk in. Echter om het nummer "Kayleigh", wat inderdaad hoog in de door mij zéér gewaardeerde TOP2000 staat, als een "glorieus dieptepunt" te bestempelen, dat gaat mij echt veel te ver. Volgens mij is dat "kletsen tegen beter weten in".
Beste Sietse, ik ben in ieder geval blij dat je Marillion mèt Fish in de gelederen wel weet te waarderen . Uiteindelijk is het daar toch allemaal mee begonnen voor Marillion en......... voor je muzikale historie moet je, als populaire popgroep zijnde, je natuurlijk nooit moeten willen schamen .

nee, idd, maar de wegen zijn niet zonder reden gescheiden...

tevens snap ik het als mensen zeggen dat kayleigh een draak van een nummer is....het is nogal ernstig zoetsappig.
Zelf vind ik het ook het minste nummer van dit album, doch is het noodzakelijk voor de rest van het verhaal. Maar zeker niet het minste nummer van marillion.

Dat zijn het ook.

aha...vandaar dat je hem aan mij hebt verkocht

Nee hoor, had m dubbel. Moet wel mijn collectie compleet houden he...

Misplaced childhood is typisch nog zo'n plaat die als LP gemaakt is met een echte stilte tussen Heart of Lothian en Waterhole.

De eerste helft geeft een mooie sfeer zetting van een gevoelige liefde die eindigt waarna in sneltreinvaart de roes wordt gezocht.

De tweede helft geeft de downfall die uiteindelijk met "I never felt so wasted, I have never been this far out before" prachtig tot een absoluut dieptepunt komt waarna de hoop weer opbloeit.

Ik blijf het een geweldige plaat vinden waarbij Kayleigh toch een zeer duidelijke functie heeft, en ach dat het ook nog een hit is geworden: perfect volgens mee heeft dat Marillion laten overleven in de jaren negentig: zonder Kayleigh was Brave er niet gekomen, omdat de platenbzen na Holidays wel zouden zijn afgehaakt.

Dit is werkelijk een van de beste platen van Marillion.

Wel, ik ben al weken op zoek naar een album die mijn top 10 compleet zou maken en eigenlijk is dit gewoon dat album. Er zijn weinig andere albums die ik zo lekker elke keer weer kan beluisteren. Al het commentaar op deze plaat: Je gaat je gang maar, maar ik blijf het luisteren!

Dit is echt een geweldige plaat. Marillion heeft meer mooie muziek gemaakt, maar samen met het hieropvolgende album Clutching At Straws, steekt Misplaced Childhood ver uit boven de rest. Kayleigh was natuurlijk erg belangrijk voor de band, maar dat is niet erg. Het is ook echt een mega-lekker nummer. De opbouw is gewoon zo origineel: couplet - refrein - gitaarsolo - couplet - refrein
Het nummer duurt 4 minuten, maar het word nooit saai omdat de gitaarsolo zo snel komt en lekker lang duurt.
En let op de baslijnen gedurende het hele album... klinkt echt heerlijk!

Dit is een perfecte plaat. De drums mogen wel eens wat ingewikkelder (maar dat kenmerkt de band ook), maar vanwege het melodieuze en inventieve gitaarspel van Rothery, de lekker baslijnen van Trewawas, de toetsen van Kelly en voornamelijk het unieke stemgeluid van Fish word dit meer dan gecompenseerd.

Goeie songs, lekkere muziek, mooie teksten... Misplaced Childhood heeft het allemaal. Met als mijn persoonlijke favoriete tracks Kayleigh (tliefst met Pseudo Silk Kimono en Lavender er aan vast als 1 track), Childhood's End en Heart Of Lothian krijgt dit album 5*.

Waarom heb ik nou de indruk dat dit niet eens ironisch bedoeld is?

Ik vind wel dat Bart_86 gelijk heeft. Dat is super origineel (ik kan zo snel geen ander nummer bedenken met die structuur), en ook wat hij over de lengtes zegt slaat wat mij betreft precies de spijker op z'n spreekwoordelijke kop.

o?

Wat nou o Bart_86 slaat inderdaad de spijker op z'n kop . Anders gezegd: ik had het niet beter kunnen verwoorden .

Tja, het kan aan mij liggen maar ik het hoor(de) het unieke niet zo.

En dat terwijl ik:

a) Misplaced childhood toch een klasse cd vind
b) Kayleigh een erg goed nummer vind
c) de gitaarsolo in het nummer ook zeer kan waarderen

Ik neem ook zo maar aan dat de eerder genoemde structuur heel bijzonder is. Meestal is het volgens mij couplet-refrein-couplet- refrein-instrumentaal- brug-refrein. (of zoiets)
Merk dat ik er niet helemaal uitkom ......

Mijn o? was ook zeker niet lullig bedoeld, maar eerder verwonderd......

Cosmic Kid, ik dacht dat je "o?" sarcastisch bedoeld was. Neem me niet kwalijk. Ik verwonder mij altijd over het feit dat er gebruikers zijn die dit meesterwerk zo afzeiken....... Maar die gebruikers doorgronden de schoonheid van dit album dan kennelijk ook niet .

Ach, ieder z'n eigen mening toch?
Dat dit album zo hoog in de top-250 staat, zegt genoeg.

Ik vond vroeger Kayleigh al erg goed, voordat ik dit album kende. Toen ik dit album als geheel hoorde vond ik het er goed tussen passen. Vaak vind ik bij concept albums dat je de nummers niet los van elkaar kunt luisteren. Dat kun je bij dit album wel; misschien wel de kracht van dit album.

Klopt, Lavender en Kayleigh zijn makkelijk in het gehoor liggende hitjes. Het zijn zeker niet mijn favoriete Marillion-nummers, maar ik vind de manier hoe Pseudo Silk Kimono, Kayleigh en Lavender in elkaar overgaan erg goed.

Ja klopt! Verder zijn "Bitter suite", "Childhood's end" en vooral "Blind curve" hoogtepunten. En die overgangen zitten ook daar prima in elkaar.

sterk album van marillion , ook tevens hun beste , de periode na fish is het allemaal minder geworden , fish is niet te vervangen , en ze hadden gewoon moeten stoppen

Ben ik het niet mee eens
Uiteraard ben ik het er wel vet mee eens dat Marillion met Fish beduidend beter was, maar daarna zijn er ook zeker nog een paar pareltjes gemaakt die ik anders was misgelopen..

Klopt, zowel Fish verknalde het een beetje met een hoop oninteressante albums, en ja die albums van Marillion zonder Fish zijn grotendeels ook niet veel soeps.

Dat doet het niet, het kan net zo goede reden zijn tot gezond wantrouwen.
Ik vind dit de minste uit de Fish-periode, het blijft allemaal wat afstandelijk zeker vergeleken met z'n geweldige opvolger en dan heb ik het nog niet gehad over het zeiknummer Kayleigh. Deze band heeft zoveel goede nummers, maar is helaas bekend geworden met een van z'n minste. Toch nog 3,5* waard.

Kijk dat is nog eens mening! ben het er niet mee eens natuurlijk, maar toch het blijft een mening....

Overigens bevat de LP versie (in ieder geval degene die ik heb) iets andere tracklengten en dat zit hem met name in "Bitter Suite" die het begin van "Heart of Lothian" erbij heeft zitten. BS duurt bijna 8 minuten en HoL iets meer dan 4. Is hier iemand die daar het fijne vanaf weet?